Ghislaine & Yassine | AF.

027

               Ghislaine pov
Ik hoor een bel gaan en loop er meteen luide voetstappen naartoe, ik heb zwarte louboutin hakken aan. Ik doe de deur open en ik kijk hem aan. Mijn mond staat open. Ik kwijl echt op hem.

"Wow.. Je ziet er echt prachtig uit" zeg hij. Zeker om de stilte te verbreken.

Hij heeft een wit blousje aan, zijn haren  mooi gedaan met gel. Een zwarte skinnybroek wat hem echt goed staat en een rolex watch. Hij heeft ook zwarte louboutin schoenen aan, we matchen!

"Dankjewel, jij bent ook mooi." zeg ik verlegen.

Ik lach naar hem en we kijken elkaar aan. Hij pakt mijn hand en neemt me mee naar zijn auto.

"Ik zeg het vaker maar je bent zo mooi en lief als je bloost" zegt hij lachend.
Ik kijk hem boos aan, maar vlak erna schieten we allebei in de lach. Ik stap in de auto en hij loopt naar zijn achterbak. Ik zie hem snel wat pakken  uit zijn achterbak een grote bos rozen en chocola. Hij loopt naar me toe en geef het aan me. Ik glinster en krijg een roze gloed over me wangen.

"Omg Yassine, dit hoefte je toch niet te doen! Ik hou van je Yassine" uh shit. Zei ik nou echt dat ik van hem hield? Ohgod. Hij doet mijn deur dicht en stapt zelf ook in. Hij zet een beetje muziek op en rijdt naar een restaurant. Ik kijk hem echt telkens aan, hij is zo mooi. Zijn mooie lieve uiterlijk en karakter doen echt wat met mij. Alles is perfect aan hem. Geen één mis puntje of een nadeel.

Na een halfuurtje gereden te hebben komen we aan bij een mooi restaurant. Ik stap uit en doet mijn deur open. Hij pakt mijn hand en we lopen samen naar binnen. Ik zie mensen ons aankijken en ik hoor ze praten van "Wat een mooi, leuk, lief koppel" en ook "Wat een kut koppel dat meisje is fucking lelijk, heeft hij aids in zn ogen?"

Ik voel me even kut, zovan ben ik echt zó lelijk? Zulke mensen maken mij echt onzeker..

Ik loop met hem mee naar onze gereserveerde tafel. We hebben nog steeds onze handen vast. Hij laat mij zitten en schuift de stoel aan.

----------------------------------------------

We praten al ongeveer een halfuur.
Zal ik het nu zeggen? Of later.. Hmm na ongeveer 2 minuten klaar te zijn met denken besluit ik om het te vertellen.

"Ik moet je wat vertellen" hij kijkt me verbaasd aan.

"Vertel het, ik ben te vertrouwen. Ik zal je steunen, wat het ook is."
"Ik eh.. Ik word uitgehuwelijkt me vader heeft al een man en ik wil niet met hem mijn leven delen." Met moeite hou ik mijn tranen in en ik vertelde alles in 1 adem.

"Ghislaine?" mompelt hij zacht.
Ik kijk op en knik.
"Ik moet je wat vertellen"
"Wat dan?" vraag ik nieuwschierig.

"Ik uh, eerst één ding. Ik werk, ik verdien veel en genoeg om alles te onderhouden. Alleen is het werk wat ik doe niet zo heel leuk. Ik doe namelijk aan drugs brengen naar huizen, waarvoor ik moet reizen afentoe en werk ik bij een hoeren/vrouwenhandel."

Mijn ogen worden groot, ik kijk boos naar hem. Wie verzint het nou in zijn hoofd om zo iets te doen? Mijn broers vertelde me altijd, eenmaal in de drugs en je komt er nooit meer aan. En zo heb ik ook gehoord dat als ze eruit gaan iedereen die ze lef hebben worden vermoord. Ik wil niet dood hoor. Wil nog een gelukkig leventje leiden, en hopelijk wel met de man waar ik van houd..

"Dus je doet het me ZE?" roep ik boos.
Iedereen kijkt ons aan en ik zie dat Yassine om zich heen kijkt.

"Stil niet zo hard Ghislaine!"
"Nee ik doe HET niet met ze!"

Ik begin te huilen en mompel wat in mezelf zelf. Hoop dat hij niks heeft gehoord, straks gaat hij nog denken dat ik een emo ben ofzo. Wollahmeh ik ben emo.

"Wil je me naar huis brengen?"

"Ja is goed, kom."
We lopen naar de auto en ik kijk hem al de hele tijd aan. Ik kijk boos voor me uit. Ik probeer telkens oogcontact te zoeken, maar hij? Ho maar. Ik heb niet eens iets verkeerds gedaan!

"Yassine, ik ga nog even naar de wc oke"

Ik zie dat hij knikt en de auto in stapt. Ik leg me tasje even in de auto en loop naar de wc. Ik haal een beetje makeup van me af en kijk even omlaag om me handen te wassen. Als ik weer omhoog kijk zie ik een enge man staan, hij blijft me aan kijken. Ik word bang en wil zo snel mogelijk weg hier.

"Zozo, herken je me nog?" vraagt hij.
Ik kijk hem raar aan, wie is dat..
"Ghislaine was het toch?"
Ik knik en kijk weg.
"Kijk me aan als ik met je praat eh kehba"
Ik durf niet te kijken en blijf weg kijken. Ik hoor hem naar me toe lopen en hij geeft me een harde klap. Ik tril van de angst.
"Ik zei toch dat je nog niet van me af zou zijn, jij koos ervoor om niet te komen. Nu sta ik hier, ik ga het je leven zuur maken." Ik zeg niks en blijf hem bang aankijken. Hoelang ben ik hier al? Straks is Yassine weg ! En natuurlijk heb ik me telefoon in de auto laten liggen, lekker slim ook Ghislaine. Heb je weer goed voor elkaar!
"Over een paar dagen zie je me weer, dag schatje"

Hij loopt weg en mijn hart schijt ik zowat uit. Ik ben nog nooit zo bang geweest. Waarom moet mij dit weer gebeuren? Wat heb ik verkeerd gedaan?

Ik loop snel terug naar Yassine, gelukkig zijn auto staat er nog. Ik dacht even dat hij weg was gegaan ofzo. Ik loop arrogant naar zijn auto, alleen omdat ik de pijn in mijn ogen niet wil laten zien. Hij kijkt me even aan en onze blikken kruizen. Hij start de auto, rijd weg, brengt me naar huis en we nemen afscheid.

En ja, het enige wat ik nog een keer kan zeggen..
Niet alles gaat zoals Ghislaine het wil. Ze gaat het nog moeilijk krijgen.

Woorden: 1049
Stem op mn verhaal.
Gepubliceerd op: 8 januari 2016.