unicode
"ဂျက်စတင်!"
"မထွက်လာနဲ့ ဒီတိုင်းနေ .. အိပ်မှာဆိုအိပ်"
သူကထယ်ဟျောင်းရဲ့စောင်အထက်ပိုင်းအပေါ်ကနေလက်ဖြင့်ခပ်ဖွဖွဖိထားသည်။
ထယ်ဟျောင်းသူ့ကိုမမြင်ရသည့်ကြားက ရင်တွေဖိုလာကာ ခြေသလုံးတွေတောင်ရှိန်းတိမ်းပိန်းတိမ်းဖြစ်လာခဲ့သည်။
ထယ်ဟျောင်းဘောင်းဘီအပွအတိုလေးသူ့လက်ထဲပါသွားသည့်အခါမှတော့ ထယ်ဟျောင်းနှဖူးထိပ်မှချွေးစတွေသီးလာခဲ့ရပါတော့သည် ။
သူ့စကားကိုနားထောင်မပေးနိုင်တော့ဘဲ စောင်အပုံထဲမှာလည်းငြိမ်မနေနိုင်တော့ချေ ။ ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကိုခြုံထားသည့်စောင်ကြီးကိုလည်း ကိုယ်အောက်ပိုင်းကိုလုံသည်အထိတွန်းပစ်လိုက်တော့ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ကျစ်ခနဲစုတ်သပ်သံကိုကြားလိုက်ရသည်။
"ပေး .. ငါ့ဘောင်းဘီပြန်ပေးနော်"
ထယ်ဟျောင်းမျက်နှာလေးတစ်ခုလုံးဟာလည်းနီမြန်း၍ ကုတင်ပေါ်မှာထထိုင်လျက်သားဖြင့် သူ့ဆီကမိမိဘောင်းဘီကိုပြန်တောင်းနေမိသည်။ မိမိခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းက စောင်နဲ့အုပ်ထားသည်ဆိုသော်လည်းပဲ သူ့အကြံကိုကိုယ်ကသိနေတော့ ဘယ်လိုမှလုံခြုံသည်မခံစားရပါ ။
"ဂျက်စတင်!"
"ကျစ် .. ဘေဘီဘယ်လိုဖြစ်နေတုံး"
ဂျက်စတင်က လက်ထဲက ထယ်ဟျောင်းဘောင်းဘီကို ကုတင်နှင့်ခပ်ဝေးဝေးကိုပစ်ထုတ်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးတို့ကိုတွန့်ချိုးကာမေးသည် ။သူဟာ သူ့ချစ်သူလေးနှင့်ခွဲခွာထားရတဲ့ အချိန်တစ်ခုရှိထားသည်။ အတိုးချပြီးပြန်ချစ်ဖို့ကြိုးစားနေသည်အား ချစ်သူဖြစ်သူကအရှက်သည်းစွာသာငြင်းပယ်နေသည်။
ဂျက်စတင်ဟာ ကုတင်ပေါ်သို့ ခပ်သွက်သွက်ပင်ဒူးထောက်လျက်သားတက်ချလာလိုက်သည်နှင့် ထယ်ဟျောင်းတစ်ယောက် တွင်းထဲကကြွက်ကလေးတစ်ကောင်သဖွယ်ကူရာကယ်ရာမဲ့သွားရှာတော့သည် ။
"ဂျက်စတင်"
"ကျုပ်ကိုစိမ်းကားနေတာလား ဟမ်"
