Δίχως τα χείλη τους να έχουν την δύναμη να μιλήσουν,στάθηκαν με ενωμένα χέρια έξω από την μεγάλη μα συνάμα σκουριασμένη πόρτα του ορφανοτροφείου,η οποία έμοιαζε μισάνοιχτη,ο νεαρός Τζέικομπ σίγουρα είχε φθάσει στην ώρα του...
<< Πάμε μέσα Ασία...
Τα μάτια της επεξεργάστηκαν το κτήριο με προσοχή...
Παλαιό μεν αλλά όμορφο, ήταν ψηλό σε αποχρώσεις του βαθύ Κοκκίνου με ξύλινα παράθυρα και απαλά άνθη φυτεμένα σε γλάστρες να κρέμονται απτά μαύρα περίτεχνα κάγκελα του...
Ήθελε να χαμογελάσει στην ζεστή αυτή εικόνα μα οι σκέψεις ακόμη βασάνιζαν το μυαλό της, γιατί πάλευε απόψε ο Τζέιμς?
Γύρισε στο μέρος του με ένα βλέμμα γεμάτο ερωτήματα, όταν η πόρτα πίσω τους άνοιξε και μια ψηλή γερασμένη γυναίκα έκανε την εμφάνιση της πλησιάζοντας με γρήγορες κινήσεις τον Τζέιμς...
<< Γιε μου ,ο Θεός σε έστειλε σε εμάς.
Η γυναίκα τον αγκάλιασε σφιχτά και εκείνος έδειχνε να χαλαρώνει θαρρείς και τα χέρια απέναντι του ήταν αυτά της μητέρας του...
** Μητέρα!!!η λέξη μου προκαλεί πόνο, μητέρα!!το όνομα σου σκοτώνει τις νύχτες μου,
Τραβηχτηκε μακριά από τη γυναίκα κοιτάζοντας την μέσα απτά πυκνά του βλέφαρα...
<< Τα χαρτιά ήρθαν στα χέρια σας?
<< Γιε μου οποιος σε έχει στην ζωή του είναι τυχερός, είσαι άγγελος...
Τα μάτια της Ασίας έπεσαν γεμάτα από περιέργεια πάνω στην καλοσυνάτη γυναίκα...
Τότε ένα νεαρό αγοράκι στάθηκε ελαφριά ντυμένο ανάμεσα απτην βαριά ξύλινη πόρτα...
<< Κυρία; Ήρθε ο μπαμπάς μου;
<< Ήρθε γιε μου...
Το χαμόγελο στα χείλη του παιδιού αστραψε τρίβοντας νυσταγμενα τα μάτια του,...
<< Μπαμπακα;
Η Ασία γύρισε ψάχνοντας πίσω τους τον Πατέρα του παιδιού μα προς μεγάλη της έκπληξη παρατήρησε τον Τζέιμς να πέφτει στα γόνατα και να ανοίγει τα ματωμένα του χέρια, το παιδί έτρεξε ρίχνοντας το μικροσκοπικό άσπρο κορμί του στην ζεστή αγκαλιά του Τζέιμς,τα παιδικά του χεράκια άγγιξαν τα αξύριστα μάγουλα του Τζέιμς...
<< Μπαμπακα;θυμάσαι τι μου υποσχέθηκες?
Το κουρασμένο χαμόγελο του Τζέιμς έκανε το παιδί να δακρύσει..
<< Μπαμπακα ποιος έκανε τα ματάκια σου να κλαίνε;
Η απαλή σπασμένη φωνή του παιδιού έκανε την Ασία να γονατίσει...
<< Θυμάμαι τι σου υποσχεθηκα....
Είπε με ήρεμη μα συνάμα βραχνή φωνή...
<< Μπαμπακα?σε χτύπησαν;τρέχει αίμα...
Το παιδί έπιασε το σπασμένο χέρι του Τζέιμς κοιτάζοντας το αίμα με λύπη..
<<Δεν πονάει .... τήρησα την υπόσχεση μου όμως...
Τα μάτια του παιδιού άνοιξαν διάπλατα..
<< Μπαμπακα? σώθηκε το ορφανοτροφείο μας? μπαμπακα δεν θα μείνουμε στον δρόμο?
Ο Τζέιμς σήκωσε το παιδί στην αγκαλιά του φιλώντας του απαλά το κεφαλάκι...
<< Θα σε άφηνα εγώ στον δρόμο?τώρα όμως νεαρέ μου καιρός να πας για ύπνο....
Το παιδί άφησε ένα δυνατό φιλί στο μάγουλο του Τζέιμς τυλίγοντας τα χεράκια του γύρο του.
<< Μπαμπακα;η καλή κυρία δίπλα ποια είναι;
Τα μάτια του Τζέιμς έπεσαν ευθείς στα γεμάτα απορίες δικά της
<< Η γυναίκα μου...
Τότε το παιδί κατέβηκε απτην αγκαλιά του Τζέιμς πλησιάζοντας την...στάθηκε μπροστά απτό λυγισμένο κορμί της και της έπιασε απαλά το χέρι...
<< Αν κάνεις ένα παιδί το οποίο θα αγαπάς με όλοι σου την ψυχή ,δεν θα με ξεχάσει ο μπαμπάς μου σωστά;είμαι καλό παιδί κυρία,είμαι ήσυχο παιδί,δεν φωνάζω ,δεν μιλάω απότομα,κοιταχτε...
Είπε το παιδί και έδειξε το χτυπημένο του χέρι..
<< Αυτό το έχω από όταν γεννήθηκα,ο αληθινός μου πατέρας με έκαψε κυρία,θα με σκότωνε μα ο άντρας σας με έσωσε και με έφερε σε αυτό το καλό ορφανοτροφείο,τον γνωρίζω από μωρό,είναι και δική μου οικογένεια σωστά κυρία?
Τα μάτια της Ασίας γέμισαν δάκρυα..
<< Κανείς δεν πρόκειται να σε ξεχάσει,το σπίτι μας είναι και δικό σου....
Τα μάτια του Τζέιμς άνοιξαν διάπλατα ακριβώς όπως και του παιδιού..
<< Γι'αυτό σας αγαπάει τόσο ο μπαμπάς μου,ανάμεσα σε τόσο κακό κόσμο εκείνος βρήκε την αγνότητα πάνω σας,
Το παιδί σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών του φιλώντας απαλά το μάγουλο της ...
<< Μαμά...
Τα μάτια της άνοιξαν σαν Πεπλα,πέπλα κουρασμένα που έτρεχαν βροχή..
Το παιδί έτρεξε μέσα στο ζεστό του καταφύγιο κλείνοντας την πόρτα πίσω του...
<< Τι γλυκό παιδί,σωστά γιε μου?
Είπε η καλοσυνάτη γυναίκα του ορφανοτροφείου...
