Orta Karar (Tamamlandı)

14

Emirhan apartmana doğru yürürken bu sefer geride durmadım. Kovulmadığım sürece o konuşmayı ben de duyacaktım ve umarım öyle bir şey olmaz, psikolojisini atlatmam çok uzun sürüyor.

"Sanem bumerang mısın kızım sen?" Oo güzel laf, yazayım bunu bir kenara elbet bir gün kullanırım. Tamam galiba sevgilisi değil.

"Ne zaman bu kadar kaba bir insan oldun?" Kız sadece yüzünü düşürerek sonunda yaşına yakışır bir tepki vermişti. Kaba lafları hak ediyorsan çocuk ne yapsın?

"Sana daha sonra hallederiz dedim." Şifreli konuşmalar başlamıştı, işte bu olmadı. 

Emirhan'ın yanında kollarımı bağlamış kızı inceliyordum. Geçen ki kotu ve botları vardı üzerinde, yakıştığının farkındaydı. Güzel bir kızdı gerçekten, ondan hoşlanmıyorum diye aksini söyleyecek değilim ama anlamlandıramadığım bir çirkinliği de vardı. Kız bakışlarımı fark ettiğinde gözlerini kısıp bana baktı.

"Kim bu yerden bitme?" İşte bu bir kavga sebebi.

"Hadi ama topuklu ayakkabılarını çıkarsan aynı boydayız," Dalga geçtiğimi belli edercesine dudaklarımı büzdüm, "Tamam belki 5 santim uzun olabilirsin."

"Sanem git." 

Emirhan yorgunlukla söyledi biraz daha zorlasa daha da kaba olabilirdi. Kız konuşmak istiyor gibiydi ama aynı zamanda susması gerektiğinin farkındaydı. Kolları bağlı bir şekilde bacaklarını titrettikten sonra hışımla arkasına döndü ve hızlı adımlarla ilerledi. Ya ablam sövdürtme be.

Kız sesimizi duyamayacağı kadar uzaklaştığında Emirhan'ın omuzları düştü ve çaresizce kaşları çatıldı, bana dönüp iki eliyle omuzlarımdan tutarak yalvaran gözlerini gözlerime sabitledi.

"Naz, lütfen lütfen beni bu kızdan kurtar." Duyduklarım karşısında aklımı toparlayamıyordum. Benim geçen gün kafayı taktığım kızdan onu kurtarmamı istiyordu.

"Seve seve." Bunu içimden geçirmem gerekiyordu. Söylediğim şeyle tek gözümü kapattım. Hadi ama Naz, azıcık daha kontrol.

"İstersen onu ben tavlayabilirim. Ben varken sana bakmaz zaten." Bartu'ya dönüp kafamı sağa yatırdım. 

"Senin sevgilin var geri zekalı." İlham gelmiş gibi kafasını kaldırıp parmağını şıklattı, bu da zaten hatırlatılmadığında akla gelmeyecek bir şey(!)

Küçük Beyinli Kuzenime göz devirdikten sonra tekrar Emirhan'a döndüm, yalvaran gözleri bıraktığım gibiydi. Aynı göz devirmesini ona yansıttım, "Tamam dedik ya."

Dişleri anında kendini gösterdi ve beni kendine çekerek sıkıca sarıldı, "Teşekkür, teşekkür ederim Naz." 

Ne demek canım. Bundan sonraki en büyük görevim seni hemcinslerimden korumak olsun be yakışıklı. Onu nazikçe iterek ayrıldım, senin yerinde başkası olsaydı o kolları uzun süre kullanamazdı ama neyse.

"Çıkalım mı?" Sevgilin olmamı istiyorsan olur ama sorduğun soru o olmadığına göre birlikte merdiven çıkmayla da yetinirim, şimdilik. Arkamı dönüp Emirhan'ın arkasından merdivenlere yönelmiştim ki Bartu'nun kolumu tutmasıyla durdum. Gülümseyerek bana bakıyordu. Kaşlarımı çatarak ne istediğini anlamaya çalıştım ama hiçbir fikrim yoktu.

"Şey sen git benim Naz'a bir şey sormam lazım. Şeyle alakalı... matematik." 

"Matematik?" Ben inanmaz bir şekilde Bartu'ya bakarken Emirhan hiç sorgulamadan girişe doğru hareket etti. Merhaba, matematik ve Bartu diyoruz, tek garipseyen ben miyim? Bartu hızla beni kendine doğru çekti ve küçük bir çocuğun ilk defa küfür ettiği andaki gibi heyecanla kıkırdadı.