MY CURSED MATE

I Finally, it's over I

Warning! This chapter is not edited, so expect typos, misspelled words, and grammatical errors. Thanks and enjoy reading!

KABANATA XLIII

Third Person's POV

Back at Greyson's mansion, Everly had finally mastered teleportation.

For the first time in days, she successfully blinked from one corner of her room to another without losing control of her magic.

She should've been celebrating. Instead, her heart felt painfully empty. She sat quietly on the edge of her bed, absentmindedly tracing circles on the blanket.

"Do you think he's really busy with the problems in the pack..." mahina niyang bulong sa sarili. "...or is he avoiding me?"

The question had been haunting her for hours.

Ayaw niyang paniwalaan ang mga salitang binitiwan ng babaeng iyon, pero habang lumilipas ang oras at hindi pa rin bumabalik si Greyson, unti-unti siyang kinakain ng pagdududa.

Baka nga tama ito. Maybe she was nothing but another burden.

'Just wait Everly,' mahinahong usal ni Eve sa kanyang isipan. 'Malapit na ang araw ng pagpapakilala sa'yo bilang Luna. Babalik si Greyson. Trust him.'

Napapikit siya at huminga nang malalim. Kahit paano, gumaan nang bahagya ang kanyang dibdib.

Ramdam na rin niya ang pagod mula sa walang tigil na pagsasanay. Halos bawat oras ng pananatili niya sa mansion ay ginugol niya sa paghasa ng kanyang kapangyarihan. Kahit si Manang Linda ay halos hindi na niya nakakausap dahil pareho silang abala.

"Ija?" Napatingin siya sa pinto nang marinig ang mahinang katok. Tumayo siya at agad itong binuksan.

Nakaharap niya si Manang Linda, nakangiti gaya ng dati.

"Ano po 'yon, Manang?" tanong niya. Halos alas-onse na ng gabi.

"Maaari ba kitang makausap sandali?" Tumango siya at binigyang-daan ang matanda. Sabay silang naupo sa kama.

Marahang hinawakan ni Manang Linda ang kanyang kamay.

"Masaya ako, Everly," malambing nitong sabi. "Sa wakas, makikilala ka na ng buong pack. Hindi man agad, naniniwala akong matatanggap ka rin nila dahil sa kabutihan ng puso mo." Unti-unting lumawak ang ngiti ni Everly.

Sa bawat pagkakataong pinanghihinaan siya ng loob, laging naroon si Manang Linda upang buuin muli ang kanyang pag-asa.

"Maraming salamat po..." mahina niyang tugon.

"Ikaw ang unang taong tumanggap sa akin... kahit ganito ang aking itsura." Mahigpit niya itong niyakap.

Sa mansion na ito, si Manang Linda ang naging pinakamalapit sa isang ina para sa kanya.

Ngunit—

There's something wrong... Everly.

Biglang nagsalita si Eve. Kasabay noon ay napansin niyang unti-unting humihigpit ang yakap ng matanda.

Napakunot ang noo niya.

"Did you really believe that?" Isang malamig at nakakakilabot na tawa ang bumulong sa kanyang tainga.

Nanlamig ang buong katawan niya. Mabilis niya itong itinulak palayo. Lumayo ang babae habang unti-unting nagbabago ang anyo nito.

The wrinkles disappeared. The warm eyes turned cold. The familiar smile twisted into something sinister.