Under the Sky

Part 56

ඒ උණුසුම් දෑත් මාගේ බඳ වටා ගමන්කරත් ම මම සිටිවන ම පාෂාණභූතිත වූයේ කළ යුත්තේ කුමක්දැයි නොදැනයි. ඇරත් කුමක්කළ යුතු ද යන්න දැන් සිටිය ද එය සිදුකිරීමට පවා එක් අඟලක් හෝ සෙළවීමට නොහැකිවන තරම් මම තුෂ්නිම්භූත වී සිටියෙමි. කොඳු ඇටපෙළ පාමුලින් ආරම්භ වූ හිරියක් ශරීරය පුරාවට ම ගමන් ගනිද්දී මම පා ඇඟිලි සපත්තුව තුළ ම හකුළුවා ගත්තෙමි.

" සා... සාජ... න්..."

මම අපහසුවෙන් අක්ෂර සොයමින් වෙහෙසෙන්නට වුයෙමි. නමුත් ඉන් සිදුවූයේ ඒ ග්‍රහණය තව තවත් දැඩිවීම විනා අතහැරීම නොවේ. ඔහු කොහෙත් ම මා අතහැරීමට අකමැති සෙයකි.

" ආයෙත් කියන්නකෝ..."

"හාහ්?"

මාගේ ශරීරය ම දවමින් ගමන් ගන්නා ශීතල ද නොතකමින් මම ප්‍රශ්නාර්ථයක් මුහුණේ රඳවාගෙන පසුපස හැරුණෙමි. අභිමාන් අයියාගේ හා මාගේ දෑස් කාන්දම්වල ප්‍රතිවිරුද්ධ ධ්‍රැව පරිද්දෙන් එකිනෙක හා යාවී තිබුණේ ගලවාගත නොහැකි ලෙසකිනි.

" ඇයි ඔයා මට නමින් කතා කරන්නේ නැත්තේ?"

මම එයට මද සිනහ පෑවේ අභිමාන් අයියාගේ මේ ස්වරූපය සැබැවින් ම සුරතල් වූ බැවිනි. ඔහුගේ ශීතල දෙනෙත මේ වන විට බටර් මෙන් මෘදු වී තිබීම මාගේ හදගැස්ම තව තවත් ඉහළ නංවන්නට වූයේ ය.

" ඔයත් එක්ක එකට එක කියවන් ආවා කියලත් මට බැනපු ඔයාට නමින් කතා කළොත් මගේ ඔළුව ගළවලා අතට දෙයි කියලා හිතුනා."

එයට අභිමාන් අයියා හඬ නඟා සිනාසෙන්නට වූයේ ය. ඔහු සිනහසෙන විට ශරීරයේ ගැස්ම පවා මා හට දැනෙන තරමට ම අපි දෙදෙනා සමීපව සිටගෙන සිටියෙමු. ඔහු පිළිතුරක් ලබා නොදුන් හෙයින් මම නැවතත් කතා කරන්නට වූයෙමි.

" ඇයි හිනාවෙන්නේ? මම ඇත්තනේ කිව්වේ. ඔයාට යශේන් අයියා ඇරුණහ ම ප්ලැටූන් එකේ වෙන කවුරුවත් නමින් කතා කරනවා මට ඇහිල ම නැහැ."

" ඒකත් ඇත්ත තමා."

අභිමාන් අයියා කල්පනාවේ ගිළෙමින් මාගේ බඳවටා වූ ග්‍රහණය ලිහිල් කළේ ය. නමුත් මා හට එතැනින් ඈතට යාමට සිත් දුන්නේ නැත. ඒ උණුසුම සුවපහසුදායක වූයේ ය.