Ghislaine & Yassine | AF.

042

Ik schrik van wat ik zie, al mijn familie, vrienden, vriendinnen, gewoon alles is hier! Speciaal voor mij.

"Welkom thuis" zeggen ze lachend terwijl ik hier een beetje met tranen zit. En nog steeds lachen ze, ik lach door mijn tranen heen.

Dit is zo lief, de kamer is versiert met blauwe slingers, roze versieringen, en een hele grote mooie chocolade taart. Ik kijk al smullend naar de taart, Yassine ziet het en geeft me lachend een prik in mijn zij.

"Wilt mijn bolletje eten"

Ik lach en knik ja, hij komt voor me staan en veegt mijn traantjes weg. Van blijdschap heb ik gehuilt, zon lieve familie.. De familie van Yassine ken ik nog steeds niet echt, omdat hij ze niet aan mij wil laten voorstellen en waarom weet ik niet. Hij zei alleen een keer dat het niet bepaalde goede mensen zijn voor meisjes zoals ik. Verder heb ik er ook geen vraag naar gedaan, hij werd meteen bot en kort af en zo ken ik de Yassine niet.

Mijn schoonmoeder en moeder komen naar mij toe en vragen of alles goed gaat, op alle vragen geef ik een antwoord. Je weet hoe ze zijn, overbezorgd als een ik weet niet wat.

***

Na alles bijgepraat te hebben, gelachen en gehuilt te hebben vind ik het een mooie tijd om mijn bed in te duiken. Ik neem afscheid van iedereen en Yassine blijft nog om met ze te praten.
Ik denk terug aan de gesprekken met mijn schoonmoeder, de gesprekken over haar en Yassine..

Yassine werd altijd geslagen, door zijn vader. Daarom mocht ik nooit wat met zijn familie te maken hebben, behalve zijn moeder. Zijn moeder en vader zijn ondertussen gescheiden, zijn vader is momenteel ook overleden, en waar ik ook achter ben gekomen is dat hij nog broers heeft.. Nou eigenlijk 2 broertjes, waar door hij ook werd geslagen, hij was nooit het lievelingetje. Hij was alleen het lievelingetje van zijn moeder, haar andere zoons zijn met zijn vader mee gegaan waar ze totaal geen spijt van heeft, ze is juist super blij dat ze nu vrij is met haar zoon, en haar zoon nu en gelukkig leven krijgt, correctie al heeft natuurlijk..

En dan dit nog, zijn moeder vertelde me gewoon dat toen ik en Yassine net een 'haram' relatie kregen, dat Yassine het elke dag over mij had, hoe mooi ik was, was ik met hem deed.. En kijk ons nu, getrouwd en zwanger met moeilijke periodes en gestook zijn we er toch doorheen gekomen. Een klein traantje valt mijn wang af, hoe zouden ze zoiets kunnen doen bij hem.. Zo'n lieve jongen, althans tegen mij dan.. Ik ben blij dat ik wat voor hem beteken, en zijn leven een beetje op de rit heb gekregen..

Ik denk aan het kleintje in mijn buik, wat zullen papa en ik blij zijn als jij hier zou zijn, alleen ja nog 4 maanden wachten tot je er eindelijk bent. Yassine is ookal volop bezig met de babykamer als ik er niet ben, het is allemaal een verrassing voor mij, waar ik zelf voor heb gekozen. En ik kan niet wachten!

Yassine en ik hebben ookal wat namen bedacht, voor een meisje: Nouara en voor een jongen: Anouar..
Ik ben erg trots op de namen, en kan niet wachten tot hij/zij 1 van de 2 namen krijgt.
Het is nog niet eens geboren, en hou nu al met heel mijn hart van hem/haar.

***

Uurtje verder en ik ben nog steeds wakker. Ik kan niet stoppen met denken aan Yassine, mij en de baby.. Yassine zou zo gelukkig zijn! Echt heel gelukkig, plots hoor ik iedereen weg gaan en de deur sluiten. Ik hoor Yassine de trap op komen en doe alsof ik slaap, ik heb al best een buikje waar ik erg trots op ben.

"Ghislaine, slaap je al?"

Ik geef geen antwoord omdat ik geen zin heb om te antwoorden, ik blijf rustig liggen op mijn zij, nu kan het nog.. Straks niet meer. Ik hoor dat Yassine zich omkleed en zijn kleding op de grond ergens in een hoek gooit, mannen toch.. Altijd zo lui.
Hij kruipt het bed in en gaat achter mij liggen met zijn hand op mijn buik.
Het zijn de kleine dingen die wat met je doen, hij geeft mij elke keer opnieuw en opnieuw kriebels in de buik.. Eeuwige liefde.