Heartless Husband

Samantha

Nang makaalis na siya, nagpatuloy nalang kami ni manang sa panonood ng TV, kahit gustong-gusto ko na talagang kumain nun.

Feeling ko gutom na gutom ako, ganito ba talaga pag buntis?

Aish! Ano ba yan! Bat ang tagal niya? Di ko mapigilang di mapanguso. Nakakainis!

Natigil ako sa pag-iisip ng may nag bukas ng pinto. "Ay, ma'am, andyan na po si sir." Sigaw ni manang.

Haist! Oo alam ko. Buntis lang ako pero di ako bulag. Lumapit ako kay Rod ng nakanguso, at hinablot ang tatlong plastic ng siomai, Shesshhhh!! natatakam na talaga ako.

"Is that your way to say, Thank you?" Tanong niya habang naka kunot ang noo. At himala anong nakain nito at di ako binulyawan? At imbis na sumagot tinalikuran ko siya at sumigaw ng "Thankyou huh?" Feel the sarcasm?

Nakakainis siyaa! Ewan ko kung bakit pero ang sarap lamutakin ng pagmumukha niya arghhh!

Pumunta ako sa kusina ng nakabusangot ang mukha. "Ma'am ako na po ang magluluto nyan." Habang kinukuha niya sa kamay ko yung mga siomai. "Sge manang, and please paki-bilisan po. I badly want to eat that! I'm so hungry." Maktol kung sabi.

"Pero, ma'am medyo matatagalan po to. 30 minutes pa bago maluto yan eh." Naiilang na saad ni manang, wait..

"WHAAATTTT!?" Di ko mapigiling sumigaw arghhhh!!!! I stomped my feet on the floor, para na akong batang nagtatan-trums dito! Kasalanan niya to eh! Kung umuwi siya agad edi sana luto na.

"Ma'am kalma." Pag aalo ni manang.
"Malapit na po tong maluto." Dagdag niya pa.

Bigla namang sumulpot dito si Rod sa kusina. Ngayon ko lang nalaman na pag lahi pala siyang kabute. Srsly?

"What happened?" Tanong niya.

Di ako sumagot.

"I said what happened here!?" Napatalon ako sa pagsigaw niya.

"A-ah wal--a." Nakayuko kong sabi.

"Will you please? Stop that shitty attitude of yours!? You're not like that! This past few days! You are so demanding! You're acting like a Queen huh? Well I told you this. Stop it, it doesn't suits you! And let me remind you something." Saad niya, habang nag-uunahan na sa pagtulo yung mga luha ko.

Ganyan ba talaga yung tingin niya sakin? Sobrang sikip na ng dibdib ko.

"We're just doing this nonsense things for our parents! Nothing more nothing less! I don't love you, and you know how much I hated you. Because of you I lost my love ones! I lost her beacuse of this fvcking marriage! Are you happy now!?" Bulyaw niya. "But, i won't let that happen, HAHA you're happy? And i'm miserable? Hell no! I'll make your life miserable too, let's be fair!" And there dun na ako napahagulgol sa pag-iyak.

Dinaluhan naman agad ako ni Manang, "Ma'am, pagpasensyahan mo na si sir, baka pagod lang." Pag-aalo sakin ni Manang. Pero hindi eh, alam ko naman kasi yung totoo, hindi siya pagod. Sadyang hindi nya lang talaga ako gusto.

"Sana nga po manang, pagod lang siya." Nakangiti kong sagot habang tumutulo yung mga luha sa mata ko.

Ng medyo kumalma na ang sistema ko, nagpasya na akong tumayo para kumuha ng tubig sa ref. Nawalan na ako ng gana kumain, siguro bukas na lang.

Nagpasya na akong umakyat upang matulog, pero hindi ko alam kung makakatulog pa ba ako pagkatapos kong marinig yung mga masasakit na salitang sinabe niya sakin.

Nawala bigla yung antok ko pagkatapos kong marinig yung mga salitang galing sa kanya. Mga salitang kahit sino di kakayin pag narinig. Matatawag nyo na nga siguro akong martyr. Dahil kahit anong gawin niyang masasama, nandito parin ako. Kahit sobrang sakit na, di ko siya pwedeng iwan e.

May mga dahilan kasi lahat ng bagay..

Handa akong mag sakripisyo para sa kanya..

Nasa tapat na ako ng kwarto ni Rodleigh ng makita kong nakabukas ito, kaya nagtaka ako. Di niya naman kasi iniiwanan na nakabukas yung pinto nya, kaya naglakad ako ng kaonti at sinilip ko kung andun ba siya.

At andun nga siya sa may terrace ng kwarto niya, akmang lalabas na ako ng makita kong may kausap siya sa Cellphone.

Wala naman akong karapatan para questionin siya, kung anong gagawin niya at kung sino yung kausap niya. Alam kong masama makinig sa usapan ng iba, pero parang may nagtutulak talaga sakin na pakinggan.

Parang may gustong iparating, na kailangan kong malaman.

"Sam, you didn't know how much I miss you, I want to hug you so tight right now, Please babe. Comeback to me, I will do everything to make you mine again." Rinig kong sabi ni Rod. Nanghihina ang mga tuhod ko sa narinig ko, siya ba? Siya ba yung tinutukoy niya kanina? Yung babaeng mahal niya?

"I love you okay? It's always you. And if you bothered about her. Pls don't I don't care about her! I don't love her! I will do everything just for you okay? If you're worried about my parents, don't worry. Wala silang magagawa. Ikaw yung mahal ko, kaya please bumalik ka na sakin." Sunod-sunod niyang sabi, habang sunod-sunod din sa pagtulo yung mga luha ko.

I can't take this anymore..

"Fine baby, if that's what you want. I will file an annulment as soon as possible. But please? Bumalik kana agad sakin." Di ako nagkakamali ng pagkarinig, he will file an annulment.

I expected this...

Pero ganon pala talaga kasakit pag sa kanya sa mismo nang-galing.

"We will do it together sam, but she will stay here in our house for a while, ayoko munang biglain sila mom and dad." Di ko alam kong makakatagal pa ba ako dito.

Simula ng ikasal ako sa kanya, lagi nalang akong nasasaktan.

Tama pa ba to?

Dapat ko na bang tigilan?

Para mapadali ang gusto nila, I will talk to my parents as well as his parents..

Na hayaan nalang nila si Rod kung anong gusto niya.

Siguro nga ganon ako kahirap mahalin. Kaya as long as may magagawa ako, ako na ang magpaparaya. Kahit na parang wala naman akong pinang-hawakan.

Ni minsan, hindi naman siya naging akin..

(A/N: ayayay! Saree not sorry HAHA eken lang, how's your heart peps? TYSM for those who's reading this story. Saranghae!)