UHRA

59.Bölüm

59.Bölüm

Finale sayılı adımlar... Gözyaşlarım pıt pıt :(

Buraya bir şarkı bırakabilir misiniz?

Keyifli okumalar 😍

"Bazen var'ı anlarsın, yok ile."
Cahit Zarifoğlu

Gitmiş miydi sahiden?

Baran artık yok mu?

Bir veda ile yüreğimi kan revan içinde bırakıp gitmişti şimdi ise herkes hep bir ağızdan gelmeyeceğini söylüyor. Onlara mı inanacağım yoksa varlığını hisseden kalbime mi?

Gidemez ki, Baran gidemez. Baran bizi bırakmaz. Hem bana söz verdi, söz! Benim eşim bana verdiği sözü tutar. Baran beni bir başıma bırakmaz.

"İnanmıyorum! Yalan söylüyorsunuz. Gidin ya, gidin. Siz gidin Baran gelecek." Beklenti dolu bakışlarım abimi buldu. Bu kadar mı çaresiz kaldık? Bu kadar mı ya! "Gelecek değil mi abi? Baran gelecek değil mi?" Başını yere eğen abimin gözlerinden birkaç damla yaşın düştüğüne şahit oldum. Onun gözlerinden akan yaşlar benim dizlerimin bağını çözdü. Dizlerimin üzerine çöktüm. Canım bedenimden çıkıyormuş gibi ağlamaya başladım. Sahi canım bedenimden çıkmıştı ki.

"Baran!" dedim acının büründüğü sesimle. Acılar dört bir yanımı sarıp beni içine hapsetti. Yokluğu göğsümün ortasına bir bıçak darbesi gibi saplandı. Ve orada öylece kaldı. Saatler geçti ama saplanan bıçak bir milim bile kıpırdamadı.

Kaç dakika, kaç saat ya da kaç gün geçti bilmiyorum. Bildiğim tek şey Baran'ın yanımda olmadığı. Zaman denen o kavramın akıp gittiğini başımı kaldırdığım gökyüzünden anlayabiliyordum. Her şey var ama her şeyin anlamı yok. Baran yok. Her şeyim yok. Hiçbir şeyim kalmadı.

Açılan televizyona bakışlarımı çevirip verilen haberde duraksadım. Herkesin sunduğu ama acısını bizim yaşadığımız haberler.

"Yapılan hain saldırı sonucu 4 askerimiz şehit düştü. Şehitlerimize Allah'tan rahmet ailelerine sabır diliyorum. Başımız sağ olsun."

"Yalan haber bu, yalan! Baran yaşıyor! Hepiniz birlikte toplanmış, hep bir ağızdan yalan söylüyorsunuz! İnanmıyorum! Baran gelecek!" Çöktüğüm yerden kalkıp abimin karşısına geçtim. Bu kadar kolay mı ya! Gözlerini kapattı demek bu kadar kolay mı? Başımız sağ olsun denilince bitiyor mu?

"Ben yüzünü bile göremedim. Abi ne olur gelecek de. Bir yalan söyle ben inanırım ama gelmeyecek deme. Yalvarırım deme. Böyle bir şeye inanmamı bekleme."

Kollarımın üzerine elini koyan Barın abime beklenti ile baktım."Hastanede de, iyi de. Abi ne olur biriniz iyi deyin. Yalvarırım iyi deyin." Kimse tek kelime etmedi. Yüreğim kan revan içinde kendine nefes aramaya devam etti. Ciğerlerim onun kokusunu didik didik aramaya başladı. Onu istiyorum yanımda veyahut yakınımda; bir yerlerde yaşıyor olsa bile yeter.

Ben, ben onun yerine de ölürüm ama Baran yaşıyor olsun.

Ben burada kendimi yiyip bitirsem bile Baran yaşıyor olsun.

Adım adım tırmandım merdivenleri. Her adımım bana onsuzluğu fısıldıyor. Bir yanım onunla gurur duyarken diğer yanım acılar içinde kıvranıyor. Ben seni kaybetmek istemiyordum ki. Ben seni kaybetmekten deli gibi korkuyordum. Ben sensizlikle başa çıkamam Baran. Beni bu dipsiz kuyuda bir başıma bırakma.