HAYALPEREST

31.Bölüm

İyi okumalar , kalpleri güzel okuyucularım🤗💗🌼

Hayat hiçbir zaman planladığımız gibi gitmiyor. Hayatın bize karşı bir karezi mi vardı ? bir gece plan yapsam , ertesi gün planımı çöp edecek bir olay başıma geliyordu. Artık hayattan zevk almamaya başlamıştım. Mutlu olmadığım gibi her yönden acı çekiyordum. Ben ne günah işledim de benim başıma bunlar geliyordu.
Cadede gördüğüm insanların hayatlarını bilmesem bile içimden keşke onların yerinde olsam demeden edemiyordum.
Aradan tam iki gün geçmişti bu zaman diliminde çok düşündüm ancak bir kanıya varamadım.
Baran neden benden zaman istedi , ne anlatacaktı , eylül neden bana ön yargılı olduğunu çözemediğim gibi beni birinden koruması kadar gerekçeleri de çözememiştim.
Şimdi ise baranın özel uçağıyla dubaiye uçuyorduk. Karşımda akın , akının yanında ferman , benim yanımda ise baran oturmuştu.
Neden fermanla aynı uçakta olduğumuzu düşünmeyi bıraktım. İsterse tepeme binsin yinede umrumda değildi.
Hostesin sesiyle başımı camdan çekip hostese döndüm.
" Efendim bir isteğiniz var mı? " diye sordu. Baran hostesten alkol istemişti. Bende bugün içecektim. Baranla uçağa binmeden yaptığımız konuşmadan dolayı , itiraz etmemiş ve bana alkolsüz bir içecek söylemişti .barana fermanın yanında değiştiğimi görmesi için alkol veya sigara içeceğimi ve kimsenin müdahale etmemesini istemiştim. Normalde karışmazdı ancak yaralarımın çabuk iyileşmesi için müdahale ediyordu.
Baranda sadece fermanın yanında bir kereliğine kabul etmişti. Hostes bardakları alkol ile doldurup bizlere uzatıyordu. Bana uzatılan kadehi almak için hamlede bulunduğum dakikalarda fermanın gözü üzerimde olduğunu hissediyordum.

"Gül keşke böyle olmasaydı, seni dubaiyi gezdirmek isterdim. " dedi akın içkisinden yudumlarken.
Gülümsedim bencede böyle olmamalıydı.
"İşimiz yoluna girince gezersiniz "baranın araya girmesiyle ferman dışlanmış hissettiğine eminim.
Gülerek akına " seninle gezmem ben , gülmekten ve insanlarla dalga geçmekten gezmeden bir şey anlamam" benim gibi gülmeye başladı. İçkimi elime alıp yavaş hareketlerle içmeye başladım.
Gözü bendeydi bir şey demek için , içi içini yiyordu.
"Hiç bu yönünü düşünmedim ama galiba haklısın " dedi içkim bitmek üzereydi. Herkes önündeki işine dönünce aklıma bu uçağa ilk bindiğimde akına karşı tavrım gelmişti.
Düşündüm de ben o günlerde bile mutluymuşum.

Havanın karanlığı ve ortamın sessizliği uykumu getirmişti. Gözlerimi cama çevirip gözlerimi kapattım. Uyumuştum ancak bilincim açık bir uykuydu. Sadece yatakta derin uykuya girerdim , beynimi buna alıştırmıştım. Çoğu zamanda işime yaramıştı.
Bir kaç dakika sonra fermanın " uyudu " dediğini işittim. uçağa bindiğimizden beri gözlerini üzerimden çekmediği için ilk farkeden olmasına şaşırmamıştım.
Baran hostesten bir battaniye getirmesini istemişti. Beni odaya göremedikleri için içimden derin nefes aldım.
Battaniyeyi üzerime atmadan önce koltuğu yatırmıştı.
Bir uçağın koltuğu bu kadar yatırılır mıydı bilmiyorum ama konu baran olunca her şeyi zorluyordu.
Koltuğun üzerine artık oturmak yerine uzanmıştım.
Battaniyeyi omuzuma kadar örttü.
Kısa bir süre daha sessizlik olduktan sonra ferman konuşmaya başladı.
"Gül ve insanlarla dalga geçmek , buna inanamıyorum." Dedi sesinde pişmanlık ve şaşkınlık vardı.
"Şaşırma , gülü hiç bulamaya bilirdin." Dedi baran. Benim değiştiğimi anlatmıştım ancak burada fermanın ne diyeceğini tahmin edebiliyordum.
"Haklısın " akın araya girdi " Gül hangi konuda değişti bilmiyorum ama başında biri olsaydı değişmezdi " akın, fermana biraz öfkeliydi. Akının bu konuşmasını aklıma not edip uyandığımda, sarılmak istiyordum.
"Bir gün hepimiz iftar saatinde sofradaydık. Gül o gün dışarı yürüyüşe çıkmıştı. Sofrada onu aradığımda beş dakikaya geliyorum demişti. Bekledik bekledik gelmedi. Ezan okundu hala ortalıkta yoktu "