Nasza era - huncwoci - Remus Lupin

25

Po pamiętnej nocy, gdy nastolatce śnił się paskudny koszmar, dziewczyna bała się zmrużyć oczu, podczas kolejnej nocy. Chodź wiedziała, że był to jedynie koszmar, to strach chodził za nią cały czas i nie dawał jej chwili odpoczynku.

Aries oprócz stresowania się, myślała także o tym, jak pozbyć się podręcznika matki w szybki sposób. Miała kilka pomysłów, ale najbardziej spodobał jej się pomysł ze spaleniem książki. Miała nawet zaplanowane, że w nocy - gdy raczej każdy uczeń śpi - zejdzie do pokoju wspólnego i wpakuje książkę do kominka, a dzięki temu, że i tak nie spała w nocy, wyszła cicho z dormitorium, wcześniej zabierając podręcznik z szafki nocnej, koc oraz misia od Remusa i zeszła po schodach na dół.

Tak jak się spodziewała, nikogo nie było. Słychać było tylko wypalające się drewno w kominku.

Odłożyła książkę na obok i usiadła na dywanie przed kominkiem, wcześniej okrywając się kocem oraz kładąc pluszaka na swoich kolanach. Spojrzała w okno, za którym nie było widać niczego oprócz wyjątkowo jasnego księżyca, którego zasłaniało kilka szarych chmur błąkających się po nocnym niebie. Dziewczyna uwielbiała patrzeć na księżyc w pełni, szczególnie zimą, wydawał się jej wtedy najładniejszy.

Spojrzała na książkę, westchnęła dość głośno, wyciągnęła dłoń po podręcznik, po czym usłyszała:

- Aries? - zapytał Syriusz. Byli we czwórkę James, Peter, łapa i blady Remus, który podpierał się na Peterze i Potterze.

- Co tu robisz o tej godzinie? - zapytał rogacz. - Powinnaś spać.

- Mogłabym zapytać o to samo. - odpowiedziała, na co Syriusz wywrócił oczami.

- Uczysz się? O tej godzinie? - zapytał Peter wskazując na podręcznik głową.

- A – zająknęła się – Tak? - Syriusz i James spojrzeli na ją z uniesionymi brwiami. - Nie, nie uczę się.

- To co rob...? - zaczął Potter.

- Ej, bo jest już późno. - wyszeptał zestresowany Remus do chłopców, myśląc że dziewczyna go nie usłyszy.

Usłyszała i to bardzo dokładnie.

- Na co jest późno? Znów się gdzieś wymykacie? Remus dlaczego jesteś taki blady?

Po chwili ciszy odezwał się Syriusz:

- Idźcie ja zostanę. - Remus posłał mu wdzięczne spojrzenie, po czym razem z Jamesem i Peterem wyszli przez obraz Grubej Damy.

- Co się stało Remusowi?

- Nic takiego. Naprawdę. Źle się poczuł i szliśmy z nim do skrzydła...

- Syriusz, wiem że oszukujesz. Znam cię od urodzenia. - odpowiedziała na co Syriusz wzruszył ramionami. - Dobra, jak Remus będzie chciał to mi powie, mam przynajmniej taką nadzieję.

- Jak będzie gotowy to na pewno ci powie, przecież wiesz, że lunio to lunio. Zamknięty chłop z niego. - na jego słowa Aries cicho parsknęła. - No co? Taka prawda. A ty co tu robisz?

- Ja... dobra koniec. Mam dość powiem ci. - przerwała na chwilę, wiedziała że nie było już odwrotu, musiała powiedzieć mu wszystko, nie tylko dla jej własnej psychiki, ale także dlatego, że Syriusz na to zasługiwał. - Bałam się ci to powiedzieć, nie chcę żebyś był na mnie zły. - spojrzała na kominek, tylko po to by nie musieć patrzeć w oczy brata.

- Raczej nie obrażę się za to, że uczyłaś się ze starego podręcznika od... transmutacji. - przeczytał tytuł książki, po czym nastała chwila ciszy, podczas której Syriusz wziął książkę do dłoni i otworzył na pierwszej stronie. - Co jest?! - zdziwił się, gdy jak domyśliła się dziewczyna, przeczytał imię i nazwisko właściciela owego przedmiotu.

- Przepraszam, wiem że powinnam powiedzieć ci wcześniej. Zasługujesz by wiedzieć o takich rzeczach jak ta książka.

