Τα πόδια της πάτησαν στα κρύα εδάφη του Λονδίνου κοιτάζοντας τον βροχερό καιρό να απλώνεται μπροστά της....
Έκανε μερικά μουδιασμενα βήματα νιώθοντας μια έντονη αγωνία μέσα της ,ήθελε όσο τίποτα να τον σκοτώσει,ήθελε να νιώσει τον πόνο της να φεύγει,μα όσο πλησίαζε κοντά του όλα μέσα της χτυπούσαν συναγερμό.....
<< Κυρια ?
<< Άφησε με μόνη φλι,θέλω να περπατήσω....
<< Κυρία είστε σίγουρη?
<< Θέλω να μείνω μόνη,μπες στο πλοίο και θα γυρίσω νωρίς το βράδυ....
Ξεκίνησε το βήμα της κοιτάζοντας γύρο της εκείνους τους ανθρώπους να παλεύουν για την καθημερινή τους ζωή...
Τα μάτια της άρχισαν να στάζουν δάκρυα καθώς οι εικόνες έτρεξαν μπροστά από το μυαλό της.
Όταν ήταν μικρότερη είχε βρεθεί πίσω από έναν πάγκο με μήλα περιμένοντας εκείνον να γυρίσει απτην δουλειά,της αγόραζε πράσινα μηλα και τα έτρωγαν αγκαλιά κάπου βαθιά στο δάσος,αυτές τις αναμνήσεις της έθαψε με μια έξαψη θυμού που την βοήθησε να μαζέψει τα δάκρυα της..
Έπιασε στα χέρια της ένα πράσινο μήλο κοιτάζοντας το με ένα θλιμμένο βλέμμα..
<< Για σένα Πατέρα...
Πέταξε το μήλο αρχίζοντας να βαδίζει θυμωμένη όταν σκόνταψε πάνω σε έναν εύσωμο άντρα με μια μακρυά γενειάδα
Σήκωσε αργά το βλέμμα της Κοιτάζοντας τα σκοτεινά μάτια του άντρα μπροστά της ,το χαμόγελο του ευθείς αστραψε στα χείλη του τραβώντας την πάνω του,με έναν απότομο τρόπο...
Σήκωσε το χέρι της τραβώντας του ένα δυνατό χαστούκι,μα πριν προλάβει να τραβήξει το σπαθί της ,τα χέρια του άντρα κάρφωσαν με βίαιο και βάναυσο τρόπο το μαχαίρι του μέσα στην απαλή της κοιλιά,τα μάτια της άνοιξαν διάπλατα καθώς τα χέρια της έριξαν κάτω το σπαθί της πιάνοντας γεμάτη πόνο το μαχαίρι μέσα της..
Έπεσε ματωμένη στο κρύο έδαφος κοιτάζοντας τους ανθρώπους να την πλησιάσουν με αληθινή καλοσύνη,η τουλάχιστον έτσι έμοιαζε,ο κόσμος έχανε γρήγορα το χρώμα του καθώς το αίμα της πότιζε την γη..η καρδιά της αιμορραγούσε εδώ και δέκα ολόκληρα χρόνια,με ένα άνοιγμα στην σάρκα της όλο αυτό το αίμα αποφάσισε να αποχωριστεί το κορμί της.. πάγωνε,και ο θάνατος έμοιαζε Άργος..
<< ΦΩΝΆΞΤΕ ΤΟΝ ΓΙΑΤΡΌ!!!! ΤΡΈΞΤΕ....
Φώναξαν ο κόσμος γύρο της...
τα μάτια της άρχισαν να κλείνουν,το κορμί της έτρεμε το σώμα της πάγωνε....
<< Τι συμβαίνει είμαι ο Τζέικομπ το δεξί χέρι του γιατρού...
<< Νεαρέ μια κοπέλα !!!! πεθαίνει...
........
... καθόταν στο μικροσκοπικό του ιατρείο Κοιτάζοντας την βροχή να καλύπτει κάθε ομορφιά του Λονδίνου..όταν η πόρτα του γραφείου του χτύπησε με μανία..
<< Πέρασε..
Η βροντερή φωνή του έκανε τον Τζέικομπ να ανοίξει βιαστικά την πόρτα κρατώντας την Ασία σφιχτά στα χέρια του...
Ο Τζέιμς κοιτάζοντας ακόμη έξω τον βροχερό καιρό,γύρισε ξαφνιασμένος στο μέρος του νεαρού μένοντας παγωμένος,μια γυναίκα γεμάτη αίμα,τα μάτια του έπεσαν στα γνώριμα σκανδιναβικά ρούχα και τις βαριές γουνες των Βίκινγκ...τα φρύδια του έσμιξαν πλησιάζοντας στο μέρος τους..
<< Γιατρέ,κάποιος την μαχαίρωσε αφήνοντας την στο έδαφος αιμόφυρτη...
Όλες οι φωνές είχαν κλείσει μέσα του,στάθηκε με προσοχή πάνω από την γυναίκα αυτή, πιάνοντας απαλα το δεξί της χέρι,υστερα το γύρισε αργα στο μέρος του αντικρίζοντας το σημάδι του πάνω της...το χέρι της έπεσε άθελά του μέσα από τις παλάμες του, εστίασε στο πρόσωπο της ανοίγοντας ξαφνιασμενα τα χείλη του ώστε να μπορέσει να πάρει αέρα....
