Begging For His Love(EDITING) (COMPLETED)

Chapter Forty One

CHAPTER FORTY ONE

After eating lunch with them I decided to go home early with the kids. The conversation that I had with Burnnon earlier is not good. Hindi pupwedeng kapag nandyan siya ay palagi akong mahina. Oo at umiyak ako pero dahil lang 'yon sa hindi ko na maintindihan ang sarili ko. Wala akong maalala na kahit ano patungkol sa kanya ngunit bakit iba ang nararamdaman ko? Bakit hirap na hirap akong layuan siya kahit na 'yon naman ang tama? Sino ka ba talaga sa buhay ko, Burnnon Jevren? Kung bakit ganito kalakas ang presensya mo sa akin ay wala akong ideya.

"Mommy, gusto ko pang kasama si Mr. Burnnon! Bakit maaga tayong uuwi? Mag-two pa lang ng afternoon, mommy."

I took a glance on Amaia on the passenger seat. Naka-nguso siya at nakasimangot habang nakatingin din sa akin. Papaano kong sasabihin na hindi ko gustong nagtatagal kapag nasa paligid si Burnnon?

"Baby, wala na tayong gagawin doon. Busy rin namang tao sila B-Burnnon kaya mas magandang umuwi na lang tayo."

I focused on driving because of the sudden shiver that I felt on my body by just saying his name. This is not good. Ayokong para akong walang laban at nagiging mahina kapag si Burnnon ang usapan.

"He's not busy, mommy! He invited me to come with him at the mall! Bibili daw po kami ng maraming toys eh!"

"Amaia stop it na. Hindi na tayo babalik doon para sa laruan mo. Stop being spoiled."

We got stucked on the traffic. Paglingon ko kay Amaia ay nakita kong natutulog na siya. Inilagay ko sa gilid ng kanyang tenga ang mga hibla ng buhok na nakasagabal sa kanyang mukha. I sighed deeply while staring at her sleepy face.

"Mom, are you okay? Pang-ilang buntong hininga mo na po kasi 'yan."

I looked at Bainurn at the backseat and smiled at him. Ang lakas talagang makaramdam ng batang 'to.

"I'm okay, sweetheart. Ikaw? Okay ka lang dyan?"

Tinignan niya muna ako ng ilang minuto bago tumango at ipinikit ang kanyang mga mata, mukhang matutulog siya.

"Hindi kita susukuan, Amillianza. Ingat kayo sa byahe."

Iyon ang sinabi niya sa akin bago ako sumakay sa kotse ko at pinaandar ito. Hindi ko maintindihan kung bakit iyon ang pinaka-tumatak sa akin. Paanong hindi niya ko susukuan gayong ni katiting ng pagmamahal ay wala akong maramdaman sa kanya? Bakit ba panay ang pilit niya na ako ang asawa niya? Pwede naman na nagkamali lang siya o di naman kaya kamukha ko lang talaga ang yumao niyang asawa. Ang hirap kasing paniwalaan.

I woke up the twins to get out of the car when we got home. I picked up Amaia and carry her on my arms when she did not wake up and just groaned and went to sleep again. Tinulungan ako ni Bainurn na bitbitin ang purse ko at siya na rin mismo ang nag-sara ng pinto ng kotse.

Inilagay ko ng maayos sa kama si Amaia at kinumutan ng mabuti. Nilakasan ko na rin ang aircon just incase she might wake up because of the temperature on her room. Bainurn changed his clothes without my help and come to me downstairs. Hinalikan ko muna ang noo ni Amaia bago hinawakan ang kamay ng aking anak na lalaki at nagtungo kami sa baba.

"Mommy, can you make me a sandwich? I'm hungry na po."

Ginulo ko ang kanyang buhok at tumango. Iniupo ko siya sa mataas na upuan na naroon sa kusina at siniguradong hindi malalaglag.

I started by getting the last piece of bread of the slice bread of the sandwich I was going to make. I also put a few vegetables and lots of eggs as stuffing in it. Bainurn loves vegetables. He prefers to eat it than eating meats. Hindi naman mapili si Bainurn but he always prefer foods with vegetables.