အနက်ရောင်ကားတစ်စီးသည် လူကုံထံရပ်ကွက်ထဲမှာ ရှိတဲ့ Villa တစ်လုံးရှေ့မှာ ရပ်တန့်သွားလေသည်။ ကားရပ်ရပ်ချင်းမှာပဲ ကားပေါ်ကနေ ပြေးဆင်းလာသည်က ယိုင်နဲ့နဲ့အဖြူရောင်ပုံရိပ်လေး။
"ဆရာ။ နေဦး။ ကျွန်တော်လိုက်မယ်။"
"မလိုက်နဲ့။ နေခဲ့။"
ပြန်ဖြေတဲ့အသံက မာထန်နေသည့်တိုင် အားအင်မရှိမှန်းသိသာလွန်းလှသည်။ မနေ့ကမှ အရေးပေါ်ခွဲစိတ်ခန်း၀င်ခဲ့တဲ့သူက ဒီမနက် အိမ်ကိုချက်ချင်းပြန်ချလာတာဟာ နည်းတဲ့ဇောလား။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ကဆောင်လျှင်တောင် လူကအခြေအနေမဟန်တာမို့ သန့်ပိုင်လိုက်သွားမှသာဖြစ်ပေမည်။ သို့သော် ကားကိုစက်သတ်ပြီး ထိုင်နေရာမှထကာ အပြင်သို့ထွက်ထွက်ချင်း ကြားလိုက်ရသည်က ကန့်ကွက်သော စကားလုံးများသာ။
"မလိုက်နဲ့။ နေခဲ့လို့ငါပြောနေတယ်မလား။"
လှည့်အော်ပစ်လိုက်တဲ့ ဆရာ့မျက်နှာတပြင်လုံးက ရဲရဲနီလို့နေသည်။ သန့်ပိုင်သည် နေရာမှာတင် အကြောင်သားရပ်တန့်သွားရသည်။ သန့်ပိုင်ဘ၀တလျှောက်လုံးမှာ ဆရာ့စကားဆိုတစ်ခွန်းဆိုတစ်ခွန်း ဆိုရလောက်အောင် မကန့်ကွက်ခဲ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုကိုယ်ိကိုယ်နဲ့ကိုယ်တောင် ချည့်နဲ့ ယိမ်းယိုင်နေတဲ့အချိန်မှာတောင် သန့်ပိုင်ကိုမလိုအပ်ဘူးတဲ့လား။ ဘာလို့လဲ။ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကိုတောင် ကိုယ်မသနားနိုင်လောက်အောင် အဲ့ကောင်လေးက ဆရာ့ဘ၀မှာ အဲ့လောက် အရေးပါတာလား။
လက်သီးကိုကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုတ်ထားလျက်နှင့် သန့်ပိုင်ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို တောင့်တင်းနေတဲ့အချိန်မှာပင် ဆရာကတော့ ရှေ့သို့တရွေ့ရွေ့နှင့်သွားနေပြီဖြစ်သည်။ ဘာလို့မှန်းမသိ ခုချိန်မှာ တားနိုင်စွမ်းမရှိတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မုန်းလွန်းလို့ တကိုယ်လုံးပင်တုန်ယင်လာတဲ့အထိ။ နောက်ဆုံး သန့်ပိုင်အံကိုကြိတ်လျက် အသံကုန်အော်ဟစ်လိုက်လေတော့သည်။
"ဆရာသွားလည်းထူးမှာမဟုတ်ဘူး။"
ရှေ့ကပုံရိပ်လေးက တုံ့ခနဲရပ်တန့်သွားလေသည်။
