.. περπατούσαν μέσα από το σκοτάδι όταν τον ενιωσε να σταματάει στη μέση του χωματόδρομου...
Γυρισε αργά στο μέρος του σμίγοντας τα φρύδια της γεμάτη από περιέργεια..
<< Τζειμς μου;
<< Άφησε με μονο..ότι με αγγίζει καταστρέφεται,φύγε Ασία ,φύγε μακριά μου..
Τα μάτια της άνοιξαν διάπλατα κοιτάζοντας τον δακρυσμένη.
<< Τζειμς μου;
<< Δεν μπορώ να το κάνω άλλο αυτό Ασία...
Το αντρικό του κορμί άρχισε να τρέχει μέσα από το δάσος αφήνοντας την μονή...
Ο πονος κατέκλυσε το κορμί της δίνοντας της μια ανεξήγητη τρέλα...
** Έλα έρωτα μου.ακολουθησε με ..έλα σε εμένα,μην με αφήσεις μόνο...
Δίχως να έχει την εξήγηση άρχισε να τρέχει πίσω του με κομμένη την ανάσα..
Νιώθοντας το βήμα της πίσω από το δικό του ξεκίνησε να τρέχει ακόμη ποιο αργά...
** Ποτέ δεν θα με άφηνες....
Το κορμί του σταμάτησε μπροστά από μια αποξενωμένη καλύβα.
Ενω το δικό της πληγωμένο πίσω του..
<< Πως τολμάς να με αφήνεις τόσο μόνη!?ΠΩΣ ΤΟΛΜΆΣ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΚΆΝΕΙΣ ΑΥΤΌ?
Της είχε γυρισμένη την πλάτη έτσι εκείνη δεν θα μπορούσε ποτέ να αντικρίσει το χαμόγελο του.
Ένας εκκωφαντικός ήχος της έκοψε την ανάσα, κάνοντας την να σηκώσει το βλέμμα της στον ουρανό αντικρίζοντας πυροτεχνήματα,τα οποία σχημάτιζαν τις λέξεις που χτύπησαν την καρδιά της με δύναμη.
** Χρόνια πολλά στην ομορφότερη γυναίκα ολόκληρου του κόσμου, σαγαπαω....
Ενω το χρώμα συνέχισε να βάφει τον ουρανό με φωτεινά σαγαπω,με ένα ανεξήγητο φως ανάμεσα από το σκοτάδι... τότε
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα..
Κατέβασε το βλέμμα της αντικρίζοντας το πλέον γυρισμένο στο μέρος της ,δικό του.
<< Σήμερα ,εσύ και εγώ μεγαλώνουμε μαζί ...
Την πλησίασε αγκαλιάζοντας την σφιχτά με τρόπο που τα κομμάτια της ενώθηκαν..
<< Μην με αφήσεις ποτέ...
Του είπε αφήνοντας το κλάμα της να ακουστεί.
<< Ποτέ..
<< Χρόνια πολλά Τζέιμς μου...
<< Χρόνια πολλά πάθος μου..
Κρυμμένο μέσα από το πανωφόρι της μαύρης της κάπας , εβγάλε το δερμάτινο δέμα που είχε ζητήσει από τον παλιό της φίλο φλοκι...
Δίνοντας το μέσα από το ζεστό του χέρι.
<< Αυτό είναι για σένα ..
Τα φρύδια του ενώθηκαν γεμάτα περιέργεια..δίχως δεύτερη σκέψη άνοιξε το δέμα νιώθοντας την αγωνία του να κορυφώνεται όταν,τα μάτια του κοκκίνισαν ανεξήγητα γρήγορα γεμίζοντας δάκρυα τα οποία δεν έκρυψε,το κορμί του έπεσε στην γη, κρατώντας μέσα από τα ανοιγμένα του χέρια,την γαλάζια πέτρα της μητέρας του..
°° γιε μου γνωρίζω την φτώχια μας , γνωρίζω το ποσο σκληρά δούλεψες στην ζωή σου αναλαμβάνοντας τα χρέη του πατέρα.
Κράτησε μονάχα αυτό το δώρο από εμένα.για εμένα δεν έχει αξία,δεν θα μπορέσω να το κοιτάξω ποτέ,
