UHRA

20.Bölüm

Bölüm şarkıları;
AliFiru - İhtilal
Tuğkan - Aşkın kanunu

"Bu evrendeki en güzel şey sensin"

20.Bölüm

Huzur; eğer bu kelimenin bir tanımı daha olsaydı benim için Baran olurdu. Huzur onunla. Kolları arasında olmak eşsiz hissettiriyor. O benim huzurum. Onunlayken bütün kaygılardan sıyrılmış gibiyim.

Hafifçe kıpırdandığımda belimdeki kolları sıkılaştı. Sırtım göğsüne yaslı ve onun başı tamamiyle boynuma gömülüydü. Güç bela Baran'a doğru döndüğümde başını yastığa yaslayıp uyumaya devam etti. Parmaklarım usulca sakallarına sızdı. Keyifli bir halde hem yüzünü seyrettim, hem de parmaklarımı sakallarında gezdirdim. Düzenli nefes alışları uyuduğunu gösteriyor olsa da ben uyumadığını biliyorum. Baran bu sağı solu asla belli olmuyor.

"Daha fazla uyumak istemiyorum," uyanması için söylendim ve istediğimde oldu. Kısık gözleri gözlerime dokundu. Onun bakışları yüzümde gezinirken dudaklarım kıvrıldı. Sabaha karşı uyumuştuk ve şu an neredeyse saat üçe geliyor. Baran gözlerini tamamen açınca kocaman gülümsedim.

"Günaydın sevgilim." Elini enseme atıp başımı kendine çekti ve dudaklarını alnıma bastırdı. "Günüm aydı yavrum." Kalbim ilk defa çarpıyormuş gibi hızlanırken geriye çekildim. Ondan uzaklaşmamı imkansız kılıp kollarını kıskıvrak belime sardı. Bedenlerimiz temas halindeyken ateşim yükseliyor ve Baran'ın üzeri çıplak olduğu için gözlerim sürekli göğsünde kayıyor.

"Nasılsın güzelim?" Başımı göğsüne yaslayıp parmaklarımı çıplak göğsünde gezdirmeye başladım.

"İyiyim, sen nasılsın?" Sesim cıvıl cıvıl. Mutluyum çünkü yanımda. Çok mutluyum çünkü kollarının arasındayım. Hayat buldum sevgisiyle.

"Çok İyiyim," dudaklarını saçlarıma bastırdı. Saçlarımın darmadağınık olduğuna adım kadar eminim ve bunu hiç umursamıyorum. Baran'ın gözünde kusursuzum.

"İyisin değil mi güzelim?" dedi yoğun bir ilgiyle. Uykudan uyandığı için her konuştuğunda sesi içimi kıpır kıpır ediyor. Başımı göğsünden kaldırıp yüzüne baktım. Beni her şeyden çok düşünüyor. Onun için kendi istekleri değil ben önemliyim. Önceliği benim. Gülümseyerek dudaklarımızı birbirine kenetledim ve sanki bu anı bekliyor gibi saniyeler içinde sırtımı yatakla buluşturdu. Üzerimde yer alıp ellerini başımın iki yanına bastırdı.

"Her sabah böyle uyanırsam işe gitmek imkansızlaşır." Gözleri milim milim yüzümde gezindi. İrisleri daha çok koyulaşırken bu dikkatimden kaçmadı.

"Kahvaltı yapalım," kollarımı boynuna sarıp gülümsedim. Baran sırıtarak geriye çekildi.

"Çok mu acıktın?" Bende onun gibi doğrulup ayaklarımı yataktan aşağıya sarkıttım.

"Çok acıktım." Tek kaşını kaldırıp bana imalı bir bakış attı. Yüzündeki ifade kesinlikle muziplik barındırıyor.

"Ben aç değilim," derken iması o kadar açıktı ki. Gözlerim şaşkınlıktan büyürken, yüzüm kızardı. Kıpkırmızı olduğuma adım kadar eminim. Hızla yastığı kapıp Baran'a vurdum. Kahkaha atarak bileklerimi tutup bir kez daha sırtımı yatakla buluşturdu. O kahkahalarla gülerken, ben utançtan kızarmıştım. Şu an utançtan başımı yatağa gömeceğim.

"Yalan mı yavrum?"

Dizimi kırıp karsıklarına vuracağım anda hızla üzerimden çekildi.

"Yapma, yanarız Uhra'm." Yastığı alıp tekrar Baran'a fırlattım. Hala gülüyor. Bakışlarımı kaçırıp hızla yataktan kalktım.