UHRA

19.Bölüm

Bölüm şarkıları;
Ufuk Baydemir - Ay tenli Kadın
Duman - Elleri ellerime

"Sevginin esamesi ruhumda."

19.Bölüm

Kahvaltıdan sonra oturma odasına geçtik. Baran sessizce televizyona bakarken Pınar annem gelin görmeden bahsediyordu. Önümüzdeki ay gelin görmeye gelenler olacakmış yani anlaşılan izin günüm evde geçecek.

"Baran evde olursa öğlen gelirsin." Pınar anneme inanamaz bir bakış attım. Hiç öyle olur mu hazırlık yapılması gerek, her şeyi Almila ile Pınar anneme bırakmam hiç hoş olmaz.

"Olmaz öyle anne. Olmazsa akşam buraya gelip burada kalırız," Baran'a baktım ama o hiç oralı olmadı. Uyuz işte. "Beraber hazırlık yaparız."

"Bu da yeni mi çıktı validem?" Pınar annem Baran'a baktığında gülmemek için kendimi zor tuttum.

"Baran sen bizim işlerimize karışma bakayım. Hadi önüne bak kulağın bizde olmasın." Kahkaha attığımda bakışları bana döndü.

"Baran'ın gözü başka yerde olsa bile kulağı bizde."

"Uhra," dedi yumuşak bir tonda ama bunun bir çeşit uyarı olduğunu elbette anladım. Umurumda mı elbette değil.

Usulca Baran'a yaklaştım. "Baran abi mi demeliyim?" Hızla bana döndü. Gözlerindeki o sinirli ifade artarken gülümsedim. Anlaşılan canım kocam ona her abi dediğimde sinirleniyormuş.

"Yavrum," kulağıma yaklaştı. "Adımın yanına bir daha abi kelmesini eklersen," usulca geriye çekilip yüzüme baktı ve gözleri dudaklarıma kaydı. "Dudaklarından sadece adım dökülür her anında." İmasını elbette anladım. Yüzüm sözlerinin ardından kızarırken bakışlarımı kaçırıp önüme döndüm.

"Pelin teyzen," Pınar annemin sesiyle ona döndük. "Gül'ü nişanlayacak." Baran geriye yaslanıp ayaklarını sehpaya uzattı. "Bana ne anne."

"Tabi bizi ilgilendirmez annem." Bana baktı. "Gül'ün söylediklerinden sana yaklaştığını anlıyordum." Memnun olmadığım için bunu açıkça belli ettim ve yavaşa oturduğum yerden kalktım. "Otur kızım. Ben hep sizden yanaydım."

"Anlamadım anne," Pınar annem gülümsedi.

"Ben hep sizin olmanızdan yanaydım."

"Ama," derken söyleyip söylememe konusunda epey kararsız kaldım ama dilimi tutamadım. "Gül ile Baran yan yana geldiğinde kısmeti belki yanındadır gibi bir şey söylemiştin." O anı hatırlayınca yüzüm asıldı.

Pınar annem keyifli keyifli güldü. "Ah Uhra ah, kızım sen vardın ya yanında. Ben seni ima etmiştim de sen hemen celallenip gittin." Bu kez kahkaha attı. Hafifçe gülümseyip bakışlarımı kaçırdım.

"Gel sen bi' yanıma." Baran kolunu belime sardığında gözlerim büyüdü. Annesinin yanında ne yapıyor bu!

"Baran," diye uyardım kısık bir sesle ama beni duymazdan geldi. Belime sardığı koluyla beni yanına çekti.

"Benim gönlümde hep Uhra vardı." Gözleri huzurla yüzümde gezindi. "Yanımda da hep Uhra olacak." Yüzüm sözleriyle gülümserken bakışlarımı kaçırdım. Gönlünde de, yanında da ben varım. Bunun bilinciyle kalbim hızlandı.