စားပြဲထိုးေနာက္ဆံုးလာခ်တဲ့ ဟင္းပြဲေနာက္မွာ ငါးကင္နံ႔ေမႊးေမႊးေလးက ကပ္ပါလာသည္။ မိုးထက္မိုရ္သည္ ထိုအနံ႔ေလးကို တ၀ၾကီးရႈရိႈက္လိုက္ရင္း စိတ္ထဲတက္ၾကြလန္းဆန္းသြားသလို ခံစားသြားရေလသည္။ ေအာက္ကိုငံု႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စားပြဲေပၚမွာက စားစရာေတြကအလွ်ံပယ္။ ခုနကမွ လာခ်သြားတဲ့ ဆာဘာငါးကင္ေမႊးေမႊးေလးရယ္၊ ကင္ခ်ီဟင္းရည္ရယ္၊ ၀က္ဂုတ္သားကင္ရယ္၊ ၾကက္ဥပန္ကိတ္ရယ္၊ ငါးသားေခ်ာင္းျပဳတ္ရယ္၊ ေတာ့ပိုကီရယ္၊ျပီးေတာ့ ထမင္းတစ္လံုးရယ္။
တူကိုဆြဲယူျပီးေတာ့ စားဖို႔ေကာက္ျပင္လိုက္ခ်ိန္မွာပဲ ေရွ႕မွာ ငုတ္တုတ္ၾကီးလက္ပိုက္ထိုင္ေနတဲ့ သူကို သတိထားမိသြားရေတာ့ ပါးစပ္ထဲ၀င္ေတာ့မဲ့ ထမင္းလုတ္က ဖလြတ္ခနဲ ျပဳတ္က်သြားေလသည္။
"ခင္ဗ်ားေရာမစားဘူးလား။"
ေမးသာေမးလိုက္ရတာ။ မက္စ္ကိုလည္း မခၽြတ္၊ ေနကာမ်က္မွန္လည္း မခၽြတ္၊ ဦးထုပ္ေတာင္ မခၽြတ္တဲ့ပံုနဲ႔ စားလို႔ရမယ္လည္းမထင္ပါဘူး။ ထင္တဲ့အတိုင္း အဲရစ္စ္လင္းသည္ ေခါင္းကိုသာ ခပ္ေလးေလးခါရမ္းျပေလသည္။ ထိုအခါမွ ပလတ္စတစ္အမိုးမွ်သာကာထားတဲ့ လမ္းေဘးဆိုင္ေလးကို လွည့္ပတ္ၾကည့္ရင္း မိုးထက္မိုရ္ေမးလိုက္မိသည္။
"ဒီလိုဆိုင္ေတြက ခင္ဗ်ားအတြက္ ထိုင္လို႔အဆင္ေရာေျပရဲ႕လား။"
တကယ္က အဲ့ေမးခြန္းကို ဒီဆိုင္ထဲ၀င္မလာခင္ကတည္းကေမးခဲ့သင့္တာ။ အဲ့တုန္းက ဗိုက္ဆာတာ တစ္ခုပဲေခါင္းထဲရွိျပီး နီးရာဆိုင္ကိုပဲ ၀င္ခ်လာလိုက္တာ။ ခုမွေတာ့ မွာသမွ်ေတြက အကုန္ေရာက္ျပီးေနတဲ့အျပင္ စားရံုပဲက်န္ေတာ့တာေလ။ အခုမွေလာကြတ္လာေခ်ာ္ေနတဲ့ မိုးထက္မိုရ္ကို အဲရစ္စ္လင္းကလည္း ခပ္ျပတ္ျပတ္သာျပန္ေျပာသည္။
"မ်ိဳစရာရွိတာမ်ိဳ၊ လွ်ာမရွည္နဲ႔။"
မ်က္ႏွာေလးငယ္က်သြားတဲ့ မိုးထက္မိုရ္ စကားဆက္မရွည္၀ံ့ေတာ့။ သူမ်ားကေတာ့ သူလည္းဆာေနမွာစိုးလို႔ေမးတာကို။
သို႔ေသာ္ ထိုငိုမဲ့မဲ့မ်က္ႏွာေလးသည္ ေအာက္ကအစားအေသာက္ေတြကိုလည္း ျမင္ေရာ ျပံဳးျဖီးသြားေလသည္။ ထို႔ေနာက္ မိုးထက္မိုရ္သည္ အဲရစ္စ္လင္းတစ္ေယာက္လံုး ေရွ႕မွာရွိေနသည္ကိုပင္ သတိမထားႏိုင္မိတဲ့ေလာက္ထိ အစားအေသာက္ကိုသာ သည္းၾကီးမည္းၾကီးကုန္းရုန္းစားေတာ့သည္။
