HAYALPEREST

41. Bölüm

İyi okumalar çiçeklerim ❤️❤️

"Senin soru hakkın bitti şimdi sıra bende." Düşündü " Ben ameliyattayken kimse sana bir şey yaptı mı ? " eylülün sırf ağlayamadığım için attığı tokatı tabiki de barana söylemeyecektim.
Eylül bana silah çekse bile o durumda hakkı vardı. Kim olsa aynısını yapardı.

"Kimse bir şey yapmadı zaten orada çok durmadım kaçtım. Yani çalıştım "

"Nasıl "

" kılık değiştirip iki gün boyunca hastanede kaldım sonrada urfaya döndüm. "

" onlar seni ararken sen onların içinde miydin " düşündü sonra " zekice " dedi

" aynen öyle" dedim bu konuda mütevazi olamayacağım.

" hasta halinle beni aradığın için de özür dilerim. "

Nefesini sesli bir şekilde verdi."kaç kere tekrar edeceğim o bir kazaydı. Kimse seni suçlamıyor kimse sana kızgın değil. Bak gül bir konuda anlaşalım. Bu kaza için sürekli benden özür dileme , için rahatlayacaksa özrünü kabul ettim. Bu konuyu lütfen kapatalım. "

"Peki ama o olayı asla unutamıyorum her gün her dakika aklıma geliyor"

"Unutturacağım , geçecek hepsi " umarım öyle olur. Güneş tamamıyla batmak üzereydi.
"Gül merdivenlerden düştükten sonra sana söylediklerimi hatırlıyor musun ? "

"Gül "

"Söylemeyecektim ama artık zamanı geldi"

"Hayır , söyleme iyiyleşince söylersin."

"Kalbimde yer edindin "

"Seni seviyorum "

Unutmamıştım zaten sadece sağlık bu konuşmanın önüne geçmişti.
Barandan ayrılıp oturur pozisyona geçtim.

"O gün sana sadece hislerimi , duygularımı söyledim. " oda benim gibi oturur pozisyona gelmişti.
"Senden bir şey istemiyorum sadece bilmen yeterli." Ne diyeceğimi bilmiyordum. Aklım formül için diyor kalbim ise duygularının gerçek olduğunu söylüyordu.
İçimden geleni yapacaktım. Kalbimi dinleyip aklımın doğru söyleyip söylemediğini anlayabilirdim.

"Akınla konuşurken duydum , kimseyi hayatına almayacağını söylemiştin."

Gülümsedi ve başını salladı. " kalbim beni dinlemiyor ama yinede hayatıma almamayı değilde hayatıma almanın çözümlerini üretememe yardımcı oldu. " Onun hayatından korkmuyordum.

Gülümsedim " sana olan nefretim farketmeden sevgiye dönüşmüş " dedim ve kalplerimizin birleştiği gibi dudaklarımızda birleşmişti.

17 mayıs güneşin batışı kalplerimizin birleşimine şahit olmuştu.

Güneş batmıştı...

Kalbim ilk kez heycanla atıyordu. Eve geldiğimde herkes masaya oturmak üzereydi.
Kapı eşiğinde yüzümdeki sırıtışı silip adımımı avluya attım.

"Geldin mi kızım hadi ellerini yıka sofraya geçelim " babaannem mesajımdan dolayı sakindi. Dedem ise bir iş çeviriyormuş gibi bakıyordu.
Lavaboya giderken ferman yanıma geldi.

"Gül sabahtan beri nerdesin ? Başına bir şey geldi diye çok korktum."

"Sana açıklama yapmak istemiyorum sen o yetkiyi çoktan kaybettin "
Arkamı dönüp gidecekken " Baran burada " dedi. Tekrar ona döndüm.

"Şirkete geldi ,o da seni arıyordu. Telefonlarımı açsaydın öğrenirdin" omuzumu silkeleyip " biliyorum yanıma geldi " yüzüme sırıtış ekleyip " hem ben nerede olursam olayım beni bir şekilde bulur o " dedim ve cümlemi tamamladım.
Bozulmuş fermanı arkamda bırakıp işimi hallettim.