Part-8
"၀ုန္း!"
သန္႔လြင္ဦးရဲ႕စားပြဲေပၚသို႔၀ုန္းခနဲက်ေရာက္လာေသာ လက္ႏွစ္ဖက္။ဒီလိုရမ္းရမ္းကားကားႏွင့္ အခန္းထဲထိ တဇြတ္ထိုး၀င္လာရဲသူသည္ တစ္ေယာက္တည္းသာရွိသည္ဆိုတာကို ေမာ့မၾကည့္ဘဲနဲ႔ သိတဲ့ေနာက္
"ဒီမွာ..မင္းဒီလို ..."
ေရးလက္စစာတမ္းကလည္း မျပီးေသးရာ စိတ္မၾကည္ေနတဲ့ သန္႔လြင္ဦးတစ္ေယာက္ စိတ္တိုတိုႏွင့္ ထေငါက္ဖို႔ ျပင္လိုက္ေပမဲ့ စကားပင္မဆံုးလိုက္။ ရင္ဆိုင္လိုက္ရသည္က အဲရစ္စ္လင္းရဲ႕ အျပာေရာင္မီးလွ်ံေတြေတာက္ပေနတဲ့ မ်က္၀န္းမ်ား။
"ခင္ဗ်ားေျပာေတာ့ ဘာျပသနာမွမရွိဘူးဆို.."
ရန္ျပန္ေတြ႕ဖို႔ ျပင္ေနတဲ့ သန္႔လြင္ဦးသည္ ရုတ္တရက္ စကားအစရွာမရျဖစ္သြားရသည္။
"ဟမ္။ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးဆို။ ဘာျပသနာမွမရွိပါဘူးဆို။ အခုကၽြန္ေတာ္ဘယ္လိုေနေန မျပီးေတာ့ဘူး။ သိရဲ႕လား!နားလည္လား!ဟမ္!"
အစမရွိ အဆံုးမရွိနဲ႔ ဘာေတြလာေျပာ။ ျပီးေတာ့ ဘာကိုျပီးတာလဲ။ မျပီးတာလဲ။ သန္႔လြင္ဦး နားမလည္ႏိုင္ေတာ့။
"ခ..ခဏေလး..။"
အဲရစ္စ္လင္းရဲ႕ ေဒါသမွာ ဘရိတ္မပါတာသိတဲ့တိုင္ သန္႔လြင္ဦးမွာ နားမလည္လွ်င္ ဘယ္လိုေျဖရွင္းရမွန္း မသိႏိုင္တာမို႔ မနည္းၾကီးတားရသည္။ ဒါကိုေတာင္ အဲရစ္စ္လင္းသည္ စိတ္မရွည္ႏိုင္ပံုျဖင့္ ဟင္းခနဲ သက္ျပင္းရွည္ၾကီးေတာင္ခ်လိုက္ေသးသည္။
"မင္းေသခ်ာရွင္းျပမွေပါ့ ငါနားလည္မွာေပါ့ဟ။ ေသခ်ာ မေျပာဘဲ ငါဘယ္လိုသိမလဲ။"
"ဟာ..က်စ္စ္။ ကၽြန္ေတာ္မျပီးေတာ့ဘူးလို႔။ ဟိုကိစၥလုပ္တာ မျပီးေတာ့ဘူးလုိ႔။"
အဲရစ္စ္လင္းသည္ အံၾကိတ္ထားတဲ့အသံၾကီးႏွင့္ ၾကိတ္မႏိုင္ခဲမရေျပာလာေလသည္။ သန္႔လြင္ဦးသည္ ေနာက္ခံုမွာေနာက္မွီလိုက္ျပီး ေတာ္ေတာ္ၾကီး စဥ္းစားလိုက္မိေသးသည္။ ေၾသာ္။ သူဆိုလိုခ်င္တာက ဟိုလိင္ဆက္ဆံတာကို ေျပာခ်င္တာလား။
