Untamed Butterfly (Completed)

Chapter 31

Chapter 31

Untamed Butterfly

Giovanni

After dropping Sapphire to their house and telling her that she can take her off tomorrow, ay agad na rin akong dumiretso pauwi sa bahay, since her eyes still looks tired. Hindi na ako nag abalang tumuloy sa kanila, kahit anong pilit nitong papasukin ako. Gustuhin ko man na paunlakan iyon ay pinigil ko na lang ang sarili ko. Isang buong magdamag at kalahating araw ko pa lamang siyang nakakasama ng matagal tagal, pakiramdam ko ay na aattach na ako sa kanya. The whole trip with her was great and amazing. We talked about simple things, but then find it interesting. And for the first time in forever, I forgot about my problems, my anxieties, the pressures on my everyday life, the lost of my family, the justice I've been longing for such a long time, with her I feel like I just want to be at her world, where it's full of happiness in the simplicity of things.

Agad kong sinulyapan ang telepono na nag ring, kinuha ko iyon mula sa pagkakapatong sa dashboard.

"Xavier.." Lumitaw ang pangalan nito sa screen ng telepono.

"Gio, you need to come to the Eagles, we found Carmen Dominguez.." I took a deep breath. So, she's still alive. Agad kong pinihit ang manibela paliko sa unang u-turn. At dumiretso sa opisina ng Eagles. Muling naging abala ang isip ko sa mga bagay tungkol sa kaso. Sana ay umpisa na ito ng pagkamit ko sa hustisya, at sana'y siya na ang maging susi sa lahat ng misteryong naganap sa pamilya ko.

Madali ko lamang narating ang opisina, dahil may kalapitan lang naman ito sa lugar na pinanggalingan ko. Agad akong nagtungo sa opisina ni Xavier, pero nadaanan kong may kausap ito sa security office. Sumilip ako at kinatok ang glass door, agad naman itong lumingon, at nagpaalam sa kanyang kausap.

"Let's go the office.." Aya nito.
Nang makapasok kami sa opisina nito, ay agad nitong dinampot ang isang laruan sa sahig. Sa tingin ko ay galing rito ang kanyang mag ina.

"They're just here a while ago.." I smirked. He's really changed, and I can see it in his face, he's happy and contented now. I casually sat on the couch and asked him.

"So, what' the news?" Crossing my legs together, my heart is pounding while waiting for him to speak. Naupo ito sa kanyang swivel chair, at binuksan ang kanyang drawer.

"Carmen Dominguez was found in Calatagan Batangas, as what you have told us..she's alive, a little old..we haven't talk to her yet, since I want to inform you first, and ask you, if you want to come with the team, to personally talk to her.." inilabas nito mula sa drawer ang isang brown envelope, at iniabot sa akin, agad kong tiningnan ang laman niyon. Kuha ng mga larawan ni Yaya Carmen, siya iyon. Medyo may edad na rin, dahil may mga puting buhok na ito. Inisa isa ko ang larawan. Wala namang kakaiba sa kanya, simpleng pamumuhay, tipikal na buhay probinsya.

"She's living alone, no husband, no child, no family.." sinulyapan ko itong saglit, bago muling tiningnan ang mga larawan.

"Normal lang ang pamumuhay niya, nagtitinda ng gulay sa barrio, around 7am, umaalis ng bahay, umuuwi para mananghalian, pagkatapos ay muling babalik sa palengke, then she will come home at 5:30pm. We can arrange and prepare the team as soon as you want.." Tumayo ito, at nagtungo sa kanyang mini bar, doon ay nagsalin ng hindi ko alam kung anong alak, muli itong humarap para iabot sa akin ang isang baso, bago naupo sa single couch.

"Based on the photos, I think she's harmless. Maybe we don't need men, Carlisle can come with me, or Marco, just give the exact address.." Sa tingin ko ay hindi na kailangang magsama pa ng marami, since nagiisa lang naman ito, at matanda na. Isa pa, baka matakot lang ito at hindi masabi kung anong dapat niyang sabihin.

"Unfortunately, the bastard Carlisle is bitching out of the country, Zach can go with you.." tumango ako, at nagbuntong hininga.

"Alright then, I want to leave tomorrow morning.." inubos ko ang laman ng baso at tumayo na.