Shadows Of Doubt (Shadow Series #1)

Kabanata 33

Kisses

Naramdaman ko ang pagbigat ng paghinga ko.

My chest tightening in that kind of way you only get when you're right on the edge of something dangerous and beautiful. Parang gusto kong sumugal na hindi ko alam kung ano ang magiging resulta.

His smile, that little grin was unfair. Like he knew exactly what he was doing to me. Alam na alam niya talaga kung paano kunin ang isang kagaya ko.

"Come on, Mr. Blanco, fight me," I whispered, the words slipping out before i could stop them. Teasing, yes, but there was a tremble in my voice. Gusto kong bawiin ang paghahamon ko pero may parte sa akin na ayokong tumigil.

He didn't move, didn't blink, just kept his eyes locked on mine like he was trying to memorize the shape of me and the feature of my face.

I hated how steady he was. How calm. How much he made me feel like I was the one who spinning.

I could've pulled away and laughed it off. But instead, I tilted my chin up just a little more-barely an inch and that was all it took.

His lips brushed mine, light and gentle. Not demanding. Not forceful. Hinawakan niya ng magaan ang magkabilaang gilid ng leeg ko at gumalaw ng kusa ang kaniyang labi na sa akin ay sumasakop. Bawat galaw ng kaniyang labi ay sinasabayan ko.

The crowd, the lights, the whole damn world became tighter, bigla akong hindi makahinga ng maayos.

His hand brushed my cheeks like a glass made of diamond, his breath against my skin feel so good, and the kind of kiss that felt like a promise.

Parang saglit tumigil ang mundo ko. I could hear my own heartbeat, sobrang lakas, sobrang bilis, parang may snare drum sa dibdib ko na pinupukpok ng drum stick.

Bumitaw na ako sa hawak at tinginan naming dalawa dahil narinig ko na ang pagtawag ni Prof sa aming lahat. I ran as fast as i can, baka matanggal na ako at hindi na pabalikin.

"Wag kayong uupo-upo diyan, mag practice kayo ng lakad niyo!"

Halos hindi ako maka focus sa paglakakad ko dahil inaalala ko ang halik na pinagsaluhan nami ni Gio.

"One, Two, glide... pivot, pose," I whispered to myself habang paulit-ulit kong iniikot ang maliit na practice area sa backstage ng amphitheater. Walang tao masiyado, lahat nasa harap, busy sa rehearsals at pag aayos ng program flow.

Ako? Nandito, pinapawisan, kinakabahan at halos mamatay na sa kaba. The pageant is just two days away and i still can't get my walk right.

"One, two-ay!" Napaatras ako bigla nang may humawak sa bewang ko. Halos mawala ako sa balanse ng hawakan niya ako.

"Relax. You're too stiff," a familiar voice said, his tone soft, rough and teasing.

I turned around, and there he was. Gio. Nakatayo sa likod ko, may bitbit pang bottled water at towel sa balikat. His hair was a little messy.

Dahan-dahan siyang pumunta sa pwesto ko.

Pinadausdos niya ang mahahabang daliri niya sa beywang mo, sakop niya ang buong bewang ko. May kakaibang pakiramdam na naramdaman ang katawan ko, tila nag iinit at mas gusto ko pang umabot sa sukdulan.

"G-Gio..." Napalunok ako. Di ko alam kung dahil sa pagod o dahil sa kanya.

"I saw you struggling," sabi niya habang inaabot sa akin 'yung tubig. "Mukhang pinapahirapan mo na naman sarili mo."

Kinuha ko 'yung tubig, pero hindi agad uminom.

"Ayoko kasing mapahiya dito, Gio. Hindi ako tulad ng iba na sanay na sa ganito."

Mas hinigpitan niya ang kapit sa bewang ko. Hindi ko alam kung pinapakalma niya ba ako o gusto niya lang akong guluhin lalo.

"Chelsea," he said, seryoso ang boses niya. "You shine the most when you stop trying so hard. Just be you."

Tumingin ako sa kanya at dahan-dahan akong ngumiti.

"Walk for me," sabi niya.

"Just for me. Huwag mong isipin 'yung judges, 'yung audience, ako lang."

Huminga ako nang malalim.

Tumango ako sakaniya ng taas noo. Then I started to walk, isa, dalawa. This time, iniisip ko lang na siya lang ang nanonood. I saw his smile, while i'm walking and it's working, mas nagkaroon ako ng lakas ng loob.

Pagharap ko ulit sa kanya, he was smiling genuinely.

"Yan," bulong niya. "That's my queen."

At dun ko narealize... hindi ko na alam kung mas gusto kong manalo, o mas gusto ko na lang... siya.

Napangiti siya habang nakatitig sa akin, pero 'yung ngiting 'yon, hindi na basta ngiti. May halong pananabik, at 'yung klase ng pagmamahal na hindi mo basta makikita sa kahit sino.

"Ulitin mo," bulong niya, mas mababa na ang boses. "But this time, think of me touching you with every step you take."

Parang nanigas ang buong katawan ko sa sinabi niya.

"Ha?" napaubo ako, pero hindi ko naitago ang pamumula ko.

He stepped closer. One step. Two. Hanggang sa magdikit na halos ang katawan namin. Tiningnan niya ako sa mata, slowly tracing his fingers along my jawline, pababa sa leeg.

Tinignan ko ang paligid ko, pero walang tao. Nakahinga ako ng maluwag, ayoko namang makita kami ng iba, baka isipin ay wala akong delikadesa.

Bumalik ang atensyon ko sa kaniya ng nilagay niya ang ilang hibla ng buhok ko sa gilid ng tenga ko.

"Hindi mo ba ramdam?" tanong niya, barely a whisper. "The way you move... it drives me crazy."

Kinagat ko ang labi ko, pilit kinakalma ang sarili.

Pero paano? Kung ganito siya tumingin, ganito siya humawak, parang konting hawak niya lang sa akin, umiinit ang katawan ko.

Tumikhim ako, bago umalis ulit sa harap niya.

I took a deep breath and turned. Walked again. This time, I imagined him behind me, watching every curve, every sway. At sa bawat hakbang, para akong hinahalikan ng tingin niya.

Pagharap ko ulit sa kanya, nanatili siyang tahimik. But his eyes said everything.

Lumapit siya ulit. Dahan-dahan. Walang ibang tunog kundi ang mabigat naming paghinga.

Hanggang sa inabot niya ang bewang ko, hinila ako palapit. "Gusto mo bang manalo?" tanong niya.

"Gusto ko," bulong ko.

"Pero mas gusto mo ba... ako?"

Hindi ako sumagot. Kasi oo. At alam niyang oo.

Niyuko niya ang ulo niya, hanggang sa magdikit ang mga noo namin.

"Say it," bulong niya. "Sabihin mong akin ka." Malalim na parang balon ang boses niya, parang gusto ko na lang magpa alila sa bawat ritmo ng boses niya.

"Sa'yo lang ako," sagot ko, halos hindi na marinig sa lakas ng tibok ng puso ko.

Naramdaman ko ang mga daliri niya sa ibaba ng leeg ko.

And then he kissed me, hindi mabagal, hindi rin marahan. Kundi buo, matapang, at puno ng damdaming matagal nang kinikimkim.

Sa bawat dampi ng labi niya, pakiramdam ko wala na akong kailangan patunayan sa kahit kanino.

Kasi sa pagkakataon na 'to, ako na ang reyna. At siya ang korona.