ဧည့္ခန္းထဲမွာ အျဖဴေရာင္ဆိုဖာေပၚမွာ အဲရစ္လင္း တစ္ေယာက္တည္းလဲေလ်ာင္းရင္း တိတ္ဆိတ္စြာႏွင့္ ၿငိမ္သက္ေနမိသည္။ ေမွာက္လ်က္ႏွင့္ လက္ရမ္းတစ္ဖက္ေပၚ ေမးေလးတင္ထားတာမို႔ နဂိုထက္အေတာ္ေလး ပိန္က်သြားတဲ့ကိုယ္လုံးေလးဟာ သြယ္ေပ်ာင္းစြာျဖင့္ ဆိုဖာေပၚၿငိမ္လ်က္သားေလး။
ဘာမွလုပ္ခ်င္စိတ္လည္း မရွိတာမို႔ အိမ္အကူအေဒၚႀကီးထြက္သြားတာကိုေတာင္ မႏႈတ္ဆက္ျဖစ္လိုက္။ အသက္မဲ့ေသာမ်က္ဝန္းျပာေတြက ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာသာ ေတာက္ေလွ်ာက္ရွိေနၿပီး လက္ေခ်ာင္းေလးက စားပြဲေပၚမွာတင္ထားတဲ့ ဖန္တုံးေလးကို တေတာက္ေတာက္ႏွင့္ အေၾကာင္းမဲ့ ေခါက္ေနမိသည္။
Villa ကိုျပန္ေရာက္လာတာ ဘယ္ႏွရက္ေလာက္ရွိၿပီတဲ့လဲ။ မွတ္တာမမွားရင္ေတာ့ ႏွစ္ရက္သုံးရက္ေလာက္ေတာ့ ရွိၿပီလားမသိ။
သန္႔ပိုင္ဆီကလည္း ေစာင့္ၾကည့္တာကိုလည္း မခံလိုသလို စိတ္ေအးလက္ေအးနားခ်င္လို႔ ဒီျပန္လာေပမဲ့ ႏွလုံးသားကေတာ့ မေအးခ်မ္းႏိုင္ပါ။ ေနာက္ဆုံးတစ္ခါ ဒီျပန္ေရာက္လာတုန္းက ေလွကားေပၚက စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးနဲ႔ ဆင္းလာတဲ့ မိုရ္ေလးရဲ႕ ပုံရိပ္ေတြ။
ပုံမွန္ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ေတြကို ေခါင္းစဥ္မတပ္လိုေပမဲ့ မိုရ္ေလးမရွိတဲ့ေနာက္ အထီးက်န္တယ္လို႔ ပိုခံစားလာရသည္။
တကယ္ေတာ့ အရင္ကတည္းကလည္း တစ္ေယာက္တည္းပါပဲ။ အေမ့အတြက္လည္း အဲရစ္လင္းဟာ အေဖ့ဆီမွာ အသိအမွတ္ျပဳခံရဖို႔ အသုံးခ်ခံပစၥည္းတစ္ခုထက္ မပိုခဲ့တဲ့ေနာက္ ဘ၀တေလွ်ာက္လုံး တစ္ေယာက္တည္းပဲျဖစ္ေနခဲ့တာ။ ဒါေပမဲ့ တစ္ေယာက္ေယာက္က ကိုယ့္အနားမွာ ေတာက္ေလွ်ာက္ရွိေနၿပီးမွ ႐ုတ္တရက္ထြက္သြားတဲ့ လစ္ဟာမႈမ်ိဳးက တကယ့္ကိုဆိုး႐ြားလြန္းလွသည္။
"ဟင္း..."
သက္ျပင္းရွည္ႀကီးကို တေမ့တေမာခ်လိုက္ရင္း ေမွာက္လ်က္မွ ကိုယ္လုံးကိုလွည့္လိုက္ေတာ့ အၾကည့္ေတြကၿခံဝန္းထဲသို႔ ေရာက္သြားေလသည္။ ဧည့္ခန္းပတ္ပတ္လည္ကို နံရံအစား မွန္ေတြနဲ႔သာ အလွဆင္ထားတာမို႔ တန္းၿပီးလွမ္းျမင္ရတဲ့ ၿခံထဲက ေရကူးကန္။ အဲ့ထဲမွာ ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔ ေရနစ္မလိုျဖစ္တဲ့ တစ္ေယာက္ေသာသူကို သတိရလိုက္ေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြ ႐ုတ္ခ်ည္းေကြးသြားေလသည္။ အရပ္ေျခာက္ေပေက်ာ္နဲ႔ သုံးေပကန္မွာ ေရနစ္မလို ျဖစ္တာ မိုရ္ကလြဲလို႔ ဘယ္သူမွ မရွိဘူးထင္ပါရဲ႕။
