THIS IS US

FOUR

JAECEE

"Hey, Jaecee, kanina ka pa tulala. May problema ba?"

Boses ni Gigi ang pumukaw sa akin. Nasa faculty room kami, kakatapos lang ng last class namin, pero parang naiwan ang isip ko kung saan.

"Ah... wala. I just remembered. Death anniversary pala ni Kuya ngayon."
Tahimik akong tumayo at nag-ayos ng gamit. Sanay na ako sa ganitong araw-pero hindi ibig sabihin nun na hindi na masakit.

"Kaya pala. Yayayain sana kitang mag-mall eh, kaso parang may lakad ka na. Ako na lang," nakangiting sabi niya.

Nginitian ko na lamang ito pabalik.

Pagkatapos kong mag-ayos, dumiretso ako sa parking area at pinaharurot ang kotse papuntang sementeryo.

Limang taon na.

Limang taon simula nang mawala si Kuya.
He's my best friend. My best buddy. My best kuya.

At sa pagsagip sa buhay ko-best din siya.
Namatay si Kuya dahil sinagip niya ako nang muntikan na akong mabangga ng kotse.

Isang iglap lang. Isang desisyon. Isang buhay ang nawala. Matagal kong sinisi ang sarili ko.
Kung hindi dahil sa pamilya ko, baka hindi ko kinaya. Sila ang paulit-ulit na nagsabi sa akin na wala akong kasalanan.

Pagdating ko sa puntod niya, agad kong hinanap ang pamilyar na pangalan.

Jaevee Saavedra.

Hindi nalalayo sa pangalan ko, diba?
Napangiti ako.

"Kumusta ka diyan, buddy? Siguradong buto na lang ang tira sa'yo. Ikaw kasi eh, nagpakain ka agad sa uod." Bahagya akong natawa.

"But I know everything happens for a reason. Alam ko rin na masaya ka na kung nasaan ka man ngayon. Don't worry, Bro. You'll always be my forever buddy. I love you. And I miss you so much." Hindi ko maiwasang hindi mabahiran ng lungkot ang boses ko. Kahit na limang taon na ang nakaraan, yung sakit ng nangyari ay nandito parin.

Tahimik ang paligid. Hangin lang ang sumagot. Napabuntong hininga ako. The reality of not hearing his voice anymore saddened me.

Yumuko ako para haplusin ang puntod niya. Sa ganitong paraan pakiramdam ko ay nahahawakan ko siya. Pinunasan ko ang luhang kusang tumulo sa pisngi ko.

Maya maya pa ay nagpaalam na ako at nagsimulang maglakad palayo-hanggang sa may napansin akong pamilyar na pigura sa di kalayuan.

Nakaupo siya sa damuhan. At umiiyak.

Base sa paggalaw ng balikat niya, hindi iyon simpleng pagluha lang. I know she's crying so much. I didn't know she was this fragile.

Dalawang beses pa lang kaming nagkikita, pero palagi siyang may strong personality. Matapang. Palaban. Palasagot.

But here she is now. Crying like a child.

Bigla akong nakaramdam ng kirot sa dibdib ko-sa dahilan na hindi ko maipaliwanag.

Maybe I just hate seeing people in pain.
Humiga siya patagilid, saka ginawang unan ang kaliwang kamay. Nakita kong ipinikit nito ang mga mata niya.

Hindi ko alam kung anong nagtulak sa akin.
Pero kusang gumalaw ang mga paa ko pabalik sa kotse. Kinuha ko ang blanket ko sa loob. Mabuti na lang at lagi ko itong dala.

Lumapit ako sa kanya saka siya pinakatitigan.
Payapa ang mukha niya kahit bakas pa ang lungkot. Mapapansin mo ang bahagyang pamamaga ng mga mata niya na mahuhulaan mong dahil sa pag iyak. Pero hindi yun nakabawas sa ganda niya.

Yes she is. I hate to admit it. But she really is beautiful.

Napansin ko ang band-aid sa gilid ng kilay niya.
Napangiwi ako. Mukhang napalakas ata talaga ang pagtuhod ko noon. Aksidente lang yun pero... nakakahiya pa rin. Dahil sa paglukob sa akin ng hiya ng mga panahong yun ay hindi ko alam ang gagawin ko kaya naman ganon na lang ang inakto ko.