** Πονάω!!! δεν γνωρίζω εάν στέκομαι ζωντανός, είτε σε χώμα ριχτος.
Το χρώμα του ουρανού μου δεν με αφήνει να αντικρίσω ήλιο.
Ότι αγαπάω πεθαίνει.
Ότι με αγάπησε έπρεπε να με αφήσει να φύγω.
Πέντε χρόνια αργότερα από την φυγή μου από κοντά σου,και θαυμάζω την αντοχή μου στον πόνο,τα μάτια μου κλαίνε,και η ψυχή μου με εγκαταλείπει, παλεύει κιόλας να βγεί απτα χείλη μου, φωνάζοντας αντίο.
Δεν ήμουν ποτέ αυτό που ήθελα να σου προσφέρω,και με βρίσκω απέναντι από την σιωπή σου,να σε καλώ με κάποιο μαγικό σήμα.
Θεός του κάτω κόσμου,με φωνάζουν όσοι σε έχουν αγαπήσει.
Γιατί; επειδή σκότωσα εκείνον που μου πήρε τον κόσμο;
Η επειδή εσύ δεν γνώριζες πως μου τον έκλεψε;
Σε περιμένω παρόλα αυτά,είμαι στημένος στο παράθυρο μου,και σου γράφω ανόητες λέξεις,που για εσένα δεν θα έχουν κανέναν σκοπό.
Και ακόμη θαυμάζω την αντοχή μου στον πόνο...
.. Χαμογελώντας με έναν ανεξήγητο τρόπο, πέταξε τα παλαιά τούτα γράμματα με φόρα στην φωτιά,ώσπου έμεινε ακόμη ένα το οποίο είχε περάσει απαρατήρητο..
Ανοίγοντας το με προσοχή,έπεσε πίσω στην καρέκλα του, ώσπου τα φρύδια του έσμιξαν χάνοντας το χαμόγελο του...
** Άλλο ένα γράμμα το οποίο δεν γνωρίζω το πως να σου στείλω.
Στο ένα χέρι μια νεκρή μάνα,και στο δεύτερο μια πληγωμένη αγάπη.
Δεν έχω λόγους να παλέψω,έχω λόγους να υποστώ τον πόνο και να τον αφήσω να με σκοτώσει.
Κάποια ημέρα,σε κάποιον ανεξήγητο χρόνο,θα γυρίσεις για εμένα, φοβάμαι μήπως είμαι αρκετά μεγάλος,και όταν σε αντικρίσω,χάσω την καρδιά μου από την ένταση του να σε έχει έστω και από μακριά.
Φοβάμαι πως όταν θυμηθείς τον δολοφόνο σου,εκείνος να μην τα έχει καταφέρει.
Για εμένα το να αντικρίσω το πρόσωπο σου ,είναι πλέον το όνειρο μου..
Δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια μου δίχως να μην λείπεις.
Η ζωή μου γκρεμίζεται στον πόλεμο,και εγώ γίνομαι γιατρός,όχι!! καταβαθος δεν το πράττω για να σώσω την ψυχή μου,αλλά για να σώσω εκείνους..δεν γνωρίζω το πως θα αντιδράσω σε έναν άθελά μου θάνατο,σε κάτι που δεν θα μπορούσα να σώσω, διότι τούτο έγινε ο καημός μου,την γυναίκα που εθαψα ελεύθερη πάνω από τα κρυστάλλινα νερά της πατρίδας σου,δεν κατάφερα να ενώσω τα κομμάτια που κόπηκαν,τον απαλό λαιμό της που σαν παιδί κοίταζα να σκίζεται..
Και την τίμια αξιοπρέπεια της,που έκανα παράδειγμα μου.
Ο κόσμος εδώ στην Αγγλία, ουρλιαζει για μερικά άσκοπα χρήματα,και δεν κατάφεραν να ζήσουν τα μισά από όσα κατάφερα να ζήσω εγώ.
Ήμουν φτωχός,διότι επέλεξα να είμαι, επέλεξα να μοιάζω στους λίγους, Αντι στους πολλούς,και από τους λίγους,να είμαι ο διαφορετικός, συγχώρεσε με που σου έδωσα έναν τόσο μεγάλο λογο ώστε να με μισείς,ακόμη με πονάει που δεν πρόλαβα να σου εξηγήσω το ποσο σε είχα αγαπήσει...
