HAYALPEREST

28.Bölüm

Canlar bölüm beklediğinizin farkındayım ama teknik nedenlerden dolayı atamadım ve bu yüzden iki bölümü birden atacağım. Her şey üst üste geldi sizden özür diliyorum.

Bölüm ile ilgili yorumlarınızı bekliyorum. 🌙🌧🌠

Dedemi serbest bıraktıktan sonra eve dönmüştük. İçimde tarif edemediğim bir his  vardı. Sabah uyandığımda olan kötü his  , zaman geçtikçe büyüyordu. Babaannemin dediği gibi hayır olsun dedim ve elimdekine odaklandım.  Elimde imzalı boş çek vardı. Bunu güvenli bir yerde saklamam lazımdı.
Evin herhangi bir yerinde saklayamazdım barana vermem en doğrusuydu. Çalışma odasındaki kasada daha güvenli olacağını düşünüyordum.
Akşam olmuş yemek vakti gelip çatmıştı ben kaç  saattir elimdeki çeki izliyor düşünüyordum zamanın nasıl geçtiğinin farkına bile varamamıştım.
Salona geçtiğimde baran , ömer ve akın televizyon karşısında gördüm.

"Ne izliyorsunuz " diye sordum akının yanına otururken. " haber izliyoruz " diye atıldı ömer. Biraz haber seyrettikten sonra aysel teyzenin yemek hazır demesiyle sofraya geçmiştik. Bugün olanları düşünmeden edemiyordum. Kafamı toplamam lazımdı.     yemekten sonra barana kafamı toplamam için kış bahçesinde olduğumu aranıza katılamayacağımı söylemiştim. Olanları sindirmem için yalnız kalmalıydım.
Kış bahçesinde en son baranla yaptığımız puzzleyi devam etmeye başladım.

İnsanlar  bir davranışta  bulunurken o an gayet normal gelsede eve gelince istemsizce düşünüyordu.  Keşke şu cümleyi kursaydım,  keşke şunu yapsaydım diye içinden geçiriyorlardı ama ben o kadar şeyi  nasıl söylediğimi düşünüyordum. Dedemin karşısına geçince kendimden geçeceğimi krizler geçireceğimi düşünürken sadece kısa süreliğine elimin titremeleri başlasada kısa sürmüştü.
Baran sayesinde bazı şeylerin üstesinden gelebiliyordum. Bir erkeğe  bağlı kalmak istemiyordum o sadece bana güç vermişti. Yanımda güvendiğim bir kadın olsa bile aynı davranışları sergilerdim. Yanımda güvendiğim bitr insan olması yeterliydi.

Dedem urfaya dönmüş müydü ? Babannem dedemi gördüğünde nasıl bir tepki verceğini çok merak ediyordum.
Babaannemi arasa mıydım ? Puzzleyi bırakıp camdan bahçeye göz attım. Baranın arkadaşı gelmişti arabasına bakılırsa baran gibi iş adamıydı. Misafir ile ilgili  tahminlerde bulunsamda aklım hala ne yapacağımdaydı.
Son defa düşünüp karar verdim. Babaannemi aradım.

"Babaannecim nasılsın?  " diye sordum."Kızım iyiyim sen nasılsın "  sesi çok mutlu geliyordu.
"Sesin iyi geliyor hayırdır dedem sana sürpriz mi yaptı?  "  yapmadıysada yapacaktı.
"Tam öyle değil ama bugün aradı yurtdışından dönüyormuş masa hazırladım " birden durgunlaştı " darısı senin başına artık eve dönsen mi ? Ha kızım  " duyduklarımla başım zonklamaya başladı.

"Babaanecim ben burada mutluyum seni çok özledim ama benim burada çok arkadaşım oldu." Yalandı sadece baran , akın ve ömer  vardı.
"En kısa sürede ziyaretine geleceğim. Hem sen beni bırakta kocana masa hazırla en sevdiği yemeklerden yap " telefondan sesli bir nefes aldığını işittim." Sen yemek yedin mi ? " diye sordu. İşte anne kalbi sürekli aç olduğumu sorgulardı.
"Yedim babaaane merak etme ben yemek istemezem bile baran yemem için zorluyor. "  içinin  rahatlamasını istiyordum. " hadi ben seni tutmayayım işine devam et " babaanemle vedalaştıktan sonra telefonu kapattım.  Başım nedensizce ağrımaya başlamıştı.
Sabahın stresi başımdan çıkıyordu.
Kış bahçesinde biraz daha oyanladıktan sonra dayanamayıp mutfaktan ağrı kesici almak için mutfağa gitmeliydim. Kimseye görünmemek için kış bahçesinin bahçeye açılan kapısından çıkıp  , bahçeyi dolanıp  mutfağa girdim. Amacım baran ve arkadaşlarını rahatsız etmemekti.
Koridoru kullanmak yerine soğuk havada bahçeyi kullandım.
Her an yağmur yağacakmış gibiydi.