ဥက္ကာမင်းပိုင်သည် ဧည့်ခန်းထဲကဆိုဖာခုံပေါ်၀ယ် ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်စွာထိုင်နေမိသည်။ မျက်လုံးတို့ကတော့ ရှေ့တည့်တည့်မှ တီဗွီဆီကနေ မခွာမိ။
တီဗွီမှန်သားပြင်ထက်မှာတော့ ပုခုံးလောက်ထိရှည်တဲ့အနက်ရောင်ဆံနွယ်များနဲ့ မျက်နှာလှလှလေးဟာ အသစ်ထွက်ရှိလာတဲ့ထုတ်ကုန် ပစ္စည်းနှင့်အတူ ရံဖန်ရံခါထုတ်လွှင့်လို့နေသည်။ ခေါင်းလျှော်ရည်ကြေငြာဖြစ်သော်ညားလည်း သွယ်လျလျသူ့ကိုယ်လုံး ထက်မှာ နေရာယူထားသောပိုးပျော့သား၀တ်စုံကလည်း စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလွန်းလှသည်။ အဲ့တာထက် အပြာရောင်သူ့မျက်၀န်းတွေ။
ဥက္ကာမင်းပိုင်မှတ်ဥာဏ်ထဲမှာကျန်ရစ်ခဲ့သလောက်တော့ ထိုကလေးဆီမှာ မျက်၀န်းပြာတွေရှိမနေခဲ့ပါ။ အဲ့အစား ကြောက်ရွံ့မှုတွေပြည့်နှက်နေတဲ့ မျက်၀န်းနက်တွေသာ။
ထိုမှတ်ဥာဏ်ဟာခေါင်းထဲဝင်လာသည်နှင့် ဥက္ကာမင်းပိုင်ရဲ့လက်ချောင်းများက ဆိုဖာလက်ကိုင်ကိုအမှတ်မထငိဆုတ်ကိုင်လိုက်မိတော့သည်။ ထို့နောက် စိတ်အာရုံတို့သည် ပစ္စုပ္ပန်ကဧည့်ခန်းဆီမှသည် လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်းများစွာဆီက ဧည့်ခန်းတစ်ခုဆီသို့ အလည်ရောက်သွားလေတော့သည်။
အထက်တန်းကျောင်းသားလေးတစ်ယောက်
သည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် နုနယ်ပျိုမျစ်သောမျက်နှာလေးတွင် သေချာဝေခွဲမရသော စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ခြင်းတွေဟာ ဟိုဒီဖြတ်ပြေးနေဆဲ။ မျက်လုံးတို့ကဂဏာမငြိမ်ဘဲ လက်ချောင်းများဟာဆိုဖာလက်ကိုင်ကို အကြောင်းမဲ့ကုတ်ခြစ်လို့နေလေသည်။ သို့သော် သိပ်မကြာခင်ပင် ထိုကုတ်ခြစ်သံတို့က တံခါးတွန်းဖွင့်သံတစ်ခုနောက်မှ ရပ်တန့်သွားလေသည်။
"မာမီ.."
ခုံကနေ ချက်ချင်းထရပ်လိုက်တဲ့သူ့အမူအရာဟန်ပန်သည် အခု၀င်လာသူကို ဘယ်လောက်ထိမျှော်နေခဲ့မှန်း သိသာလွန်းသည်။ မာမီဟုခေါ်ခံလိုက်ရသူအမျိုးသမီးကတော့ တည်ငြိမ်သော ဟန်ဖြင့်ပင် အခန်းထဲသို့ ၀င်လာခဲ့လေသည်။
"မာမီ..ဟို..အဆင်ပြေရဲ့လားဟင်။"
အိပ်ခန်းထဲသို့တန်း၀င်သွားတော့မည့်ဟန်ပြင်မဲ့ ထိုအမျိုးသမီးသည်တုံ့ခနဲရပ်သွားလေသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းလှည့်ကြည့်လာတဲ့ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့ချိုမြိန်သောအပြုံးတစ်ခုရှိနေသည်။ ထို့နောက် ထိုအမျိုးသမီးသညိစိုးရိမ်နေပုံရတဲ့ကောင်လေးဆီသို့ တိုးကပ်လာလေသည်။
