Ήταν χλωμή και σιωπηλή,αυτό τον έβαλε σε σκέψεις..έσκυψε το ψηλό κορμί του πιάνοντας με το χέρι του το απαλό νερό της θάλασσας ,έτσι πλησιάζοντας την γονάτισε μπροστά της βρεχοντας τα στεγνά της χείλη,τα μάτια της αστραψαν ξαφνιασμενα...
<< Άφησε με μόνη......
Τα μάτια του σκοτείνιασαν...
<< Θα φύγουμε από την Ισπανία νωρίς το βράδυ...
Σηκώθηκε παγωμένη μπροστά του μα εκείνος είχε μείνει γονατιστός...
<< Πρέπει να γυρίσω στην δική μου πατρίδα...
Όταν σηκώθηκε ξαφνικά μπροστά της εκείνη έπρεπε να σηκώσει το κεφάλι της για να τον αντικρίσει,
<< Είσαι δική μου γυναίκα πλέον...
Τον πλησίασε πιάνοντας του σφιχτά το χέρι...
<< Ήταν λάθος μου να δεχτώ μα, δεν μπορούσα να σε αρνηθώ διότι...
<< Με λυπάσαι ίσως?αυτό θες να πεις?
Παρέμεινε σιωπηλή απέναντι στην ερώτηση του ώσπου έκανε ένα βήμα μακριά της κοιτάζοντας την γεμάτος θυμό..
Έσφιξε το πανί στα χέρια του δένοντας της ξαφνικά το στόμα και ύστερα και τα χέρια...
<< Όταν αφήσεις την καρδιά σου να μου μιλήσει θα σε αφήσω ελεύθερη,
Την σήκωσε στους δυνατούς του ώμους παίρνοντας τον δρόμο για το δικό του πλοίο το οποίο επί δέκα χρόνια δεν είχε χρησιμοποιηθεί ξανά...
Την έβαλε μέσα κλείνοντας την σε μια από της μεγάλες σκοτεινές του καμπίνες...
Την ξάπλωσε πάνω στο ξύλινο Παλαιό κρεβάτι ανάβοντας της ένα απαλό κερί..και ύστερα αφήνοντας την μονή αποφάσισε να ξεκινήσει το ταξίδι τους πριν το πλήρωμα της καταλάβαινε την απουσία της....
Τράβηξε την άγκυρα απάνω στο πλοίο και άνοιξε τα πανιά του μεγάλου μαύρου καραβιού του οποίο η αρχοντιά φώναζε Αγγλία..ήταν η κληρονομιά που πήρε Άπτον πατέρα του..
Τα μάτια της άνοιξαν κουρασμένα νιώθοντας πως το πανί στον λαιμό της την έπνιγε ,ο αέρας μέσα της κοβόταν , προσπάθησε να φωναξει μα ήταν αδύνατον, προσπαθούσε να τραβήξει τον λιγοστό αέρα μέσα της μα και αυτο φάνταζε αδύνατον... τράβηξε με δυσκολία το σώμα της πατώντας τα πόδια της γερά στο έδαφος, η ανάσα της κόπηκε ακόμη περισσότερο φέρνοντας της την ανάγκη να κλάψει, πεθαινε!!!!!μα βοήθεια δεν μπορούσε να ζητήσει,
Ανοιξε την πόρτα μπροστά του βρίσκοντας την ριγμένη στο έδαφος με τα μάτια της κλειστά και το πρόσωπο της ποιο χλομό απτό πανί στα χείλη της....
Ο δίσκος με το φαγητό που της είχε φέρει του έπεσε απτά χέρια πλησιάζοντας την με ένα παράξενο βλέμμα...
Γονάτισε αργά μπροστά της τραβώντας το πανί απτά χείλη της τα πρόσεξε να μελανιαζουν,
Σήκωσε μια ακόμη φορά τα τρεμάμενα χέρια του λύνοντας το σκοινί απτά χέρια της..τότε με απαλές κινήσεις την τράβηξε πάνω του χαϊδεύοντας απαλα τα μακριά μαύρα μαλλιά της...
Ένα δάκρυ κύλησε απτά μάτια του πάνω στα δικά της ...
<< Λιποθυμας μονάχα από πόνο ; Πόνο που βρίσκεσαι κοντά μου;τόσο κακό σου έκανε η παρουσία μου;σε έχω αρρωστήσει ενώ είχα υποσχεθεί μονάχα να σε γιατρεύω,η παρουσία μου σου κόβει τον αέρα απτά πνευμόνια και για αυτό δεν θα μπορέσω να σε γιατρέψω ποτέ , ποτέ μένοντας κοντά σου,εσύ έχεις την ανάγκη να φύγω,και εγω απλά δεν αντέχω να το κάνω,οι μήνες και τα λεπτά πέρασαν ,τα χρόνια μας έσβησαν,δεν είμαι παιδί πλέον και ούτε θέλω να γίνω, μεγάλωσα και οσο μεγαλώνω φοβάμαι πως θα πεθάνω μόνος,διότι άλλη πέρα από εσένα δεν μπορώ να αγαπήσω...
Την ξάπλωσε με απαλές κινήσεις στο κρεβάτι κάνοντας μερικά βήματα πίσω...
<< σκοτώνοντας τον πατέρα σου ένιωσα γαλήνη αλλά πλέον βλέποντας πόσο κακό έκανα σε εσένα αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πισω θα σκότωνα εμένα...μονάχα εμένα...
Βγήκε στον παγωμένο καιρό αφήνοντας την μονή..
