ဂ်ိန္းခနဲ ေဆာင့္ဖြင့္လိုက္တဲ့ တံခါးဖြင့္သံႏွင့္အတူ ေဒါက္ဖိနပ္သံက စာတမ္းကို အာရံုစိုက္ေနတဲ့ သန္႔လြင္ဦးရဲ႕ အာရံုေတြကို ေထြျပားသြားေလသည္။ ဆတ္ခနဲၾကံဳ႕သြားတဲ့ မ်က္ခံုးထူထူေတြႏွင့္အတူ ကြန္ပ်ဴတာေပၚကေန လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ အျဖဴေရာင္ထက္ေအာက္၀မ္းဆက္၀တ္ထားတဲ့ အဲရစ္စ္လင္း။ မ်က္လံုးကို ေအာက္စိုက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔ေအာက္က အျဖဴေရာင္ Boots က အနည္းဆံုးငါးလက္မေလာက္။
တကယ္ပါပဲ။ ေဆးခန္းလာတာကို Runaway Fashion Show ေလွ်ာက္ေနတယ္မွတ္ေနလားမသိ။
"ငါ့ေဆးခန္းကိုလာရင္ ေဒါက္အျမင့္ေတြမစီးနဲ႔လို႔ ေျပာထားတယ္မလား။တျခားလူနာေတြ အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္တယ္။"
"ေဒါက္။ေဒါက္။ေဒါက္။ေဒါက္။"
သန္႔လြင္ဦးေျပာလိုက္ကာမွ တမင္ကိုအသံက်ယ္က်ယ္ထြက္ေအာင္ ေလွ်ာက္ျပေနသလားပင္။
"ဒီရံုးခန္းထဲမွာ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္အျပင္တျခားဘယ္သူရွိေနေသးလို႔လဲ.."
ေနာက္ဆံုး အဲရစ္စ္လင္း ကိုယ္ကိုတပတ္လွည့္ျပီး ဆိုဖာေပၚထိုင္ခ်လိုက္ကာမွ ေဒါက္သံကေပ်ာက္သြားေလသည္။
"အဓိကအေရးၾကီးဆံုးက ဘယ္ေနရာပဲျဖစ္ျဖစ္ Fashionable ျဖစ္ေနဖို႔ပဲ။ ထားလိုက္ပါ။ ခင္ဗ်ားလိုလူက အဲ့တာေတြ နားလည္ဖို႔ မရွိပါဘူး။"
တကယ္ပါပဲ။ ဘာမဆိုင္ ညာမဆိုင္ငါ့ကိုပါ ဖဲ့သြားေသး။
ေနာက္ကိုမွီကာ ခံုေပၚမွာ ဖက္ရွင္က်က်ေလး ေျခခ်ိတ္ထိုင္ေနတဲ့ အဲရစ္စ္လင္းကို္ ျပိဳင္ျငင္းေနဖို႔ စဥ္းစားမေနေတာ့။ ပြေယာင္းေယာင္းဆံပင္နက္ေတြကို လက္ႏွင့္လွန္ျပီးသပ္တင္လိုက္ကာ ခံုေပၚက ကြန္ပ်ဴတာဆီကေန ခဏဆုတ္လိုက္ျပီး အဲရစ္စ္လင္းနည္းတူပင္ ခံုမွာေနာက္မွီရင္းသာ ထိုင္လိုက္ေလသည္။ ဗီဇလႊမ္းမိုးျခင္းဆိုင္ရာေလ့လာသံုးသပ္ျခင္းမ်ား ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ပါ ဖတ္လက္စ စာတမ္းကေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာကို ပိတ္လိုက္ျခင္းႏွင့္အတူ မွိန္က်သြားေလသည္။
"ဒါနဲ႔ မင္းသတင္းက အခုတေလာ ေမႊးေနတာပဲေနာ္။"
အဲရစ္စ္လင္းက ္မ်က္ခံုးပင့္ျပရံုပင့္ျပလာျပီး ခံုေပၚမွာ ႏွပ္ထားတဲ့ လက္ဖက္ရည္ကိုယူေသာက္ဖို႔ျပင္သည္။ ေမႊခ်င္တိုင္းေမႊထားျပီး တအားကိုေအးေအးေဆးေဆးျဖစ္ေနတဲ့ အဲရစ္စ္လင္းကို ၾကည့္ကာ သန္႔လြင္ဦး ဟက္ခနဲရယ္လိုက္ရင္း
