မချိုပေမယ့်...မခါးပါဘူး

Chapter 39

~ Over to thinking ~

💜 Unicode 💜

မနက်ခင်းမိုးစင်စင်လင်းနေတဲ့ အလင်းရောင်စူးစူးမှာ အငယ်တစ်ယောက်မျက်နှာတည့်တည့်ကို နေထိုးနေတာတောင်မထပဲ ထိုနေရာတင် ကွေးကွေးလေးငြိမ်နေလေသည်။ အစောကြီးကတည်းကနိုးနေတာဆိုပေမယ့် မထရသေးတဲ့အကြောင်းအရင်းကတော့ သူ့ကျောနောက်ကအိပ်ပျော်နေတဲ့လူကြီးကြောင့်ပဲ။

ငါတော့.....ဒုက္ခပဲ။"

ပါးစပ်ကနေဘုရားမတရုံတမယ် ဒုက္ခတွေတလိုက်တာကတော့အငယ်လေးပါပဲ။ အကြောင်းအရင်းကတော့......။

လွန်ခဲ့သောည........

အငယ်တစ်ယောက် ရာနိုကိုကားပေါ်တစ်ယောက်ထဲထားခဲ့ရတာ စိတ်မချလို့ပါဆိုတဲ့ မမမိုင်ရဲ့အကြောင်းပြချက်ကြီးနဲ့ ဘေးကမူးနေတဲ့လူကြီးကို မနိုင့်တနိုင်တွဲပြီး အခန်းရှေ့မှာPasscode နဲ့တိုင်ပတ်နေလေပြီ။ သူ့လူကြီးကတော့ ကလေးမချထားတဲ့နေရာမှာ အဲ့အတိုင်းငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်နေလေရဲ့။

လူကြီး"

ဗျာ"

Password"

ဘာပက်ဝေါ့လဲ နှလုံးသားပက်ဝေါ့လား"

ဘာကိုပက်ဝေါ့တုန်း ဒီမှာရှင့်တံခါးPasswordလေ"

ငယ်မသိဘူးလား"

ကျမ....ကျမကဘယ်လိုသိမှာတုန်း သိရင်တောင်မေ့သွားလောက်ပြီ။ မြန်မြန်ပြော"

အင်းးး.....1..12....."

112....ပြီးတော့"

ကိုယ်လဲမသိဘူး.....ဟီးဟီး"

အာ...ဒီလူကြီးကတော့"

အငယ်ကဘာလို့....အု....အငယ့်မွေးနေ့ကိုမသိတာလဲ...."

ကျမမွေးတော့ကျမသိတာပေါ့....ရှင့်Passcodeကိုမေး......ဟင်....... မွေးနေ့....အငယ့်မွေးနေ့လား"

အငယ်ကတံခါးဆီချက်ချင်းသွားပြီး သူ့မွေးနေ့Dateကိုနှိပ်ကြည့်လိုက်တယ်။

ဒီ....ဒီ.....!

မဟုတ်ဘူး.....လူလိမ်.....ကျစ်.... ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ....Emmသိလောက်လား"

အငယ်ကချက်ချင်းပဲ နေရောင့်အိတ်ကပ်ထဲကဖုန်းကိုထုတ်ပြီး သူ့အကိုဆီဆက်လိုက်တယ်။ တစ်ဖက်ကညနေစောင်းကတည်းက ညီမပူမိနေတဲ့Emerasတစ်ယောက် စားပွဲကိုဘောပင်ကြီးနဲ့ တဒေါက်ဒေါက်ထုလို့ အံကြိတ်ပြီးထိုင်နေတာ နာရီပိုင်းလောက်ကြာနေပြီ။ သူ့ညီမလေးကတော့ ဘာရယ်မဟုတ်လူကြီးနဲ့အိပ်မယ်လို့ပြောလိုက်မိတာပဲ။ သူ့မှာတော့အပူလုံးကြီး မျိုချမိသွားသလို တစ်ကိုယ်လုံးပူထူပြီးအံခဲကာစဥ်းစားနေလေသည်။