Heartless Husband

Heart to heart talk

Ramdam ko ang mapanuring tingin sakin nila Mom and Dad kaya hindi ko mapigilang di ma-ilang, they really knew me. And i guess, kailangan ko nang sabihin sa kanila mamaya ang tungkol sa nangyare samin ni Rod, there's no reason to hide it. Darating din sa punto na malalaman din nila, so bakit ko pa papatagalin? Mas okay nang sabihin ko sa kanila ng mas maaga, para mabawasan naman ang mga iniisip ko.

"Anak? Is there any problem? Don't get Mommy wrong huh? May nangyare ba sa inyo ni Rod, biglaan ang pag-uwi mo sa Mansyon hija." Tanong ni Mommy na may bahid na pag-aalala ang boses.

Hindi agad ako naka-imik.
"Mommy? Please let's not talk about him." Mahina kong saad habang tinitingnan ang kamay ko na nasa ilalim ng mesa. Nagkatinginan naman sila ni Daddy at bumuntong hininga.

"Hija, alam namin ng daddy mo, if what's the real score between you and Rod, you can't hide it on us anak." Puno ng pag-aalala ang boses ni Mommy.

"Mom, i'm fine. Stop worrying, i can handle it. And don't worry mom, dad. Sasabihin ko po sa inyo pag handa na ako, excuse me po." Tumayo ako at hinalikan silang dalawa sa pisngi bago dumiretso sa kwarto ko, at dun na bumuhos ang mga luha kong kanina ko pa pinipigilan.

Napahagulhol ako sa iyak, hindi ko alam pero ang bigat bigat ng dibdib ko, why i suddenly felt this feeling? Agad kong pinalis ang mga luhang lumandas sa pisngi ko ng narinig kong bumakas ang pinto ng kwarto ko, si Mommy. Naramdaman ko ang paglubog ng kama sa gilid ko. Tinakpan ko lang ng unan ang mukha ko, para hindi mahalata ni Mommy na umiiyak ako.

"Hija, anak? Are you okay? You can tell mommy, what exactly happen." Habang hinaplos ang buhok ko, dahilan kong bakit mas lalo akong napaiyak.

"Mom, i'm fine gusto ko lang po munang dumito. Sa mga susunod na araw po siguro lilipat ako sa condo ko." Saad ko habang hindi parin kinakalas ang unan sa mukha.

"No, anak you can stay here. Besides me and your dad decided to take a 2 months leave, were going to stay by your side until you give birth." Saad ni Mommy habang patuloy parin sa paghahaplos ng buhok ko.

Gusto kong mag-komento sa desisyon ni Mommy pero wala na akong lakas loob para gawin yun. Nanatili akong tahimik, habang sunod-sunod parin sa pagpatak ang mga luha ko.

"So i guess, kailangan mo talagang mapag-isa. But anak whatever happens always remember na nandito lang kami ng daddy mo okay? Handa kaming bitawan ang anumang bagay, just for you." Saad ni mommy, at hinalikan ako sa pisngi bago tumayo.

Ngunit hindi pa siya nakalabas ng tinawag ko siya.

"M-mommy." Hindi ko mapigilang mapahikbi, agad niya naman akong dinaluhan at niyakap. I rested my head on her shoulder, at dun na ako humagulhol ng iyak. Hinaplos naman kaagad ni Mommy ang likod ko.

"Shhh baby, stop crying okay? Makaka-apekto yan sa anak mo." Pag-aalo sakin ni Mommy.

"M-my, as long as i want to s-stay by his side, wala akong magagawa. He keep on pushing me a-away." Humihkbi kong saad. Walang kibo si Mommy tila ba hinihintay ang susunod ko pang sasabihin.

"I love him with all my heart, isn't that enough reason to love me back? G-ganon ba ako kahirap mahalin? I always keep on understanding him, pero my, pagod na pagod na ako." Nanghihina kong saad habang tuloy-tuloy sa pagbuhos ang mga luha ko.

"Akala ko pag mahal mo ang isang tao, lahat ng bagay na imposible kaya mong gawing posible, pero hindi pala yun sapat na rason. Kasi kahit gaano mo pala kamahal yung taong yun darating talaga pala sa punto na mapapagod ka, kahit gano pa to kasakit sayo kailangan mong bitawan." Tuloy-tuloy kong saad.

"Anak, bago mo bitawan ang isang bagay, isipin mo muna kung bakit mo to hinawakan ng mahigpit kung alam mong sa una palang wala nang pag-asa." Saad ni Mommy, hindi agad ako nakaimik sa sinabe niya.

"Love is like playing Tug-of-war anak, hindi pwedeng isa lang ang kakapit, hindi pwedeng isa lang yung lalaban. Kahit sobrang sakit kailangan kumapit, kasi hindi mo alam kung mananalo ka, pero walang imposible dun kung kayong dalawa ay lumalaban." Obviously sa relasyon namin ako lang naman ang lumalaban, ako lang yung kumakapit. I think there's no reason to continue loving him, sasaktan ko lang ang sarili ko, pero hindi ko mapigilang mapaisip sa sinabe ni Mommy.

Bakit ako kumapit ng mahigpit kung bibitawan ko lang naman din pala?

"Sa relasyon namin, My. Ako lang naman yung kumakapit eh. Kahit gano ko na siya ka-gustong kalimutan hindi ko magawa." Nakangiti kong saad at hinarap si Mommy.

"Alam ko anak." Sabi ni Mommy at tumayo na, "Pag-isipan mong mabuti ang desisyon mo, kahit ano pa yan. Nandito lang kami ng daddy mo. Minsan sa isang relasyon kailangan maging matatag, hindi pwedeng konting sakit lang aaray kana agad hindi pwede ang pa-baby." Saad ni Mommy habang hinahaplos ang pisngi ko.

"I know my, thanks. But i want to give myself a break." Saad ko, nginitian naman kaagad ako ni Mommy at hinalikan sa noo. "Have a good night."
At tinungo niya na ang pintuan.

Kailangan kong pag-isipan ng mabuti ang desisyon ko, hindi dapat ako magpadalos-dalos dahil para to sakin at sa anak ko. Pag-iisipan ko ang mga sinabe ni Mommy, but for now i need to take a rest kailangan ko ng matulog.

As long as i want to get over him, i can't. Ganon ang epekto niya sakin, pag sinabe kong nakamove-on na ako edi parang ako rin ang nanloko sa sarili ko.

Nagpasya na akong umayos sa pagkaka-higa para makatulog na at may lakad pa kami bukas ni Precious.

I hope someday, i'm gonna wake up the next morning, and i don't love him anymore...

(A/N: Vomments peps thankyouu!❤ medyo sabaw ata yung UD sorry.)