THIS IS US

EIGHT

JAECEE

"I-I'm sorry about earlier," basag niya sa katahimikan.

Akala ko hindi na siya magsasalita. Pagkatapos kasi ng nangyari kanina ay tahimik na siya. Hanggang ngayon ay gulat pa rin ako. Pagkatapos niya kasi akong sigawan ay nagmukha siyang balisa, at kitang-kita ko ang takot sa mga mata niya.

Hindi ko tuloy alam kung pagsisisihan ko ba ang ginawa kong pagharang ng kamay ko. Like, dapat ba hinayaan ko nalang siyang gawin ang gusto niya? Grabe kasi ang naging epekto sa kanya noon. Kahit na hindi niya sabihin, kitang-kita ko sa mga mata niya.

"No. I should be the one saying that. I'm sorry for what happened. Hindi ko sinasadyang mahawakan yung ano mo—"

"N-no. It's not that. N-nabigla lang ako," putol niya sa sasabihin ko.

Alam kong may mali, pero hindi na ako nagtanong pa.

"Let's just forget what happened and eat. Gutom na ako eh," sabi ko na lang para mapagaan ang awkwardness sa pagitan namin.

Pilit naman siyang ngumiti at nagsimula na nga kaming kumain.

Ang sasarap ng mga inorder niya—seafoods. May fish, shrimp, crabs, at pusit. Ang dami pa, at may dessert pang ice cream. Yung drinks naman namin ay yung buko na binili niya kanina. Hindi ko nga alam kung paano namin 'to uubusin.

"Ang dami naman ata nitong inorder mo?" tanong ko habang nagsisimula nang kumain.

"Sabi mo kasi gutom ka na," sagot niya habang nilalantakan ang alimango.

"Hindi naman ibig sabihin nun patay-gutom na ako," natatawa kong sabi.

Natawa na lang din siya. Mabuti naman at okay na ulit kami. Nagpatuloy lang kami sa pagkain. Nakakamay lang kami. Dito kasi kami kumakain sa ilalim ng puno malapit sa dagat. Naglatag siya ng tela at doon nilagay ang mga pagkain namin.
Parang picnic lang.

Pero ang sarap sa pakiramdam. Ang peaceful kasi ng lugar. Hindi pa masyadong maraming tao, at ang sarap ng hangin. Bigla akong natawa nang makita na hirap na hirap magkamay si Baste. Napansin niya sigurong pinagtatawanan ko siya. Kaya naman nilingon ako nito at alanganing ngumiti.

"Hindi kasi ako sanay sa kaliwang kamay. Hindi ko tuloy makain nang maayos itong alimango," paliwanag niya habang nakanguso.

Oo nga pala—nakaposas nga pala kami.
Buti na lang at kanang kamay ko ang malaya. Kung hindi, baka ako ang hirap. Kinuha ko na lang ang alimango at saka kinuha ang laman nito.

"Oh. Ahh." Sabay subo ko sa kanya.

Hindi naman nakaligtas sa akin ang pamumula ng pisngi niya.

Haha. Cute. Wait. Sinabi ko ba yun?

Nagpatuloy lang kami sa masayang kainan. Paminsan-minsan ay sinusubuan ko siya. Don't get me wrong—naawa lang talaga ako sa kanya kasi hirap siyang gamitin ang kaliwang kamay niya.

"Ay, langgam! Nagsusubuan!"

Nagulat kami pareho nang biglang may nagsalita sa likod namin. Nakita kong napapoker face ang kasama ko. Nahiya naman ako bigla. Nakita niya sigurong sinubuan ko si Baste.

"Ria, Jen. Anong ginagawa niyo dito?" asar na tanong ni Baste.

"Bakit? Nakakaistorbo ba? Ay este—naglalakad lang kami. Hindi namin alam na nandito pala kayo… kumakain," halatang nang-aasar si Ria.
Kinurot naman ito ni Jen sa tagiliran.

"Aray! Baby naman eh," nakangusong reklamo niya.

"Pasensya na guys. Una na kami," paalam ni Jen sabay hila kay Ria palayo.