ကားမွတ္တိုင္မွာ တစ္ေယာက္တည္းရပ္ျပီးက်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ထိုေကာင္ေလးဆီမွ အၾကည့္လႊဲလိုက္ျပီး သန္႔ပိုင္ႏႈတ္ခမ္းမွာ ခပ္မဲ့မဲ့အျပံဳးကေပၚလာေလသည္။ သူလိုခ်င္တာရျပီးျပီဆိုလွ်င္ ပစ္ခ်ဖို႔၀န္မေလးတတ္တဲ့ဆရာနဲ႔ ေတြ႕ရင္ဒီဒဏ္ေလာက္ကေတာ့ ခံရတာပဲ။ နာမည္ၾကီးBeta ေမာ္ဒယ္ေတြေတာင္ တစ္ခါေလာက္ေတြ႕ျပီးတာနဲ႔ Ghost ပစ္လိုက္တာတို႔ ၊ အိပ္ျပီးတာနဲ႔ ထြက္သြားတို႔ အဲ့လိုပံုစံမ်ိဳးေတြနဲ႔ ေခ်ခ်ခံလာရတာ။ သူ႔လိုမျဖစ္စေလာက္ Alpha ေပါက္စေလးကို ႏွစ္ခါထက္ပိုေတြ႕တယ္ဆိုတာကတင္ အဲ့ေကာင္ေလးေတာ္ေတာ္ကံေကာင္းေနတာ။
"သန္႔ပိုင္.."
အေတြးလြန္ေနဆဲ သန္႔ပိုင္မွာ ဆရာ့ေခၚသံၾကားမွသတိ၀င္လာရသည္။
"ဟုတ္ကဲ့..ဆရာ.."
"ငါသူ႔ကို အဲ့လိုတစ္ေယာက္တည္းထားခဲ့လုိက္တာ နည္းနည္းလြန္သြားလား.."
"....."
သန္႔ပိုင္မွာ ေျပာစရာစကားလံုး ေပ်ာက္ရွသြားေလသည္။ ေျပာေတာ့ မျဖစ္မေနမို႔ ဒီတိုင္းပတ္သက္ထားတဲ့ ဆက္ဆံေရးပါဆို...?
"အိမ္ထိလိုက္ပို႔ခဲ့လိုက္သင့္တာလား။"
အရင္တြဲတဲ့ Beta ေတြတုန္းကဆို လုပ္ျပီးတာနဲ႔ ကားေပၚကေန ကန္ခ်ခဲ့တာဆို...?
ဘာမွျပန္မေျဖဘဲ အီလည္လည္မ်က္ႏွာေပးျဖင့္သာ လွမ္းၾကည့္ေနတဲ့ သန္႔ပိုင္ေၾကာင့္ ဆရာလည္း စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္သြားပံုရသည္။
"ထားလိုက္ပါ..ဒီအရြယ္ၾကီးေရာက္ေနျပီ။ အိမ္ကေတာ့ျပန္တတ္မွာပဲ။ ပို႔ရေအာင္လမ္းလည္းမၾကံဳဘူးမလား။"
ကိုယ္တိုင္ရဲ႕စိတ္မလံုျခံဳမႈေတြကို တစ္ဖက္လူဆီကအေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ ဖာေထးလို႔ရမလားဆိုတဲ့ဟန္ျဖင့္ ဆရာကလွမ္းေမးသည္။ သန္႔ပိုင္မ်က္ႏွာေပးကေတာ့ အီလည္လည္ျဖစ္ေနဆဲသာ။
သူ႕အိမ္ကိုလမ္းၾကံဳမၾကံဳက ကၽြန္ေတာ္ကဘယ္လိုလုပ္သိမလဲ။ အဲ့ေကာင္ေလးနဲ႔ေတြ႕တာမွ တစ္ရက္ေလာက္ပဲရွိေသးတာေလ။
"ထားလိုက္ေတာ့..ဒါနဲ႔ ဘာ။ ရံုးကိုဖိတ္စာေရာက္တယ္။ ဟုတ္လား။ NLHR ပါတီကလား။"