- Co chciałaś z nią zrobić? - zapytał. - Spójrz na mnie. Nie jestem zły Aries, tylko przykro mi, że nie powiedziałaś mi wcześniej. - dziewczyna po chwili postanowiła spojrzeć na brata.

- Spalić. Tak żeby nie zostało po niej śladu. - odpowiedziała patrząc bratu w oczy, a on się do niej... uśmiechnął.

- Z chęcią popatrzę jak te kartki się sfajczą. - odpowiedział nostalgicznie przeglądając kartki podręcznika. - coś ciekawego tu jest?

- Oprócz przypadkowych rozmów matki z kimś, nie mam pojęcia z kim, to nic. Znalazłam jeszcze kilka wypracowań i kawałki pergaminów z kolejnych rozmów, włożyłam je na koniec podręcznika. - Syriusz od razu otworzył książkę na ostatniej stronie i wyjął wspomniane wcześniej kawałki pergaminów, po czym zaczął je przeglądać, a gdy skończył, niespodziewanie wrzucił je wszystkie naraz do kominka, niektórymi z nich nie trafił, ale Aries szybko je zebrała i wrzuciła do ognia.

- Nasza matka była taka sama gdy chodziła do szkoły. Nieznośna i nudna. - odpowiedział.

- Chcesz wejść po koc? - zapytała Aries, a na jej słowa chłopak szybko usiadł obok siostry i nakrył się kocem.

- Razem? - zapytał Syriusz, podnosząc delikatnie książkę do góry.

- Razem. - potwierdziła dziewczyna, chwytając za drugą połowę przedmiotu.

- Trzy...

- Czte...

- Ry. - powiedzieli razem i wrzucili podręcznik do kominka, a satysfakcja wymalowana na ich twarzach nie mogła się równać niczemu innemu.

- Dawno nie czułem się tak usatysfakcjonowany jak teraz. - powiedział chłopak po chwili nie odrywając wzroku od kominka.

- Ja też Syriusz. - odpowiedziała patrząc jak kolejne kartki zajmują się ogniem i przywierają czarny kolor. - Bałam się, że będziesz zły. Śnił mi się nawet koszmar. Myślałam, że dziś nie dam rady zasnąć, ale chyba będzie to najpiękniejsza noc od dawna. - powiedziała.

- To dlatego byłaś dziś taka blada? - zapytał.

- Ta. - odpowiedziała po czym przytuliła maskotkę, która po chwili zaczęła się stopniowo ocieplać.

Nastała chwila cieszy, ale takiej miłej i spokojnej.

- Od Remusa? - zapytał łapa.

- Co? - zapytała głupio dziewczyna. - A tak. Od Remusa. Prawda, że jest słodki?

- Lunio czy piesek?

- Piesek, chodź Remus też potrafi być słodki. - powiedziała, na co Syriusz się naburmuszył, oczywiście Aries nie wiedziała o tym, że chłopcy byli animagami. Gdy zauważył delikatne wypieki na twarzy siostry wywrócił oczami.

- Nie zakochaj się jeszcze. - powiedział do niej, na co dziewczyna wbiła mu łokieć w żebra.

- Sam się nie zakochaj. Chodź nie, cofam moje słowa, przecież ty już jesteś zakochany. - stwierdziła.

- Niby w kim? - prychnął

- Dorcas. - odpowiedziała pewnie, na co Syriusz spojrzał na nią z uniesionymi brwiami.

- Chyba ci się coś pokręciło w głowie.

- Yhy, tak oczywiście. Gdybyś był mną, miałbyś dość patrzenia jak twój brat patrzy na twoją przyjaciółkę maślanymi oczami. - odpowiedziała.

- Wcale nie! - odpowiedział, a na jego słowa to tym razem Aries spojrzała na niego z uniesionymi brwiami. - A ona też tak na mnie patrzy? - zapytał.

- O to musisz się już sam jej zapytać. - na jej odpowiedz Syriusz wypiął do niej język. - Arystokracje nie wypada tak się zachowywać. - zacytowała matkę przekształcając swój ton głosu, tak żeby przypominał ten należący do kobiety.

- Jej opinia właśnie pali się w kominku w pokoju wspólnym gryffindoru. - odpowiedział, na co Aries posłała mu uśmiech.

- To najlepsze słowa jakie dziś usłyszałam. - powiedziała.

Posiedzieli tak jeszcze dłuższą chwilę po czym rozeszli się do swoich dormitoriów. Syriusz oczywiście, po chwili poszedł w kierunku wrzeszczącej chaty, aby spędzić resztę nocy z przyjaciółmi, wspierając Remusa, podczas jego przemiany.