Θεώρησα ότι ήταν το σωστό.
Και σκότωσα πρωτού με σκοτώσουν.
Εβλαψα πρωτού με βλάψουν.
Και τώρα η ζωή με χτυπάει με το μεγαλύτερο μου τίμημα.
Σκότωσα όλους εκείνους,και σήμερα σκότωνα την γυναίκα μου.
Τρεχοντας δίχως ανάσα για να αντέξει,έπεσε επάνω σε ένα ψηλοκορμο γέρικο δέντρο,με τα φύλα του να αποθέτουν την ομορφιά τους επάνω στα σκουρόχρωμα μαλλιά του.
** Οι αμαρτίες μου πληρώθηκαν με τούτο το τίμημα.
Έχανα ότι με κρατούσε στην ζωή.
Πέφτοντας στο υγρό από την βροχή έδαφος, ακούμπησε το κεφάλι του επάνω στον κορμό του δέντρου σπάζοντας σε κλάματα.
Τα φρύδια του έσμιξαν,και το σκουρόχρωμο πρόσωπο του καλύφθηκε από ένα έντονο κόκκινο χρώμα.
Τα μάτια του έχασαν την λάμψη τους, δίνοντας την εικόνα ενός άντρα,που πλέον πονούσε δίχως να μπορεί να το κρύψει...
°° ο Άνταμ κρατώντας ένα αμέτρητο σε σελίδες βιβλίο,κάθισε μπροστά από την αγαπημένη του Μίρα, διαβάζοντας της πρωτού κλάψει ξανά για την απώλεια της μητέρας της απτην ζωής της.
<< Εκείνος δεν μπορούσε να ζήσει δίχως της, χαμένος γύριζε από σοκάκι σε σοκάκι,ώσπου το κρύο τον ταξίδεψε στο κορμί της...
Σηκώνοντας το σώμα του επάνω, σκούπισε με μανία τα μάτια του,μα κάθε γκριμάτσα πόνου που κάλυπτε το πρόσωπο του,έκανε τα δάκρυα να τρέξουν ξανά.
<< Τζέιμς μου;
Μένοντας παγωμένος και στάσιμος στην θέση του,άκουσε την φωνή πίσω του θαρρείς και ηχούσε μέσα του.
Δεν προσπάθησε να γυρίσει, φοβήθηκε να το κάνει.
<< Γιατί φοβάσαι να με αντικρίσεις; Ως πότε θα αρνησε πως χάσαμε; Ως πότε θα φοβάσαι να παραδεχτείς πως ήμουν πάντοτε νεκρή;
Γυρίζοντας αργά το κορμί του στην μεριά της ,τα μάτια του είχαν παραμείνει καρφωμένα στα πόδια του, παρόλα αυτά,ο τρόπος που σαν παιδί έκλαιγε έκανε ακόμη και την ψυχή της απέναντι του να πονάει.
<< Ακόμη αρνησε να με κοιτάξεις; Ανέχτηκες να σου πάρουν τα πάντα,να σε σκοτώσουν χίλιες φορές,μα παρατηρώ πως δεν αντέχεις να αγγίξουν μια τρίχα από τα μαλλιά μου Γιατί; ήμουν ποιο σημαντική από οσα έχασες;
Ενα μονάχα δάκρυ,έπεσε ευθείς από το πλάι του ματιού του θάβοντας τον εαυτό του στην γη.
<< Είσαι όλα εκείνα ,που αν τα χάσω,δεν θα το αντέξω.
Σηκώνοντας απότομα το πρόσωπο του στην μεριά της , αντίκρισε το άσπρο φόρεμα της ,να στάζει αίμα ανάμεσα από τα πόδια της.
Συσπάσεις κατέκλυσαν το κορμί του ,ακόμη και τις ελάχιστες εκφράσεις του.
Τα μάτια της έσταζαν δάκρυα,ίσως αυτή ήταν η απάντηση που περίμενε καιρό να ακούσει.
<< Σε αγαπάω βάρβαρε!!!
Κάνοντας ένα έντονο βήμα μπροστά της ,έτρεξε προσπαθώντας να την κλείσει στην αγκαλιά του,μα θαρρείς και εκείνη ήταν σκόνη,με ανοιχτά τα χέρια σαν άγγελος που πέφτει από τα σύννεφα έπεσε πάνω στο χωμα,με τα δάκρυα να κατακλύζουν τα μάτια του.
<< ΑΣΙΑ!!
σηκώθηκε με βιαστικές κινήσεις βρίσκοντας την απέναντι του με το χέρι της υψωμένο στην μεριά του.
<< Μην το κάνεις Τζέιμς αυτό.
<< Πάρε με μαζί σου.
Τρέχοντας στη μεριά της προσπάθησε να αγγίξει το χέρι της πέφτοντας μια ακόμη φορά ανάμεσα της.
Ώσπου είδε..
Πάνω στο χώμα στο οποίο βραχηκε εξαιτίας της βροχής,οπλές αλόγων είχαν σφραγιστεί επάνω απτό στερεό έδαφος.
Τα φρύδια του έσμιξαν μεταξύ τους.
<< Την τράβηξαν στο δάσος!!!!δεν την σκότωσαν την απομακρύνουν ώστε να την πάνε πίσω...
Υψώνοντας με βιασύνη το κορμί του κοίταξε την ψυχή της απέναντι του.
<< Προηγουμένως με ρώτησες εάν είσαι το ποιο σημαντικό από όσα έχω χάσει,είσαι για μένα ολα όσα έχω ,και όλα όσα εάν χάσω,θα με πάρουν μαζί τους,δεν είσαι εσύ η αγάπη μου όσο και αν της μοιάζεις,η γυναίκα μου ζει!!
Γυρίζοντας της την πλάτη,η σκιά Χαμογελασε.
<< Σε αγαπάω γιατρέ!!!
Προσπαθούσε να τον κάνει να πιστέψει στον θάνατο της,μα δεν θα το έκανε αυτό στον εαυτό του, προσπάθησε να τρέξει όταν αδύναμος και μόνος,γύρισε μια τελευταία φορά στην μεριά της.
<< Και εγώ σε αγαπάω,σε αγαπάω πολύ...
Τότε η σκιά χάθηκε και εκείνος μόνος έτρεχε πρωτού μια νέα βροχή σβήσει και τα τελευταία ίχνη της.
