MUCİZE

61.FİNAL

Merhabalar..

O büyük gün geldi, bugün Final bölümümüzü okuyacağız. Çok özendim, çok emek verdim başlarken ilk bölümümü atarken kalbimin hızlı hızlı çarptığı günü bugün tekrar yaşıyorum.

Ben bu hikayeyi çok sevdim, tıpkı hiç tanımamama rağmen sizleri çok sevdiğim gibi. Çok zor zamanlar yaşadım ara verdiğim için tekrar tekrar özür diliyorum ama söz verdiğim gibi bu hikayeyi bitiriyorum bugün.

Hem duygusalım hem böyle güzel bir bölümü sizlerle paylaşacağım için çok mutluyum. Daha fazla bekletmeden sizleri bölüme alıyorum.

Son kez final güllerimi alayım.. 🥀

İyi keyifler diliyorum.

...

Olur ya aksi gibi bütün olumsuzluklar üst üste gelirdi bazen. Kayıplar, hüzünler ve daha niceleri..
ardından Allah öyle güzel bir sebep yollardı ki insana tekrardan hayata dönmesi için 'al bak! Canın yandı bu da senin mükafatın.' Der gibi.

Sevgilim o öldüğüm gözlerini açmıştı.. işte buda benim mükafatımdı. O kurşun neyin nesiydi, bedenimde bıraktığı hasar neydi umurumda bile değildi. Tek korkum vardı.. çok şükür onu da yaşatmamıştı Allah bana.

Gece vakitleriydi.. Çakır gözlerini açtığından beri iki gün geçmişti ve o her dakikalık uykuya daldığında bile korkuyla onu beklemekten kendimi alıkoyamıyordum. Yaşadığım kaybetme korkusunun izlerini nasıl atlatırdım bilmiyordum ama uzun bir süre bu uyku nöbeti devam edecek gibiydi.

Sevgilime öyle ağır ilaçlar veriyorlardı ki bünyesi daha fazla uyanık kalmaya dayanmıyordu. Onun yarası benim yarama nazaran daha ciddiymiş demişti doktorlar, orda biri yarama bir ton tuz basmıştı sanki. Çakır bunu benim duymama sebep olan doktora öyle bir kilitlenmişti ki adam elindekileri bırakıp sessizce çıkmıştı odadan.

Korkuyordum elimde olmadan uyusam sanki biri çekip alacaktı onu yanımdan. Ellerimiz günlerdir olduğu gibi hala birbirine kenetliydi. Bana verilen ilaçların dozlarını düşürdükleri için ara ara yara bölgemde sızlamalar oluyordu, Çakır bunun farkındaydı ve burnundan aldığı nefes bile intikam yeminini mühürler gibiydi. Acı çekmeme tahammül edemiyordu ve sanki acı çekmem benim kabahatimmiş gibi sinirleniyordu. Yaralıyken bile ruh hastasıydı..

Şükür. Bu haline de.. iyisine de, kötüsüne de, en delisine de şükür. Yanımdaydı ve hala nefes alıyordu başka bir şey istemiyordum ben.

Abimler girmişti odaya önce bana doyasıya sarılmış ve biraz konuşmuştuk. Bir hafta içersinde nasıl böyle zayıfladıklarını görünce epey şaşırmıştım. Dağ gibi adamlar küçülmüştü sanki gözümde. O anda Çakır açmıştı gözlerini yeniden abimler onunla da konuşmuştu ve adamım da aynı sakinlikle cevaplamıştı onları pansuman vaktimiz gelene kadar.

Günde iki bazen üç kere yaralarımız pansuman yapılıyordu ve benimkinin aksine Çakır'ın ki epey acılı geçiyordu. Dikişleri benimkinden çokmuş demişti hemşireler..

Şimdi o yanımda uyurken günlerdir yaptığım gibi başımı yan yatırmış onu izliyordum. Koridordan az evvel Ferha nene ve kendi nenemin zorlamalarıyla herkesi eve gönderdiklerini duymuştum. Bize zaten çok iyi bakılıyordu burda, kimsenin hastane köşelerinde perişan olmasını istemezdim.

Derin bir soluk verip ağırca yutkundum gözlerim ilaçların etkisine yenik düşmek istese de uyumak istemiyordum. Elimi kaldırıp uzamış sakallarının üzerinde gezdirdim hafifçe, önceden çıt sesine uyanan adamım şimdi dokunuşumu fark etmiyordu bile. Doktorların bizi ne zaman çıkartacaklarını merak ediyordum ama içimde inceden de ondan ayrı düşmek korkusu vardı. Ayrı yerlere gidip yatmaktansa burda olmaya razıydım, Çakır'ında bu yüzden sesini çıkarmadığını biliyordum.
Olaydan önce kafamdaki soru işaretlerinin ne olacak sorularının hiçbiri yoktu şimdi, bir an önce onunla kavuşmak istiyordum.