Karanlık o kadar güçlüydü ki -karanlık tipi bir efsuncunun yapabileceği en basit ve temel saldırı olsa da- karşı koyamıyordu Hükumet ordusunun kodamanları. Çemberi korumakla görevli üstadlar çoktan ölmüş, karanlığın içine çekilmiş ve varlıklarını yitirmişlerdi. savunmasız durumda olan çemberi terk eden üç üye bu karanlığa karşı bir çok efsunla saldırsalar da geceden karanlık ve aynı zamanda gündüzden aydınlık olan bu efsuna karşın etkisiz kalıyorlardı. Sonunda üç üyeyi de yok eden karanlık giderek büyümeye ve yayılmaya başladı...
Grei'in içinde bulunduğu efsun çemberinin bazı kısımlarını özellikle yavaşça yok ederek çemberi bozduğunda amacına ulaşmış olduğundan ilerlemesini durdurdu. Grei çemberin bozulmasıyla yüz üstü yere yığılmış kapı çoktan açılmış ve içeri Yami'nin üst düzey subayları girmişti. Amaçları Şaman'ı öldürmek olan bu grup kendi istekleri dışında durdurulamaz görünüyordu. Gai'nin hamlesini istemsizce durduran Netero elleriyle kendi zihnini işaret etti Genma'ya ve Grei ile olan anılarını göstemeye başladı diğer subaylara. Onu nasıl biri olduğunu eğer Şaman'ı yok etmenin bir yolu varsa yeniden reankarne olarak dünyaya gelmeden yok edilmesine yardım edebileceğini, en azından infazından önce Gallier ile konuşması gerektiğini gösterdi.
Aralarında bu fikre karşı olan katı subaylar da vardı ancak ılımlı olanların yanı sıra bu fikre tamamen katılanlar da vardı. Şaman kendi taraflarında olursa bu yozlaşmış hükumeti haftalar sürecek kısa bir zamanda tamamen ortadan kaldırabilir yeni düzeni kurup, korumaya ve devam ettirmeye yönelebilirlerdi. Gallier bu konuda zihnini açmamış, olumlu ya da olumsuz bir düşünce belirtmemişti ki durum gerçekten de böyleydi. Konu Şaman olunca; içinden Erwin'in çıkma ihtimali onu dehşete düşürüyor, baş edemeyeceği bir düşmanın ayak sesleriyle iliklerine kadar titriyordu. Zihin yoluyla devam eden konuşmaları Genma bozdu çünkü kararın çoktan ne olacağını biliyordu.
Genma: O zaman yanımızda mı götürüyoruz?
Netero: Evet, haline baksana, zaten şu an ve muhtemelen uzun bir süre bize tehdit değil.
Gai: Ama onu yanımızda bulundurmak bir tehdit. Ona ulaşmak isteyenler tarafından saldırılar düzenlenecektir. Bütün sızmalara karşı tetikte olmamız gerek.
Gai'nin son sözlerine karşın cephede kan orklarını kullanan, o kötü görünümlü, kaslı kolları karmaşık dövmelerle kaplı, kirli yeleğinde savaş izleri, rastalı saçlarında toz toprak bulunan; görünüşünden ziyade yaptıkları ve söyledikleriyle tamamen bir savaşçı olduğunu her platformda sayısız kez ispatlayan Zongshen girdi söze:
Zonshen: Sızmaları sorun etmeyin, güvenlik kısmını bana bırakabilirsiniz.
Gai: Kan orkların yeterli gelmeyebilir ama.
Zongshen: Sadece kendi kanımı mı bükebildiğimi sanıyordun?
Zongshen son söyledikleri ağzından çıkarken Gai'ye alaycı bir gülümseme göstermişti ki Gai hiç oralı olmadı. Bunun yerine Gallier'e dönüp, ellerini göğsünde birleştirmiş; kara kanatlarından daha karanlık düşüncelere dalmış Lonca liderine yöneltti sorusunu.
Gai: Siz ne düşünüyorsunuz efendim?
Gallier: Alın, Gidiyoruz.
Netero mahzende bulabildiği malzemelerden; özellikle ışık sağlamak amacıyla zemine gömülmüş, içinde yağ yanan metal şamdanlardan Grei'e metal bir sedye yaparak onu içine yatırdı. Sedye'nin idaresini Gai'ye bırakmıştı ki metal kökenli toprakları bükmede en başarılı olanları da Oydu. Gai sedyeyi havada süzülecek bir şekilde arkalarından takip etmesi için efsunladı ve dönüş yolculuğu böylelikle başladı.
Yami, sızmalarında Maddesel Değişim yerine efsun yoluyla kendi oluşturdukları dev kuşları kullanıyordu; böylelikle daha önce Aura'larını bırakmadıkları alanlara da ulaşabiliyor daha uzun mesafeleri daha uzun sürsede bir şekilde kat ediyordu. Maddesel Değişim'i Hükumet içerisinde kullanan sayısı bir elin parmaklarını geçmezken bu Efsun'da ustalaşan sayısı sadece bir kişi idi. Malikah dışında büyük çoğunlukları bu Efsun ile taşıyabilecek bir Efsuncu daha bulunmuyordu belki de bu yüzden Kaptan olmuştu. Ancak Yami'nin kuşlarını her Yami üyesi uykusunda bile yapabilir, kolayca yönetebilir ve istediği her an ortadan kaldırabilirdi. Dönüş yolculukları başladığında Netero düşüncelerinin ağırlığında, kendine kızma ile kızmama arasında gidip gelmekte; yanlış bir karar verip vermediğini düşünmekteydi.
