The Love Band (COMPLETED)

29. Forgive and forget

Deric's POV

Triple. Naiinis ako.

I have three reasons why I am pissed off.

One.

Naiinis ako dahil kay Jillian. Bwisit talaga yan. Bigla nalang susulpot!

Two.

Kinausap pa nila. Haish. Nagpaiwan lang para kausapin siya.

Three.

Napakafilingera din niyan! Feeling close kay Alex. Maka-Zandra naman diyan, akala mo kung close.

Imbes na magpakabaliw dito, umalis na lang ako at tumambay sa likod ng bahay nila Avory. Bwisit! Kailangan ko na talagang magpahangin.

"Deric"- Lumingon ako at nakita si Alex. Umupo siya sa tabi ko. Nabalot ang athmosphere ng katahimikan. Maspinili kong basagin yun.

"So? Close kayo?"- Nagkunot noo siya.

"With who?"

"With Jillian"

"Uhh? No we're not. Bakit mo naman natanong?"- Umiling lang ako.

"Wala"

"Nga pala. You don't call her ate, unnie, big sis, sis---"

"No"

"Why?"

"Because she's the reason why our mom is already dead"

"But she is still your sister"

"No she's not"

"Yes she is"

"She's my sister but she's not a sister to me"- And once again, nagkunot noo nanaman.

"Why? Because she's the reason why tita died. No, she's not the reason. Because you think she is. It's not her fault. Bata pa lang siya noon. Imagine. Bata marunong umiwas sa mga ganoong bagay?"

"7 years old. Ang tanda na. 7, ha? Seven! 6 years old nga ako marunong nang umiwas sa mga sitwasyong ganyan. She's too old before to take care of herself"

"Ikaw ba namang---"- I cut her off.

"I'm already independent"- Tipid kong sagot at umiwas na ng tingin. "Marunong na din akong umiwas sa mga bagay na yun since I was 5. I know how to take a bath since I was 6 years old. Marunong na din akong maglaba since I was grade 5. Ano ka ba? 7 is too old na for a girl who doesn't know how to cross the road"- Pumikit lang siya at nagbuntong hiniga.

"You can't understand. You didn't understand. How many times do I have to tell you? She's too young to---"- Bago pa man niya maituloy ang kaniyang sasabihin ay hindi ko na yun hinayaang lumabas pa sa bibig niya.

"No, I'm not. You're the one who cannot understand. Can't you see? Hindi naman ako magagalit ng ganito kung 'di naman niya talaga kasalan, eh"

"But..."

"No buts, Alex. I'm sure, totoong siya ang may kasalanan. And I'm sure na di niya inaalagan ang sarili niya kaya ganyan"

"She's too very---"

"Young?"- Napabuntong hiniga lang siya. "No. She's too old"- Umiling lang siya saka ngumiti.

"You really don't understand. Yes, you're right. Matanda na ang 7 years old para hindi umiwas sa mga ganoong bagay. Pero kahit na ba above 7 ang taon mo, di mo pa ring maiwasan ang mga ganoong bagay. Sometimes, di mo nakikita or namamalayan. Yes, you're right that nasa tamang edad na siya para umiwas sa mga ganun kaya lang, hindi mo naman alam kung anong nangyari---"

"Alam ko, muntik na siya nasagasaan---"

"---Exactly. Posibleng hindi niya namalayan"

"Numb?"- Sabay roll pa ng eyes at pagsmirk.

"It's also possible na pwedeng nashock or nagpanic siya so she didn't move or ran away"

"Like you did a while ago"- Dagdag niya pa. Bigla naman akong napatingin. Blank. Ayan ang expression ko - para sa paningin niya. She can't read it. Hindi niya naman kasi mabasa ang nararamdaman ko. Yes, alam ko kasi kilala ko siya.

"You're like a mother"

"And you're like my son. Who doesn't know what to do that time. Yes, I saved you. Yeah, you were saved by me. Nung niligtas kita, did she became mad at you---"

"Sinigawan niya ako kanina"

"---Beacuse nagpanic siya. Please Deric, watch yourself at the mirror. Don't blame her for your mother's death"

***

Matapos ang mangyari sa bahay nila Avory ay nagising ako ng 10:30 sa bahay. Nice. Nice. Di man lang nila ako ginising.