<< Αφησε την και φύγε!
Η ταραγμένη του φωνή έκανε τον Τζέικομπ να παγώσει..
<< Μα κύριε θα χρειαστεί χειρουργείο πάντα βοηθάω..
<< ΕΞΩ!!!!ΒΓΑΙΣ ΕΞΩ ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΟΊΞΩ ΕΓΩ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΆΣΕΙΣ....
<< Μα μάλιστα κύριε...
Τα δυνατά χέρια του Τζέιμς την τράβηξαν πάνω στην σφιχτή αγκαλιά του, καθετί σπασμένο μέσα του το ένιωσε να ενώνεται....
Τα μακριά μαύρα μαλλιά της έπεσαν στα σκουρόχρωμα χέρια του, καθώς την ξάπλωνε πάνω στο ξύλινο και μεγάλο κρεβάτι...
Γονάτισε μπροστά της κοιτάζοντας το χλομό της πρόσωπο....
<< Ανάθεμα σε γιατί μου το κάνεις αυτό ???
Τράβηξε την μακρυά του καμπαρντίνα ρίχνοντας την με βιαστικές κινήσεις στο έδαφος...
Και ύστερα έβαλε τα χέρια του μέσα από το στενό της φόρεμα τραβώντας το αργά πάνω,η πληγή μπροστά του , έφερε πρώτη φορά στην ζωή του μια μεγάλη αγωνία την οποία είχε αρκετά χρόνια να ζήσει...το σώμα της δεν θύμιζε σε τίποτα το κορίτσι το οποίο είχε αφήσει πίσω του, είχε μεγαλώσει κάτι που τα μάτια του είχαν προσέξει...
Κάθισε στο πλάι της καθαρίζοντας με καθαρές πετσέτες το αίμα πάνω απτην πληγή της ,το τραύμα ήταν σοβαρό,αυτό έκανε τον φόβο μέσα του να γεννηθεί,έναν φόβο τον οποίο δεν θα άφηνε ποτέ να γίνει πεπρωμένο...
Σκούπισε τον ιδρώτα απτό μέτωπο του αρχίζοντας να την ράβει.....
Ο Τζέικομπ χτύπησε διστακτικά την πόρτα μπροστά του ,
Μα απάντηση δεν πήρε ποτέ του,έτσι δίχως να σκεφτεί άνοιξε απαλά την πόρτα μένοντας παγωμένος στην θέση του...
Ο γιατρός είχε πέσει στα γόνατα έχοντας ακουμπήσει το κεφάλι του δίπλα της ,οι δύο άκρες ενός διάφανου σωλήνα είχαν τοποθετηθεί από το χέρι του στο δικό της , δίνοντας της όσο περισσότερο αίμα μπορούσε,τα μάτια του Τζέιμς άρχιζαν να κλείνουν επικίνδυνα έχοντας ακουμπήσει το κεφάλι του στο χέρι της χαμογελαστός....
Ο Τζέικομπ έτρεξε στο μέρος του προσπαθώντας να σταματήσει τον σωλήνα όταν τα χέρια του Τζέιμς τον έσπρωξαν πίσω...
<< ΈΞΩ!!!!ΦΥΓΕ ΜΙΚΡΈ...
<< ΟΧΙ ΚΎΡΙΕ!!! ΔΏΣΑΤΕ ΑΡΚΕΤΌ..
ο Τζέικομπ έπιασε σφιχτά τον σωλήνα Κοιτάζοντας τα αδύναμα μάτια του τζειμς
<< Σε ικετεύω μικρέ,βγαίς έξω,
<< ΔΕΝ ΒΛΈΠΕΤΕ ΠΩΣ ΘΑ ΠΕΘΆΝΕΤΕ?
<< χρειάζεται πολύ αίμα!!!ανάθεμα σε δεν θα ρισκάρω τον θάνατο της ΟΛΟ ΘΑ ΤΗΣ ΤΟ ΔΩΣΩ ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΊ,ΦΥΓΕ...
<≤ κύριε!!! φτάνει...
Η φράντζα των μαλλιών του έπεφτε στο χλομό του πρόσωπο..το χέρι του έσφιξε το δικό της καθώς το αίμα του την γέμιζε...
<≤ είναι επιλογή μου Τζέικομπ, βγαίς έξω...
≤< κύριε φτάνει!!! της δώσατε αρκετο...
Ο Τζέικομπ τράβηξε απαλά τον σωλήνα δένοντας τα χέρια τους με δύο σφιχτες γάζες...
Μια έντονη ζαλάδα έκανε τα μάτια του να χάσουν την όραση τους βλέποντας τα πάντα γύρο του ντυμένα στο μαυρο..
<< Μι μικρέ;
<< Μάλιστα κύριε...
Θα χρειαστώ γάζες και μια απαλή αλοιφή ώστε να τρίβω την πληγή,...
Τα μάτια του Τζέιμς έπεσαν στο απαλό σεντόνι που κάλυπτε το κορμί της καθώς της είχε αφαιρέσει τα βαριά της ρούχα....
<< Πα πατέρα;
Η απαλή φωνή της και πρώτες λέξεις της οποίες έβγαλε τον έκαναν να παγώσει μέσα του...
Σηκώθηκε αδιαφορώντας για την ζαλάδα του όταν τα μάτια της άνοιξαν απαλά .....
