Έχοντας καταφέρει να ανοίξει ελάχιστα τα μάτια της αυτό που αντίκρισε με φανερή περιέργεια ήταν,πως το κορμί της ήταν ξαπλωμένο απάνω σε κουβέρτες που της χάριζαν ζεστασιά,ενώ τα πάντα γύρο της θύμιζαν το ιατρείο του Τζέιμς.
Δεν μπορούσε να είναι όνειρο, θυμόταν με τόση λεπτομέρεια τα χέρια του να την κρατάνε,και ας έκλεισαν τα μάτια της στην διαδρομή.
≤≤ τζε....τζε..
Η φωνή της δεν είχε την δύναμη να φτάσει στα αυτιά κανενός,ήταν ο ψίθυρος των συναισθημάτων της.
Ένιωθε φοβισμένη και μόνη,το χέρι της κύλησε τρεμάμενο στην κοιλιά της .
<< Μην φοβάσαι παιδί μου,πλεον είσαι ασφαλής.
Πρωτού τα βλέφαρα της πέσουν ξανά κουρασμένα,ο κρότος της πόρτας που έκλεισε, έκανε την καρδιά της να σπάσει από αγωνία.
Σήκωσε το χέρι της στον αέρα προσπαθώντας να αρθρώσει το όνομα του,μα έμοιαζε αδύνατον,καθώς το μόνο που καταφερνε να πράξει ήταν να φωνάζει μέσα της.
Πρωτού δακρύσει από απόγνωση,το χέρι του κράτησε το δικό της πριν να πέσει..
<< Μην νιώθεις φόβο, σύντομα θα μπορέσεις να μιλήσεις ξανά,ήταν το σοκ που προκάλεσε το κλείδωμα της φωνής σου..
Τον κοίταζε μαγεμένη από την ομορφιά του, Θαρρείς και είχε χρόνια να τον αντικρίσει και τώρα έφθανε η ευκαιρία της.
Δεν μπορούσε να άκουσε την φωνή της και όμως εκείνη δεν έπαυε να του φωνάζει σαγαπω απτό μυαλό της.
Τα μάτια του την κοίταζαν με την απόλυτη προσοχή που εκείνη χρειαζόταν,είχε τον τρόπο να την διεκδικεί κάθε στιγμή της ζωής τους.
Καθιζοντας με απαλές κινήσεις δίπλα της , ακούμπησε το χέρι της επάνω στο πόδι του κρατώντας το εκεί.
<< Ασια;
Κατάφερε να ανοίξει τα χείλη της μα δεν έμοιαζε να ακούει, γιατί της συνέβαινε αυτό; φοβόταν πως δεν θα μπορούσε ποτέ να την ακούσει.
<< Γνωρίζω πως είσαι αναγκασμένη μονάχα να ακούς, και εγώ να μιλάω, δεν γνωρίζω τι είναι ποιο δύσκολο όμως ,Να ακούς; Η να προσπαθείς να ανοίξεις την καρδιά σου; Μπορώ χίλιες φορές να φωνάξω πως σε αγαπάω,μα δεν αντέχω ούτε δευτερόλεπτο να σου εξηγήσω πως ένιωσα ψάχνοντας σε..
Τα φρύδια της έσμιξαν σφίγγοντας του το χέρι.
<< Όσο κοιμόσουν απαλά σκεφτόμουν μόνος,και καθώς οι σκέψεις με σκότωναν εμένα,άκουγα την μια μεριά μετά την άλλη, φοβάμαι πως δεν μπορώ να σου εξηγήσω πως ένιωσα καθώς μου είπαν πως φεύγεις, δεν ένιωσα άντρας μήτε παιδί, ήμουν γδαρμένη ψυχή σε κόσμο οφθαλμαπάτη,πως να πιστέψω τα όσα άκουσα;όταν τα όσα αγάπησα ήταν η πηγή λατρείας μου στον Θεό; Πως να θάψω την καρδιά μου όταν ακόμη πιστεύει πως μπορεί να σε αγγίξει; Φοβάμαι να σου εξηγήσω πως ένιωσα, διότι δεν αντέχω να το νιώθω ακόμη μέσα μου να ξυπνάει σαν εγρήγορση,δεν ένιωσα παιδί μήτε άντρας, ήμουν το τίποτε,το ελάχιστο.
Τα μάτια της δακρυζαν ανεξέλεγκτα.
<< σε θυμάμαι απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,σε αγαπάω από τότε που έμαθα το όνομα μου.επανω στον παράδεισο κοιμόμουνα στην κούνια σου,χαιδευα τα χέρια σου,έπεσα στην Γη περιμένοντας την σειρά σου , έχτισα μια γέφυρα να φτάσω τα όνειρα σου , να γίνω το παραμύθι σου,και μπλέχτηκαν τα δάκρυα μου στα μάτια σου,η ομορφιά σου μου έδινε την δύναμη να αντέξω να κλείσω τα μάτια μου την νύχτα,γελούσα δίχως να υπάρχει ο λόγος να το κάνω,και συνεχώς ελαμπες σαν εικόνα μπρος μου , κάνοντας την καρδιά μου να ελπίζει,κάθε που η νύχτα ήταν μεγάλη έβλεπα τα μάτια σου απάνω στα αστέρια,τα χέρια σου με άγγιζαν αόρατα,και συνεχώς χανομουν στην ομορφιά της σκέψης σου,είσαι πραγματικά τόσο όμορφη, άραγε το γνωρίζεις? γνωρίζεις πως κάθε που σε κοίταζα έπεφτα σαν βρέφος στο χιόνι, έκλεινα σφιχτά τα χέρια, κοβόταν η αναπνοή μου, γνωρίζεις πως όσα χρόνια έλειπα από κοντά σου ,κοίταζα στη διαδρομή τους ανθρώπους,και πέθαινα που κανείς δεν ήταν άξιος να σου μοιάζει..κοίταζα παιδιά και μεγάλους,και όμως κανείς δεν ήταν εσύ,έζησα ζωντανός νεκρός, έχοντας ένα άψυχο σώμα που πονούσε από έρωτα, κανείς δεν σου έμοιαζε,κανένας δεν είχε το γέλιο σου, μίσησα το φαγητό διότι το έτρωγα μόνος,μίσησα τις μυρωδιές των λουλουδιών, διότι της σύγκρινα με το άρωμα σου,εάν αναρωτιέσαι πως ένιωσα λίγες ώρες πρίν, θυμήσου όσα σου είπα παραπάνω,διότι δεν θα αργήσεις να καταλάβεις πως δεν έχω ζωή δίχως σου..