"So, late ka nang nagising. Breakfast"

"Di man lang ako ginising"- At nagpunta na ako sa lababo ng cr at nagmumog at naghilamos.

"Sorry nak pero, mukhang nagkaproblema ka. OK lang na h'wag mong i-open pero, ayusin mo na para di lumala"- Binilisan ko na ang pagkain para makaakyat na at mag-ayos. Nagtoothbrush, naligo, nagbihis, nag-ayos ng mga gamit at buhok, nagmedyas, kumain ulit, nagtoothbrush nanaman at tuluyan nang umalis. 12:38 palang nang makaalis ako. Pero kahit na ba, gusto ko nang makaalis.

Nagpunta akong classroom. Walang mga tao. Idinukdok ko na lang ang mukha ko sa desk para makapag-isip-isip.

"Deric?"- Pagkadilat ko ay bumungad ang mukha ni Jillian.

"Can we talk?"

"Anong tingin mo sa ginagawa natin ngayon?"- I raised an eyebrow at her. Umiling lang siya.

"I just want to say sorry for interrupting you. Sorry for disturbing. Sorry for making you pissed off. Sorry for making you angry and mad, again. Sorry for the mess that I have sone. Sorry for everything. It's okay of you don't forgive me but atleast I tried to apologize"- Tumango na lang siya at tumayo na.

"Jillian"- Lumingon siya bago pa man makaalis nang tuluyan sa classroom.

"Sorry for everything. Narealize ko na, mali pala ako. It's not your fault. You're not the one who ended up our mother's life. Hindi ikaw ang dahilan. Wala kang kasalanan. Ako, ako ang may kasalanan. Hindi kita pinakinggan. Hindi ako natutong tignan muna ang sarili sa salamin bago makasakit sa iba. Sorry, sorry talaga. And I mean it. No jokes. No lying. I'm sorry talaga. And, you're also forgiven na nga pala. I hope you forgive me too, ate"- Nagulat naman siya sa sinabi ko. Tumulo ang luha niya at niyakap ako. I hugged her back.

"I'll always forgive my brother"- Sabi pa niya saka ako niyakap ulit.

"Alis na ako at may next class pa. See you around"- Tumango lang ako sa kaniya at kumaway.

"Ate!"- Sigaw ko bago pa siya makalayo. Mukha siyang nagulat sa sinabi ko.

"Hmm?"

"I love you"- Tumawa lang siya at ginulo ang buhok ko.

"I love you, too"- At tuluyan naman siyang umalis.

Talaga nga namang, "Past is past. Never discuss. Forgive and forget. Accept and move on." Ayos na kami. Bagong buhay. Buhay na talagang ipaparamdam namin na magkapatid talaga kami. Makipag-ayos na lang kay Alex para OK na ang lahat.

***

Hashtags of the day:
#ForgiveAndForget
#PastIsPast
#NeverDiscuss
#AcceptAndMoveOn
#Apology
#ALoveForASibling
#Forgiveness
#Love
#Ate

Ayan, ayan bati na sila. Psh. Nakakaloka na ang brownout/blackout na to. Nabitin tuloy ako sa generator. Hay. Makatulog na nga.

Pero hey. 12:00 ako natulog kagabi. 4 days ko nang di nakausap, nakachat, at nakamusta ang mga barkada ko. Gusto ko na silang makausap at makita. Kahit na ba malapit ang dalawa kong mga kaibigan, di pa rin ako nakakalabas dahil di ako papayagan. Ang 4 naman ay malayo sa bahay. Nasa purok 6, 5, 3 ang mga yun. Ewan ko. Di ko kabisado ang mga address nila. Hehe. Pero alam kung asaan mga bahay nila. Walang signal kaya di makachat. Hay. (Saturday, 22 Oct. 9:30 p.m.)