Ben merakla ona bakarken o bendeki bakışlarını telefonuna çevirdi.
Kaşlarını çattı ve yerinden kalkıp arkasına bakmadan benim yönümün tersine doğru hızla yürümeye başladı.
Ben galiba herkesi Dylan sanmaya başlamıştım. Artık onu görmem gerekiyordu, yoksa kafayı yiyecektim!
O sırada cebimdeki telefonum titreşti.
Gönderen: Dylan
Tamam güzelim, dikkatli ol.
[16:40]
Gönderen: Dylan
Biz de sevgili kayınvalideciğimle senin hakkında konuşalım.
[16:40]
Gönderen: Holland
Kayınvalideciğin?
[16:41]
Gönderen: Dylan
He.
[16:42]
Gönderen: Dylan
Neyse! Benim daha gidip kayınvalideciğime çiçek almam gerek.
[16:42]
Gönderen: Dylan
Tekrar söylüyorum; dikkatli ol. Telefonunla o kadar ilgilenme, Allah korusun başına bir şey gelmesin.
[16:42]
Gönderen: Holland
Tamam anne.
[16:42]
Gönderen: Dylan
Seni seviyorum.
[16:43]
Biraz durdum. Sonra derin nefes alıp tüm cesaretimi topladım ve parmaklarımı ekrandaki klavyede gezdirmeye başladım.
Gönderen: Holland
Bende seni...
[16:45]
ŞİMDİ OKUDUĞUN
Alone
FanfictionGönderen: Bilinmeyen Kalbine açılan yaraları iyileştiremem belki, ama o yaraların tarif edilemez acısını beraber yaşamamızı sağlayabilirim. Yada yaralarını papatyalar ile donatabilirim; belki acısı az da olsa azalır diye...
