"What the hell was that Ynigo! Bakit mo pinatulan? Sila na nga ang nag mamagandang loob na merwisyo ka pa!"
Nahihiya ako. Hindi dahil sa nangyari sa loob kundi dahil sa inasta ni Ynigo kay Hunter at Zues. Sila na nga ang nag magandang loob na magshare ng kanilang upuan, sila pa ang na perwisyo. Sigurado akong magkakaroon ng pasa dahil namamaga ang gilid ng labi niya kanina. Ang for Pete's sake! Nag aaral pa silang dalawa. Paano kung ireport nila sa teacher nila o baka magalit ang mga magulang ni Hunter.
"Coz he's an asshole! He acts like he knows everything when the truth is he don't! He's still a damn student!" Sigaw niya habang nakaturo sa loob ng fastfood na ibig sabihin ay si Hunter at Zues.
"Ikaw na nga ang nagsabi, he's still a student, bakit mo pinatulan?!" Sigaw ko pabalik. Alam kong may mga taong nakatingin sa amin. Marahil ay kinakahiya kami dahil nageeskandalo kami sa gitna ng fastfood.
"Cause he's hitting on you and the problem is your fucking self! You're flirting back and you actually have the guts na makipag landian sa harap ko!" Aniya
May bukol na namuo sa lalamunan ko. Nag init ang sulok ng mga mata ko. Kinagat ko ang gums ko upang pigilan pag iyak. Pilit kong nilunok ang nagbara sa lalamunan ko ngunit nabigo ako.
Why does he always think that I'm like some kind of whore na nakikipaglandian kung kani kanino lang! Ang manhid niya para hindi makita na siya lang ang minamahal ko. I'm tired of this back and forth shit!
"Bakit ako lang ba? I know you're enjoying the attention you got there! Palagi nalang ako ang may mali! Ang mga kamalian ko lang naman ang nakikita mo eh! When all I am doing is to love you!" Sigaw ko. Nabigo ako nang may luhang tumakas mula sa mga mata ko ngunit agad ko iyong pinunasan.
His features softened. Mukhang natauhan siya sa mga sinabi ko. Sana nga dahil pagod na na ako sa pabalik balik na to! Magagalit siya, gagawa siya ng bagay na makapagpapaniwala sa akin na mahal niya ako, sa huli ay iiwan niya lang rin ako tapos babalik ulit. Wala na bang bago? I'm fucking tired of this bullshit!
"No I'm not. Look I'm sorry okay?" Halos pabulong niyang sabi.
"Sorry na naman Ynigo! Aren't you tired of this? Magsosorry ka pero babalik ka naman sa dati! Kasi ako? I'm really tired of this! I'm tired of loving you!" walang puso kong sabi. Kumuyom ang panga niya at nag iwas ng tingin.
"No please, I'm sorry. I know I should pull myself together but I just.... I just can't control my temper! Just please don't push all the buttons dahil hindi ko alam ang gagawin ko kung makita ko pang may kasama kang iba. Please...... please don't give up." Bulong niya. Kitang kita ko sa mga niya ang sakit at galit. Tagos na tagos sa akin bawat salitang sinasabi niya.
"You can't control me. You don't own me so you don't have the right to say what I can do!" Tama si Hunter. Walang nagmamay ari sa akin. I own myself kaya ako dapat ng madedusyon para sa sarili ko at hindi ang ibang tao.
Humakbang siya palapit sa akin dahilan para lumiit ang distansya sa pagitan namin. Yumuko ako para umiwas sa tingin niyang tagos hanggang kaluluwa. Tumayo ang mga balahibo ko ng hinawakan niya ang baba ko at tinaas para mahuli ang titig ko.
Nanghihina ang buong sistema ko kahit isang hawak niya pa lang sakin. Paano pa kaya kung sobra na. Ugh
"Look at me monique. I know I don't own you but please, If you love me you will take the risk." Amoy na amoy ko ang mabango niyang hininga at mas lalong nawawala ako sa sarili ko. Kinulong niya ang psingi ko sa malalaki niyang kamay.
"I'm scared to take the risk. Dahil sa tuwing nandyan na ako, wala ka. Nahuhulog na ako pero walang sumasalo. I'm tired of this back and forth. Lahat nalang ng ginagawa ko walang kasiguradohan. I'm scared to take the risk." Pumiyok ang boses ko sa huling sinabi. Pinunasan niya ang luhang tumatakas sa mga mata ko.
