"Sana yakışacağını söylemiştim."
Eser ellerini pantolonunun ceplerine yerleştirip gözlerimin içine baktı "Bukre benim yeni sekreterim."
Dudaklarım anın verdiği şaşkınlıkla aralandığında tüm bakışların üzerime odaklandığını hissettim. Afalamış bir hâlde Esere baktım. Arkasında ki çalışanlara doğru döndü "Gidelim."
Bu nereden çıkmıştı? Neden onlara sekreteri olduğumu söylemişti.
Yerimden hareketlenip arkasında bir orduyla yürüyen Eserin peşinden koşmaya başladım. Eser ve ordusu asansörün önünde durduklarında yanlarına yetiştim "Ama Eser..." Tüm bakışlar hızla bana doğru döndüğünde gülümsemeye çalıştım "Yani Eser Bey."
Eser arkasında ki asansöre çalışanlarıyla bindiğinde aralık dudaklarımı birbirine bastırdım. Kollarını göğsünde kavuşturup yüzüme baktı "Gelmiyor musun?" Bakışlarım asansörü bulduğunda hızla başımı iki yana salladım.
Asansörün kapıları kapandığında arkamı döndüm ve resepsiyona doğru ilerledim.
"Emir erin değil psikoloğunum."
Eser gözlerini kısıp birkaç saniye bana baktıktan sonra arabayı çalıştırdı "Sandığının aksine sadece psikoloğum değilsin."
Kemerimi taktıktan sonra bakışlarımı yan profiline çevirdim "Neyinim?"
Demek bu yüzden aramızda böyle bir sohbet geçmişti. Şu adama bak! Bana sormadan iznimi almadan beni sekreteri olarak ilan etmişti. Bu konu burada kapanmadı Eser Bey!
Resepsiyonun önüne geldiğimde ellerimi masaya koydum "Merhaba." Görevli kız bakışlarını bana çevirip gülümsedi "Buyrun nasıl yardımcı olabilirim?"
"Eser Beyin odası kaçıncı katta?"
Görevli kız elinde ki kâğıtları masasına bırakıp bana doğru döndü "On ikinci katta." Gözlerim irileşti "Oha!"
"Anlamadım?"
Gülümsemeye çalışarak elimi havada salladım "Oh oh on ikinci kat şimdi püfür püfür esiyordur demek istedim." Görevli kız başını sallayıp işine geri döndüğünde arkamı dönüp merdivenlere doğru yürümeye başladım.
Yüzümü buruşturdum ve ofladım. On ikinci katta odan olacak kadar ne yaşadın be Eser Yıldırım. Merdivenlerin ilk basamağına adım attığımda bakışlarım asansörü buldu.
Maalesef çocukluktan beri asansör fobisi olan bir kızdım...
●●●
Altıncı kata çıktığımda ellerimi korkuluklardan çektim ve belime koydum. Az kaldı Bukre dayan.
Derin bir nefes aldım ve duvardan destek alıp basamakları çıkmaya başladım.
●●●
9. kata geldiğimde bacaklarım artık beni taşıyamıyacak derecede ağrıyordu. Ellerimi dizlerime bastırıp soluklandım.
Doğrulduğumda ellerim yine korkulukları buldu ve onlardan destek alıp basamakları yavaşça çıkmaya başladım.
●●●
Nihayet on ikinci kata çıktığımda ellerimi dizlerime yaslayıp soluklandım. Ne kadar zamandır merdiven çıktığıma dair hiçbir fikrim yoktu. Derin bir nefes aldım ve hızlı adımlarla karşımda ki dev kapıya doğru yürüdüm.
Kapıyı hızla açıp içeri daldım "Eser bu saçmalık da neyin nesi?!" Kapı arkamdan gürültüyle kapandığında Eser bilgisayarında ki bakışlarına bana çevirdi "Nerdesin sen yarım saattir?!"
ŞİMDİ OKUDUĞUN
Unutulmazsın
Romansa"Unutacaksın..." Başını hafifçe salladı. Zar zor aldığı nefeslerin arasından konuşmaya çalıştı "Unutacağım... Rüyalarımda dahi hatırlamayacağım." Sözlerine karşın hiçbir tepki veremedim çünkü biliyordum. Unutacaktı! Hemde hiç yaşanmamış gibi. Eser e...
