Ep_39

13.3K 1.4K 76
                                        

Unicode

"သား အဖေပြောတာလေးကိုသေချာနားထောင်ပေးပါ"

လ‌သာဆောင်မှာ‌ထိုင်နေရင်း ဂျွန်တစ်ခွန်းမှမဟခဲ့ပေ။ဒါ သူနားထောင်ပေးမယ်ဆိုတဲ့သဘောသက်ရောက်ချင်လည်း ရောက်နေနိုင်သည်။

"အဖေ..ဖောက်ပြန်ခဲ့တယ်ဆိုတာမှန်ပါတယ်၊အဖေကသစ္စာမရှိတဲ့လူတစ်ယောက်၊တိရိစ္ဆာန်လောက်တောင် စဉ်းစားဉာဏ်မရှိခဲ့တဲ့လူတစ်ယောက်ပါ ဒါပေမယ့် အခု..အခုအဖေအဲ့လိုလူမဖြစ်တော့အောင်၊ဂုဏ်သရေရှိတဲ့လူတစ်ယောက်ဖြစ်လာအောင် အဖေကြိုးစားပြီးနေထိုင်လာခဲ့ပြီးပါပြီ"

ဂျွန် တစ်ချက် ဟက်ကနဲရယ်လိုက်သည်။

"အဖေဘာလို့အဲ့စကားတွေအခုမှလာပြောနေရတာလဲ"

"အခုမှပြောဖို့အချိန်တန်ခဲ့လို့ပေါ့ကွာ အဖေမင်းကိုတောင်းပန်စကားပြောချင်ခဲ့တာ၊အဖေမင်းကိုပွေ့ဖက်ပေးချင်ခဲ့တာ"

အဖေ ဂျွန့်ဘက်ကိုလှည့်လာကာ အသံလှိုင်းများမှာစတင်တုန်ခါလို့လာခဲ့ပြီ။

"အဖေပြောနေတာတွေက တစ်ခုမှမှအဓိပ္ပာယ်မရှိတာ ကျွန်တော်ဘယ်လိုယုံရမှာလဲ"

ဂျွန် အဖေ့မျက်နှာကိုတစ်စက်ကလေးမှလှည့်မကြည့်ပေ။အဖေကတော့ ဂျွန့်မျက်နှာကိုသာ လမင်းတစ်စင်းလိုမျှော်ကြည့်နေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ် သားမယုံနိုင်တာကိုအဖေလက်ခံပါတယ် အဖေကလည်းကောင်းခဲ့တဲ့လူတစ်ယောက်မှမဟုတ်တာ ဒါပေမယ့်သား အဖေအားလုံးကိုနောင်တရနေခဲ့ပါပြီ ခုမှမဟုတ်ဘူး လွန်ခဲ့တဲ့လေးငါးနှစ်လောက်ကတည်းက အဖေနောင်တရနေခဲ့တာပါ အဖေတောင်းပန်ပါတယ်သားရယ်"

ဂျွန်အောက်ကိုငုံ့ကြည့်ပြီး ခြေထောက်နားမှာကျနေတဲ့ သစ်ကိုင်းခြောက်တစ်ချောင်းကိုကောက်ယူလိုက်သည်။

"ဒီသစ်ကိုင်းခြောက်လေးက စိတ်ဒဏ်ရာတွေရနေတဲ့ကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်ဆိုရင်..."

ဂျွန်စကားပြောရင်းနဲ့ လက်ထဲကသစ်ကိုင်းခြောက်ကို ဂျွတ်ကနဲမြည်အောင် ချိုးချလိုက်သည်။

"ကျိုးပဲ့သွားအောင်၊ထိခိုက်နစ်နာသွားအောင်ချိုးပစ်လိုက်တဲ့အခါ ဒီသစ်ကိုင်းခြောက်ကလေးအကောင်းတိုင်းပြန်ဖြစ်သွားလို့လား....တောင်းပန်တဲ့စကားပြောလိုက်လို့ရော ဒီသစ်ကိုင်းခြောက်‌ေလးပြန်ဆက်သွားလို့လား"

တိမ်စိုင်ငယ်လိုDove le storie prendono vita. Scoprilo ora