Walk with Me

Chapter Forty Seven

Same

For a few minutes, I spoil and allow myself to get drowned with my feelings for him. I realized that it is very addicting. Sobrang mahal na mahal ko pa din siya sa kabila ng sakit at panibugho na naranasan ko nitong nakalipas na mga araw.

Bahagya akong tumuwid sa pagkakaupo sa kandungan niya at tumitig sa mapang akit niyang mga mata. I want to talk to him once and for all about our issues. Unti unti na naman kasi akong nahuhumaling sa init ng katawan niya at baka matukso na naman akong ibigay ang lahat kahit hindi pa malinaw ang mga tanong sa isip ko. My thoughts were also getting dangerous.

"We need to talk about us." determinado kong sabi.

"Hmmm..." he whispered slowly as he pulled me back again on his chest.

"Baby..." maliit na boses na saway ko dahil nagsisimula na siyang halikan ang taenga ko. "I'm serious. Please!" nakikiliting piglas ko.

He sighed deeply and kissed my cheeks. "Okay." At medyo niluwagan na ang pagkayakap sa akin.

I took that chance to get free of his hold, stand up and sit beside him on the bed.

I cleared my throat and inhaled deeply.

"Who is Aubrey?" seryoso kong tanong sa kanya.

He groaned and looked at me with his piercing eyes. Parang pinapahiwatig na sobrang non sense ng tanong ko.

"She's just a friend." He said in a lazy drawl.

I raised my eyebrow and look at his face searching for other reaction. His face looks innocent and sincere.

"What about her?" curious niyang tanong.

"I-is she your girlfriend now?"  I stammered on my question.

Bumalik ang galit at panibugho na naramdaman ko nitong mga nakaraang araw.

"No!" he said firmly.

"A-are you inlove with her?" nanginginig na dagdag ko.

Nagulat siya sa tanong ko at hindi makapaniwalang napatayo.

"I don't even like her!" madiin niyang sabi bago lumuhod sa harap at masuyong ginagap ang mga palad ko. "Ikaw lang ang girlfriend ko, babe"

"Someone sent me a pictures of you together. In the beach, in a bar and during your trainings." I said bitterly and removed my hands from his hold.

Kinuha ko ang phone ko na nasa loob ng bag na nahulog kanina nang bigla niya akong hinila. I seached for the said photos in my gallery and showed it to him.

"Here!" padabog kong itinapat sa mukha niya.

Seryoso niya itong inabot at nakakunot noong tinitigan. Kitang kita sa mukha ni Ricci ang inis sa nakikita.

He sighed. "These are nothing. Sino ba ang nagpadala sa iyo nito?"

Umupo ulit siya sa gilid ng kama at nakatiim ang bagang habang patuloy na tinitingnan ang mga pictures na naka save.

"Someone who knows about us." I whispered grimly.

Napatingin siya sa akin dahil sa mapait na tono ko. Iniwasan kong magkasalubong ang mga mata namin kaya tumitig ako sa pader ng kwarto. I don't want him to see the pain in my eyes that are slowly converting into tears.