unicode
This episode will include mature words and scenes.If you don't like it, please skip it THANK YOU.
ခပ်ဟောင်းဟောင်းအိမ်လေးတစ်အိမ်အတွင်း အမျိုးသားငယ်တစ်ဦးဟာ အိပ်ရာမ၀င်ခင် အိမ်ထဲမှ လုပ်စရာရှိသည်များကို ပတ်လုပ်နေခဲ့သည်။ အိမ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားနေသည့်အရာဟူ၍ ထိုလူသားမှအပ တခြားမည်သည့်အရာမှမရှိနေချေ။ တီရှပ်အဖြူလေးကို အနွေးထည်အဝါရောင်လေးနှင့် ထပ်၀တ်ထားပြီး အောက်တွင်တော့ ဘောင်းဘီရှည်အကွက်ကလေးကို၀တ်ထားသည်။
ညစာစားသောက်ထားသော ပန်းကန်နှင့်ဇွန်းများကို သိမ်းဆည်းပြီးတော့ ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီး အခန်းထဲ၀င်ရန်ပြင်တုန်း သူ၏ အိမ်ရှေ့ကနေ ပြိုင်ကားတစ်စီး၏ စက်သံကိုကားလိုက်ရ၍ မျက်လုံးလေးဝိုင်းသွားသည် ။
"မောင်"
နှုတ်ဖျားမှ ခပ်ဖွဖွလေးရေရွတ်မိတာဖြစ်ပြီး ခြေအိတ်၀တ်မထားသော ခြေဖဝါးနုနုလေးများက အိမ်တံခါးဆီကို အပြေးသွားလှမ်းတော့၏ ။
"ဒုန်း!"
သူတံခါးဆီကိုမရောက်ခင်မှာတင် အိမ်တံခါးကို ဆောင့်ဖွင့်ခံလိုက်ရသဖြင့် လန့်သွားကာ ပုခုံးလေးများပင်တုန်တက်သွားရှာသည် ။ အိမ်ထဲကို ၀င်လာသည်သူကား စတိုင်ပန့်နဲ့ ရှပ်နက်ပြာရောင်ကိုတွဲ၀တ်ထားသော အီဂျယ်မင်။
မျက်နှာတွင်လည်း ဒဏ်ရာ ဒဏ်ချက်များကရှိနေပြီး မျက်၀န်းတွေက မီးဟုန်းဟုန်းတောက်နေသည်ကိုမြင်လျှင် ခုနက ယောက်ျားပျိုဟာ စိုးရိမ်ကြောင့်ကျသွားရသော မျက်၀န်းလေးများဖြင့် အနားကိုရောက်လာပြီး ..
"ဘာဖြစ်တာလဲ မောင်! ဘာဖြစ်လာတာလဲဟင်"
မောင့်မျက်နှာမှာ ညိုမည်းစွဲနေတာမှ မြင်လို့တောင်မကောင်းသဖြင့် သူ့ရင်တွေပူရပါသည်။ ပါးပြင်လေးကိုလက်ကလေးဖြင့်ကိုင်ရင်းမေးကြည့်မိပေမယ့် ပြန်အဖြေမခံရဘဲ လက်ကောက်၀တ်ကို တင်းကြပ်စွာဆွဲယူဆုပ်ကိုင်ခံရသည် ။
"မင်းစောက်ပူမပါဘူး ဗြောင်စန်းဟွာ!"
"မဟုတ်ဘူးလေ မောင်.. ဒဏ်ရာတွေက-!"
"ငါအခုလာတာ စကားများဖို့မဟုတ်ဘူး"
"မောင်!"
