μια μέρα πριν

474 49 2
                                        

25 χρόνια πίσω.

Μια μεγάλη φωτιά είχε ανάψει στο κέντρο της ακτής με χιλιάδες Βίκινγκς να ουρλιάζουν στο όνομα του θεού Οντιν...
Ρούμι, γυναίκες,και ενα άγριο φλερτ άναψε ανάμεσα τους σβήνοντας το με βία,κάτι που στις περισσότερες γυναίκες του χωριού άρεσε,ώσπου η αναγγελία του ερχομού ενός κοριτσιού στην φυλή,έκανε τις καρδιές τους να γεμίσουν απογοήτευση και φόβο,η γυναίκα που είχε διαλέξει ο αρχηγός τους ,ήταν καταραμένη από τα άστρα,δεν ήταν ικανή να φέρει γιο στην ζωή,μονάχα μια άχρηστη για τα δικά τους δεδομένα κόρη... χρειαζόντουσαν έναν αρχηγό αντάξιο στον βασιλιά τους...
Ο Άσγκαρντ από την άλλη ,κοίταζε γεμάτος από έντονα συναισθήματα τα μικροσκοπικό παιδί στην ξύλινη κούνια μπροστά του...
Ήταν στ αλήθεια τόσο όμορφη, αναλογίστηκε.

2 ώρες νωρίτερα.

Σε μια καλύβα μέσα από το δάσος μια τυφλή γυναίκα ούρλιαζε από τον πόνο καθώς έφερνε στην ζωή ένα νεαρό αγόρι.το απαλό χέρι του εργάτη συζύγου της έπιασε το δικό της ψιθυρίζοντας της στο αυτί..
<< Το κρατάω,το κρατάω στα χέρια μου..
<< Έρικ; Πως είναι; Σε ικετεύω δώσε μου μια εικόνα..
Τα μελαχρινά σγουρά μαλλιά της έπεφταν ιδρωμενα στο γυμνό της στήθος καθώς η πουκαμίσα της ήταν ανοιχτή..
<< Είναι μελαχρινός ακριβώς όπως εσύ,τα μάτια του είναι μεγάλα σαν δυο φουρτουνιασμενες θάλασσες,το κορμί του καίει θαρρείς και έχει πυρετό,μα χαμογελάει ευτυχισμένος που του έδωσες ζωή,αν μπορούσες να κοιτάξεις θα έβλεπες πως μου κρατάει το χέρι,με αγαπάει άραγε?
Το χαμόγελο της γυναίκας έλαμψε κάνοντας την ομορφιά της ακόμη περισσότερη.
<< Δώσε μου τον γιο μου Έρικ,έχω την ανάγκη να τον κρατήσω.....

Τωρα. 

Καθώς ο ήλιος χάραζε αμυδρά Στον ουρανό,το κορμί του έντρομο σηκώθηκε από πάνω της τρέχοντας μέσα στο παγωμένο μπάνιο....
Κοίταξε το πρόσωπο του στον θολωμενο καθρέφτη παίρνοντας μια βαθιά δύσκολη ανάσα μέσα του..
Ήταν τρεις Νοεμβρίου,η μέρα πλησίαζε..
Φοβισμένος όπως κάθε χρόνο,έπεσε γυμνός στο έδαφος αγκαλιάζοντας τον ίδιος του τον εαυτό....

<< 10 χρόνια πρίν, 4 Νοεμβρίου......

<<Γιε μου Γι ε μου μην μην φο βασαι...
Τα χέρια του Άσγκαρντ έπεσαν στα ρούχα του τα οποία αφαίρεσε κάνοντας δική του την γυναίκα μπροστά του,με ένα τρόπο ο οποίος φάνταζε βάναυσος,τα μάτια του Τζέιμς κοίταζαν την αγαπημένη του μητέρα να ουρλιάζει από τον έρωτα ενός άντρα, και καθώς ο Άσγκαρντ πήρε την εκδίκηση του , βγάζοντας ένα ματωμένο στιλέτο της έκοψε τον λαιμό..
Ένα δυνατό ουρλιαχτό κατάφερε να ξεφύγει μέσα από το σφιχτό πανί στα χείλη του...οι άντρες που τον κρατούσαν δακρυσαν ακούγοντας ένα παιδί να θρηνεί με τέτοιον τρόπο την τυφλή μάνα του....
Τον άφησαν ελεύθερο και μόνο,να σέρνεται προσπαθώντας να την αγγίξει,
<< Μητέρα;!!!! ΜΗΤΈΡΑ ΜΗΝ ΜΕ ΑΦΉΣΕΙΣ, ΜΑΝΟΎΛΑ!!!ΜΑΜΑ!!!
της έσφιξε τα χέρια φιλώντας τα απαλα..
<< Μανούλα μου!!!! συγχώρεσε με ...
Μια δυνατή κραυγή έφυγε από μέσα του , χτυπώντας με μανία τις γροθιές του στο έδαφος, τούτο ήταν το δώρο γενεθλίων του,αυτό άξιζε  να πάρει ;

Η ΝΥΦΗ ΤΟΥ ΒΆΡΒΑΡΟΥOù les histoires vivent. Découvrez maintenant