unicode
ထိုနေ့ နေ့လည်ခင်းကတည်းက ထယ်ဟျောင်းနဲ့ဂျက်စတင်အဆက်သွယ်ပြတ်သွားတာဖြစ်သည်။ ဂျက်စတင်အစက သူ့ကိုစိတ်ဆိုးလို့ ထယ်ဟျောင်းဖုန်းမကိုင်တာထင်ပေမယ့် ကျောင်းဆင်းချိန်ကိုကပ်လာသည်အထိ လုံး၀ဖုန်းမကိုင်လာတော့မှ ဂျက်စတင်စပြီးစိတ်ပူလာရတော့သည်။
သူကိုယ်တိုင်ထယ်ဟျောင်းတို့အိမ်ကနေထွက်လာက ထယ်ဟျောင်းသင်တဲ့ကျောင်းအထိလိုက်လာမိသည်။ ဟု(ဒ်)ဒီ အမည်းကြီးကို မီးခိုးရောင်ဘောင်းဘီအပွနှင့်တွဲ၀တ်ထားတဲ့ဂျက်စတင့်ပုံက ကပိုကယို ။ ဒီအချိန်မှာ သူဒီရောက်နေတာ ဒေးဗစ်တို့လည်းမသိထားတာမို့ သူ့အရင်အိမ်ကလူတွေကိုမဆက်သွယ်ချင် ။
ကျောင်းကိုရောက်သွားတော့ ကျောင်းသားတွေအတန်းဆင်းချိန်ပင်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ အရပ်ပုပုကလေးသေးသေးလေးတွေကြားထဲမှာ ထယ်ဟျောင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကရောပြီးပျောက်မနေနိုင်ပါဘူး သူစောင့်ရှာနေပေမယ့်လုံး၀ကိုမတွေ့ပါ။ ကျောင်းသားတွေအကုန်ကုန်သွားသည်။
"ဟေ့ မင်းဘယ်သူလဲ"
ကျောင်းခြံ၀န်းတံခါးကိုပိတ်ဖို့လုပ်နေတဲ့ လုံခြုံရေးဦးလေးက မေးသည်။ ဂျက်စတင်တစ်ယောက်ထယ်ဟျောင်းအတွက်စိတ်တွေပူနေတာ ဘာမှကိုမမြင်တော့သလိုပင် ။
"ဂင်(မ်)ထယ်ဟျောင်းရော ဂင်(မ်)ထယ်ဟျောင်းဘယ်မှာလဲ"
သူကြမ်းတမ်းသောအသံနဲ့သာမေးမိတော့သည်။ ဦးလေးကြီးကလည်းသူ့ကိုစိတ်တိုသွားကာ ။
"ဆရာလေးထယ်ဟျောင်းက နေ့လည်ကကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စလေးရှိလို့ဆိုပြီး ပြန်သွားတာပဲကွ မင်းကသူနဲ့ဘာဆိုင်လို့လာရမ်းကားနေတာလဲ ဟမ်!"
ဂျက်စတင်မျက်၀န်းအိမ်တွေပါပြူးကျယ်သွားသည်။ဘယ်လိုလုပ်ပြီးသူကနေ့တစ်ပိုင်းပြန်သွားရတာလဲ အနည်းဆုံးတော့သူဂျက်စတင့်ကိုဖုန်းလေးဖြစ်ဖြစ်ဆက်သင့်သည်လေ သူတစ်နေခင်းလုံးဖုန်းဆက်နေတာတောင်မကိုင်ဘဲ ထိုလူကဘယ်ကိုထွက်သွားတာလဲ
"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ ဦးလေး"
ကျောင်းထဲကကျောင်းဆရာတစ်ဦးထက်ထွက်လာလျှင် ဂျက်စတင်ထပ်မံကာမေးမိပြန်သည်။
