Under the Sky

Part 51

මම දෑස් විස්මයෙන් මහත් කරගත්තේ ඒ වට්සැප් පණිවිඩය දුටු මොහොතේමයි. අභිමාන් අයියාගේ පවුලේ සියල්ල විසින් අප සමස්ත ලංකා කඳවුරට තේරී පත්වීම නිමිත්තෙන් සාදයක් සංවිධානයකර ඇත. අනිද්දා දිනයේ එය ඔවුන්ගේ නිවසේ පැවැත්වීමට නියමිතව පැවතිණි.

" සාජන්ගේ ගෙදර යන්න?"

ඒ අදහස මා තුළ ඇතිකළේ කුමන ආකාරයේ හැඟීමක්දැයි මා හට ම පැහැදිලිවූයේ නැත. එක් අතකින් සිසුම් සතුටක් දැනුණ ද ඔහුගේ පවුලේ සැම කෙසේ වනු ඇත්දැයි කල්පනා කරන විට ඇතිවුණේ තරමක නොසන්සුන් ආකාරයේ හැඟීමකි. මම ඒ සඳහා දැන් සිට ම සූදානම් විය යුතු ය. ඒ සියල්ලට ම ප්‍රථම තාත්තාගෙන් ඒ සඳහා අවසරය ලබාගත යුතු වේ.

එය මා හෙට දිනයට කල් තබමින් මා හට පෙරදී මඟහැරීගිය පාඩම් නැවතත් ඉගෙනගැනීමට සිත යොමුකරන්නට වූයෙමි. නමුත් අභිමාන් අයියාගේ නිවසේ පැවත්වීමට නියමිත සාදය සිහිවන විට මාගේ මනස ඒ නිවස පුරා ගමන්කරන්නට වූයේ ය. පෙරදී දුටු ඔහුගේ කලාතුරකින් මතුවන සිනහව පොතෙහි පිටු අතරින් මතුවන වාරයක් වාරයක් පාසා මම ද ඔහු වෙත ප්‍රතිචාර ලෙස මන්දස්මිතයක් හෙළුවෙමි. දිළිසෙන තද කළු පැහැ දෑස් යුගල හා දෑස් කෙළවර මතුවන සියුම් රැලි කිහිපය ඔහුගේ කඩවසම් බව තව තවත් තීව්‍ර කරවීය.

" මොකද සුදු පුතා තනියම හිනාවෙන්නේ."

අම්මා මාගේ කාමරයට ඇතුල්වීමත් සමඟ මම උඩ ගොස් බිම වැටුණෙමි. වහා ම හිස සළා නිවැරදි සිහියට පැමිණි මම ඇයට පැමිණීමට නිදහසට කාරණයක් සොයමින් මාගේ නිදන කාමරය ම පීරමින් දෑස් ගෙනගියෙමි.

" අහ්... මේ නැහැ අම්මේ... අද මේ ඉස්කෝලේ වුණ දෙයක් මතක් වුණා."

ඇය දෑස් සිහින්කර මා දෙස බැලුවා ය. අම්මා මා විශ්වාසකළ බවක් නම් කොහෙත් ම දිස්වූයේ නැත.

"විකාර කරන්න නම් තියාගන්න එපා සුදුපුතා. දැනටත් පේනවානේ මේ තරම් කාලයක් හැමදාම පන්තියේ පළවෙනියා වුණ ළමයා දැන් එකපාරට ලකුණු අඩු කරගෙන තුන වෙලා. ආයෙත් මේක වෙන්න බැහැ!"

" හරි අම්මේ..."

මම වඩාත් අඩු හඬකින් පැවසුවෙමි. නමුත් ඇය පවසන ආකාරයේ විකාරයක් ලෙසින් නම් මම ශිෂ්‍යභට ජීවිතය දුටුවේ නැත. නමුත් දැන් අනිද්දා දිනය සඳහා අවසර ගැනීමට ඈ සන්සුන්වන තෙක් ඉවසා සිටීමට සිදුවනු ඇත.