"ဆရာ။ ဆရာ။"
မ်က္လံုးႏွစ္ဖက္လံုး ျပည့္ျပည့္၀၀မဖြင့္ႏိုင္ေသးခင္မွာပဲ ၾကားေနရတဲ့ အသံ။ မ်က္ေတာင္ရွည္ေတြကို အားယူလႈပ္ခတ္ရင္း အဲရစ္လင္းမ်က္လံုးဖြင့္ဖို႔ၾကိဳးစားမိသည္။ ေ၀၀ါးေနတဲ့ျမင္ကြင္းထဲမွ တျဖည္းျဖည္းပီျပင္ျပတ္သားလာတဲ့မ်က္ႏွာ။
"အား! ဆရာသတိရလာျပီ!"
"ဖယ္စမ္းပါ။"
ကိုယ္ေပၚကိုကုန္းရုန္းတက္ခြလာတဲ့ သန္႔ပိုင္ကို အဲရစ္လင္း တြန္းဖယ္ပစ္လိုက္မိသည္။ ေဆာင့္တြန္းခံလိုက္ရတဲ့ သန္႔ပိုင္ မွာေတာ့ စိတ္မဆိုးႏိုင္။ မေန႔ညကထက္စာရင္ ေသြးေရာင္လႊမ္းလာတဲ့ မ်က္ႏွာေလးကို ၾကည့္ရင္း ၀မ္းသာပက္လက္ႏွင့္ မ်က္ရည္ပင္မဆယ္ႏိုင္္္ေပ။ တကိုယ္လံုးအားမရွိသလို ကိုက္ခဲေနဆဲ အဲရစ္လင္းကေတာ့ ပက္လက္လွန္ေနရာမွ ထျပီး ခပ္ကုန္းကုန္းေလးသာ ထိုင္ေနႏိုင္သည္။
"ကၽြန္ေတာ္ဆရာ၀န္ေတြကိုသြားေျပာလိုက္ဦးမယ္။"
"ခဏ.."
၀မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္ အျပင္ကဆရာ၀န္ေတြကို ေခၚဖို႔ လုပ္ေနတဲ့ သန္႔ပိုင္သည္ အဲရစ္လင္းလွမ္းေခၚသံေၾကာင့္ တြန္႔သြားေလသည္။
"ဟုတ္။ ဆရာဘာေျပာမလို႔လဲ။"
"ဘာမွမဟုတ္ဘူး။ ထားလိုက္ေတာ့။"
တစ္ခုခုေမးမည္ျပင္ျပီးမွ အဲရစ္လင္းသည္ လက္သာခါျပလိုက္သည္။ မ်က္လံုးထဲမွာ စြဲေနသည္ကေတာ့ သတိမလစ္ခင္အခ်ိန္ေလးမွာ စိုးရိမ္တၾကီး ငံု႔ၾကည့္ေနခဲ့တဲ့ မ်က္ႏွာေလး။
ထားပါ။ ပါးကိုဒီေလာက္နင္းကန္ခ်ထားတာ ဘယ္ေကာင္မွ မ်က္စိေရွ႕ေတာ့ ျပန္ေရာက္မလာရဲေလာက္ပါဘူး။ ငါကိုက ေသြးရူးေသြးတန္းနဲ႔ ေလွ်ာက္ျမင္တာေနမွာ။
"ဒါဆိုကၽြန္ေတာ္ဆရာ၀န္သြားေခၚလိုက္ဦးမယ္ေနာ္။ ျပီးရင္ ဆရာ့အတြက္စားဖို႔ပါ တစ္ခါတည္း၀ယ္ခဲ့လိုက္မယ္။"
သန္႔ပိုင္သြားျပီးမၾကာခင္မွာပင္ သူနာျပဳဆရာမတစ္ေယာက္ေရာက္လာသည္။ စစ္ေပးေတာ့ ေသြးေပါင္လည္း ျငိမ္ေနသလို အဲရစ္လင္းရဲ႕အေျခအေနသည္ အကုန္ပံုမွန္ပင္။ သန္႔ပိုင္သည္ မနက္ခင္းမွာ ေတးဆိုေနတဲ့ ငွက္ေလးတစ္ေကာင္လို ရႊင္လန္းတက္ၾကြစြာျဖင့္ပင္ အဲရစ္လင္းအတြက္ေန႔လည္စာကို ျပင္ေပးလို႔ေနေလသည္။ အဲရစ္လင္းကေတာ့ သန္႔ပိုင္ သီခ်င္းဆို ေနတာကို နားညည္းရတဲ့အထဲ တီဗြီမွာေပၚလာတဲ့ သတင္းေတြကိုအလိုမက်ျဖစ္ကာ မ်က္ေမွာင္ၾကီးကိုကုတ္လ်က္။
