Under the Sky

Part 52

" ඔයාට කොහෙන් ද මේක!"

මගේ කෝපාන්විත ස්වරයත් සමඟ අභිමාන් අයියා තවත් අඩියක් පසුපසට ගත්තේ ය.ඒ ඡායාරූපයේ සිටියේ වෙනත් කවුරුන්හෝ නොව මායි. මම ප්ලාස්ටික් පුටුවක් මත හිස තබාගෙන නිදාසිටි අතර මා ආසන්නයේ ම අර්ධ වශයෙන් පොලිෂ් ආලේපකර තිබූ බඳ පටියක් ශිෂ්‍යභට කාමරයේ පොළොව මත වැටී තිබුණේ ය. ඒ ක්ෂණයෙන් ම මා හට ඒ මොහොත සිහිවිය.

" ශේන් මම... "

ඔහු සිටියේ තවත් කුමක් හෝ මම පැවසුවහොත් කාමරයෙන් පිටතට දිවයාමට තරම් තැතිගැන්මට පත්වයි. වෙනදාට ශිෂ්‍යභට ඛණ්ඩයට ම ගාම්භීර ආකාරයෙන් අණදෙන ඔහු මේ ආකාරයෙන් දැකගැනීම කොහෙත් ම හුරුපුරුදු අත්දැකීමක් නොවේ. එම නිසා ම මම මාගේ සිතිවිලි ඒ වනවිට දසත ම විසිරීගොස් තිබුණ ද මදක් සන්සුන් වී අභිමාන් අයියාට ඇමතීමට තීරණය කළෙමි.

" වෙන වෙන අයගේ පින්තූර තියන් ඉන්නවට නම් සාජන්ගේ ක්‍රශ් එක කැමති වෙන එකක් නැහැ හැබැයි."

සරදම් සහගත ස්වරයෙන් පවසමින් මම අභිමාන් අයියා ආසන්නයට ඇවිද ගියෙමි. ඔහු ද්වාරයට හේත්තු වෙත් ම එය හඬක් නඟමින් වැසීගියේ මාගේ හෘද ස්පන්ධනය කෙමෙන් කෙමෙන් ඉහළ නංවමිනි. ඒ මොහොතේ එම කාමරය තුළ සිටින්නේ අභිමාන් අයියා හා මා පමණක් ය යන කාරණය පවා මාගේ රෝම කූප කෙලින් කරවන්නට සමත්වෙයි. නමුත් සිතට ධෛර්යය ගත් මම අභිමාන් අයියාගේ තියුණු කාල වර්ණ දෙනෙත දෙස එක එල්ලයේ බැලුවෙමි.

" වෙන අයගේ නෙමෙයි..."

" මොකක්?"

මම ඔහුගේ දෑසින් මිදෙමින් පියවි ලෝකයට පා තැබුවෙමි. මෙවර අභිමාන් අයියා කෙමෙන් කෙමෙන් මා දෙසට පියවර තබද්දී මම පසුබසින්නට වූයෙමි. නමුත් තවදුරටත් පසුපසට ගමන්කිරීමට ඉඩ නොතබමින් මා පසුපසින් ඔහුගේ කාමරයේ බිත්තිය නැඟී සිටියේ ය. අභිමාන් අයියා මා අත වූ ඡායාරූපය ලබා ගනිද්දී මම ගැඹුරු ආශ්වාසයක් ඉහළට ඇද ගත්තෙමි.

" මේ ඉන්නේ එයා තමයි."

මාගේ දෑස් ඒවාගේ උපරිමයට ම විශාල වී ගියේ ය. ඉහළට ගත් හුස්ම පිටකිරීමට හෝ සිහියක් නොවෙද්දී මම සිටිවන ම පාෂාණභූතිත වූයෙමි. ඒත් සමඟ ම අභිමාන් අයියා සමඟ මා හට තිබූ සියලු ම මතකයන් චිත්‍රපටයක මෙන් මාගේ මනසට ගලා එන්නට වූයේ ය. ඔහු මා අසලට පියවර තබමින් ආසන්න වුව ද ඒ බව මාගේ මනසට ග්‍රහණය නොවන තරමට එය සිතුවිලිවලින් පිරී ඉතිරී ගොසිනි.