"ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ ဘာေသာက္ေသာက္ေပါ့။"
ထိုအူေၾကာင္ၾကားဆရာ၀န္အတြက္ သန္႔ပိုင္အယဥ္ေက်းဆံုးတံု႔ျပန္လိုက္ေသာ စကားပင္။ ထို႔ေနာက္ ေကာင္တာမွာပင္ က်သင့္ေငြကိုရွင္းေပးခဲ့ျပီး ျပန္အမ္းေငြကိုပင္ မေစာင့္ဘဲ သန္႔ပိုင္ခ်က္ခ်င္းထြက္လာခဲ့သည္။ ဒါနဲ႔ေတာင္ ထိုဆရာ၀န္ကသာ ဂ်ဴတီကုတ္ၾကီးနဲ႔ကို အရက္ပုလင္းတန္းလန္းနဲ႔ အရွက္မရွိ ေနာက္ကလိုက္ေခၚေနေသးသည္။
"ေဟး။ ဘယ္သြားမလို႔လဲ။ ငါ့ကိုလမ္းၾကံဳလိုက္ပို႔လို႔မရဘူးလား။"
"ခင္ဗ်ားကိုေစတနာမရွိဘူး။"
ရပ္ထားတဲ့ကားတံခါးကို ဆြဲဖြင့္လိုက္ရင္း ခပ္ျပတ္ျပတ္ပင္ျငင္းဆိုလိုက္သည္။
"ဘာေစတနာမရွိတာလဲ။ အဲ့တာမင္းဆရာရဲ႕ကားပဲကို။"
စိတ္တိုတိုနဲ႔ သက္ျပင္းမ်ားပင္မႈတ္ထုတ္လိုက္မိသည္မွာ ေရွ႕ဆံပင္ေတြပါ ေလေပၚ၀ဲပ်ံတက္သြားရသည္။ ဆရာ့လက္ေထာက္အေနနဲ႔သြားေရးလာေရး အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕ေစရန္ ဆရာက သန္႔ပိုင္ကို ကားတစ္စီးေပးထားေသာ္လည္း ကိုယ့္ကားမဟုတ္တဲ့အေလ်ာက္ သန္႔ပိုင္ခမ်ာ ျငင္းဆိုပိုင္ခြင့္ရွိဟန္မတူေပ။ ထိုသူဟာ ဆရာ့မိတ္ေဆြလည္း ျဖစ္ေနေသးသည္မဟုတ္ပါလား။
ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း အရွက္မရွိ ကားေပၚတက္ျပီး Lover Seat မွာခပ္တည္တည္နဲ႔၀င္ထိုင္ေနတဲ့ ထိုဆရာ၀န္ကို သန္႔ပိုင္မွာမ်က္ေထာင့္နီႏွင့္ မေက်မခ်မ္းၾကည့္ရံုသာ တတ္ႏိုင္ေလသည္။
"အိမ္ကဘယ္ေနရာလဲ။ေျပာ။"
သန္႔ပိုင္ေမးတာကို ခ်က္ခ်င္းျပန္မေျဖ။ ဆိုဂ်ဴပုလင္းကိုကေလးႏို႔ဘူးစို႔သလို စို႔ေနရင္း ကားထဲကို ဟိုဟိုဒီဒီလွည့္ပတ္ၾကည့္ေနေသးသည္။ အတန္ၾကာမွ သန္႔ပိုင္ရွိရာဆီ လွည့္ၾကည့္လာျပီး
"မင္းဘယ္မွာေနတာလဲ။"
"ခင္ဗ်ားရဲ႕အိမ္လိပ္စာေျပာျပခိုင္းေနတာ။ ကၽြန္ေတာ့္လိပ္စာကိုေမးေနတာမဟုတ္ဘူး။"
ေဟာ..ထပ္ျပီးတစ္ဖက္ကိုလွည့္သြားျပန္ျပီ။ ေျဖဖို႔အေရး တမင္အခ်ိန္ဆြဲေနသလိုမ်ိဳး။ တကယ္ပါ..ဆရာ့ရဲ႕မိတ္ေဆြသာမဟုတ္လို႔ကေတာ့ ငါတကယ္ဒီကားေပၚကေန ေဆာင့္ကန္ခ်ျပီးျပီ။
